Afghanistan... een land in oorlog én in opbouw. In de berichtgeving over Afghanistan domineren de buitenstaanders. Met verhalen over het bestrijden van de Taliban, politieke doelstellingen en militaire strategieën.
Via reportages van twee Afghaanse journalisten proberen we Afghanistan meer van binnenuit te beschouwen. Emal Naweed Haidary - met standplaats Kabul - en Hamidullah Barak - correspondent in Uruzgan - schrijven over het leven in Afghanistan. Met soms verrassende nieuwe inzichten.
Hamidullah Barak tekende het verhaal op van een man die in Uruzgan zijn zoons verloor.
Mijn vrouw was er altijd op tegen dat we naar Uruzgan verhuisden. Ze hield me keer op keer voor dat het één van de gevaarlijkste provincies is. Ze was bang dat ons iets zou overkomen, maar ik luisterde niet naar haar.
We zijn dus toch van Kabul naar Uruzgan verhuisd, omdat ik daar een baan kon krijgen. En de eerste maanden beviel het best goed. Mijn kinderen deden het goed op school, het waren getalenteerde jongens. Maar mijn familieleden bleven er op aandringen dat we terug zouden komen naar Kabul, omdat het in Uruzgan niet veilig is.
Toen we nog in Kabul woonden, konden we het hoofd nauwelijks boven water houden. Dus ik kon die betere baan in Uruzgan niet laten lopen. Ik had me laten vertellen dat de veiligheidssituatie in de provinciehoofdstad sterk verbeterd was, maar ik wist het niet zeker .
Uitstapje
Het gebeurde op een vrijdag, een vrije dag. Ik had met de kinderen een uitstapje gemaakt en wat boodschappen gedaan. Toen we weer thuis waren, bleven de kinderen buiten spelen, met andere kinderen op een stukje grond voor ons huis.
Ik was binnen toen ik een enorme explosie, dicht bij ons huis hoorde. Ik rende naar buiten en zag grote rookkolommen. Schreeuwende en huilende mensen renden wanhopig heen en weer.
In die chaos vond ik mijn dochtertje, onder het stof. Ongerust vroeg ik haar of ze haar broers had gezien. De laatste keer dat ze de jongens gezien had, stonden ze in de buurt van een groepje buitenlandse soldaten.
Ik voelde een brok in mijn keel en rende bang naar een konvooi van de soldaten van de vredemissie die het gebied hadden afgesloten. Maar ik mocht niet bij hen in de buurt komen. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat de buitenlandse militairen waren getroffen door een zelfmoordaanslag.
Bloed
Er lagen uiteengereten lichamen van kinderen op de grond en ik voelde mijn hart in de schoenen zinken toen ik plotseling mijn oudste zoon zag. Hij lag bewusteloos in een plas bloed. Een hand en een been waren van zijn lichaam gerukt. Ik riep: "Oh mijn zoon"en omhelsde hem en dacht toen aan mijn tweede zoon. "Oh mijn God, waar is Najib?" Ik was radeloos en barstte in huilen uit en riep mensen om hulp.
Terwijl ik mijn andere zoon zocht, bracht iemand me het verbrande en ontzielde lichaam van een kind en zei dat het mijn zoon was. Ik wilde het niet geloven want het lichaam was onherkenbaar. Maar het was mijn zoon, mijn lieve zoon. Hij was verbrand. Ik herkende hem aan zijn schoenen. Ik viel bijna flauw en weet niet meer wat er daarna gebeurde.
De mensen in onze wijk waren verdrietig en boos op zowel de buitenlandse troepen als de militanten omdat er onschuldige mensen waren omgekomen.
Ik had een dag nodig om het schokkende nieuws van de dood van onze zonen aan mijn vrouw te vertellen. Ze viel flauw toen ze het hoorde. Het was zo'n geestelijke klap voor haar dat ze bijna een week niet kon praten.
Schuld
Mijn vrouw is lerares. Het is nu bijna een jaar geleden, maar ze geeft mij nog steeds de schuld van het verlies van onze kinderen, omdat ik naar Uruzgan wilde komen.
Elke keer wanneer ik de graven van mijn kinderen zie, word ik gek van verdriet. Ik heb er spijt van dat ik niet naar mijn vrouw heb geluisterd, toen ze zei dat we niet naar Uruzgan moesten gaan.
Ik ken geen geluk meer. Steeds zie ik mijn overleden kinderen weer spelen. Mijn vrouw doet niets anders dan weeklagen.
Maar mijn lieve vrouw, we zijn arme mensen: we moeten in dit land leven ondanks al het geweld en de lijdensweg. We moeten worstelen om in leven te blijven, we kunnen niet anders .
»
»
»