Geert Mak zette in de jaren negentig de toon. Sindsdien is geschiedenis `hot'. De komende week kunnen de liefhebbers hun hart ophalen in de Landelijke Week van de Geschiedenis.
Er worden door het hele land tentoonstellingen gehouden, er zijn lezingen en excursies. Dit jaar is het thema 'wonen'. En de verschillende manieren waarop in Nederland werd en wordt gewoond. Op een terp, in een villa, op het water. Of in een Molukse woonwijk. Zoals Lunetten in Vught. Daar worden in het kader van die geschiedenisweek rondleidingen gegeven.
Muziek heeft in Lunetten altijd geklonken. Vroeger bij de barakken, en tegenwoordig staan de mannen van Vught op de concertpodia. Zoals de zoon van Louise Parihala.
Zij woont hier sinds haar peutertijd. In Lunetten, waar de straten de namen dragen van de schepen, waarmee de Molukkers in 1951 arriveerden. Voor even zou het zijn. In afwachting van een vrije Zuid-Molukse republiek.
3000 Molukkers werden ondergebracht in het voormalige - beruchte - concentratiekamp.
Louise groeide er op. Met z'n zessen in 1 kamer. Kinderen hadden geen idee waar ze woonden. De moeders wel; die hoorden soms 's avonds sinistere geluiden in de verlaten wasruimte.
Twintig jaar geleden werd het woonoord een woonwijk. Met rijtjeshuizen, bewust in de vorm van de oude barakken. Er is een stuk van het terrein afgehaald. Dat ligt achter de muur; daar staat nu een gevangeniscomplex, met de extreem zwaar bewaakte EBI.
Louise verdiepte zich in de geschiedenis van het concentratiekamp Vught en is tegenwoordig gids in het Herinneringscentrum. Ze leidt ze twee Molukse vrouwen rond die hier als kind woonden. De wasruimte, eerst door gevangenen gebruikt, later door hun moeders. Het crematorium verboden speelterrein toen was het vervallen, nu is het gereconstrueerd.
De enorme stenen maquette maakt duidelijk hoe uitgestrekt het kamp was. Jeugdherinneringen komen boven. Louise vertelt waar Wim, haar man woonde en hoe ze als kind onderweg naar de kampwinkel werd aangesproken door de vrouw die later haar schoonvader zou worden... die haar kind aanprees... ach mooi meisje.. ik heb hier thuis toch zo'n leuke zoon. En dat ze antwoordde dat ze zo'n zwarte jongen niet wilde.
En dan gaat het over kleur en het schoonheidsideaal een hoge neus was veel mooier dan een platte.
Dan herinneren ze zich hun vaders. Hoe die op De Molukse feestdag op de appelplaats klaar stonden.
Volgende week zondag houdt Louise in het kader van de week van de geschiedenis nog een rondleiding door Lunetten.
Deel deze pagina
»
»
»