Het beeld: een lijk in een ligbad, kleren aan, gehavend. Het slachtoffer: de Duitse politicus Uwe Barschel. De moordenaar: onbekend. Vandaag is het exact 20 jaar geleden dat de omstreden Barschel in Zwitserland vermoord werd. Of pleegde hij zelfmoord? Er zijn vele complottheorieën.
In kamer 317 van hotel Beau-Rivage in het Zwitserse Genève, op de morgen van 11 oktober 1987, vond een journalist Barschels levenloze lichaam. De journalist kwam de kamer binnen om een interview te maken. De CDU'er Barschel was anderhalve week daarvoor afgetreden als minister-president van de Duitse deelstaat Schleswig-Holstein.
Sporenonderzoek
In de kamer en op het lichaam vonden onderzoekers vreemde sporen. Een blauwe plek boven het rechteroog: vecht- of valpartij? Een uitgespoelde whiskyfles: Barschel dronk geen whisky. Een wijnfles die de avond ervoor bij de roomservice besteld was: spoorloos.
En dan het toxicologisch rapport: er bevonden zich grote doses van vier soorten medicijnen in het lichaam. Werd Barschel vergiftigd? Het is mogelijk. Hij was echter ook verslaafd aan medicijnen. Door de enorme druk die het werk hem gaf, nam hij dagelijks grote hoeveelheden kalmeringsmiddelen.
Slinkse strijd
Barschel was, zo bleek later, een politicus die in duistere zaakjes verwikkeld was. Hij gebruikte slinkse middelen om zijn grote concurrent in de verkiezingsstrijd, de SPD'er Björn Engholm, te verslaan. Hierbij kreeg hij hulp van Reiner Pfeiffer, een spindoctor met duidelijk doelen: Barschel in een helder daglicht stellen en Engholm zwart maken.
Pfeiffer bespioneerde Engholm en beschuldigde hem van belastingontduiking. Pfeiffer deed zich voor als arts en belde Engholm met de mededeling dat hij besmet was met het hiv-virus.
Alles liep op rolletjes, totdat Pfeiffer verklaarde wat hij in Barschels opdracht gedaan had. De gevolgen laten zich raden: heel Duitsland viel over Barschel heen. De voorsprong voor de verkiezingen verdween als sneeuw voor de zon.
Erewoord
Barschel ontkende alles met een legendarisch geworden verklaring. "Ik geef de burgers van Schleswig-Holstein en de rest van Duitsland mijn erewoord, ik herhaal, ik geef u mijn erewoord, dat de beschuldigingen onwaar zijn."
Barschel viel door de mand en zijn erewoord bleek niets waard. Op 2 oktober 1987 trad hij af als minister-president, 9 dagen later was hij dood. Maar hoe? Pleegde hij zelfmoord? Of moest Barschel dood? Dat laatste kan zeker, want Barschel had vijanden.
In de poging een scheepswerf in Kiel van de ondergang te redden, verkocht hij onderzeeërs aan Zuid Afrika. Dit terwijl op het land een wapenembargo rustte vanwege het apartheidsregime. De klant betaalde steekpenningen, maar de werf leverde niet. Barschel kon het geld niet terugbetalen: hij had het inmiddels in zijn vergeefse campagne gestoken.
Actueel
In het komende voorjaar zal een film over Barschels laatste jaren in de Duitse bioscopen gaan draaien. Zojuist is er een boek verschenen van Wolfram Baentsch, die een moordtheorie uiteenzet. Ook de weduwe en de broer van Barschel weten het zeker: het is moord.
Veel vraagtekens, veel onduidelijkheden. Na 20 jaar is in één van Duitslands grootste politieke schandalen niets bewezen.
»
»
»