Van onze correspondent Bosch van Rosenthal
Midden op de basis Fort Hood staat een bronzen standbeeld. Een soldaat zit geknield en neemt zijn helm af voor een gesneuvelde kameraad. Achter hem staat een meisje. In haar ene hand houdt ze een bloem, de ander legt ze troostend op zijn schouder.
"Ooit was dit een standbeeld van Saddam Hussein", vertelt Brandy Gill, legerwoordvoerder op Fort Hood. "De beeldhouwer had destijds geen keus, maar na de val van Saddam heeft hij het omgesmolten. Dit is het resultaat. Hij heeft het kado gedaan aan onze troepen. Het meisje is Iraaks. Het beeld symboliseert de vriendschap tussen ons en de Irakezen."
500 doden
Wrange woorden, aangezien ze uitgesproken worden op een basis die meer verliezen in Irak heeft geleden dan welke ook. Pakweg een op de acht gesneuvelde Amerikanen was hier gestationeerd. Dat zijn bijna vijfhonderd doden. Een aantal dat ongetwijfeld nog zal oplopen 23.000 Fort Hoodies zitten op dit moment in Irak.
De vrouwen en soms mannen- blijven achter in het stadje Killeen, dat tegen de basis aan ligt. Het is een deprimerende ketting van fastfoodrestaurants en motels, slingerend door het Texaanse laagland. Er is welgeteld een heuvel, vlak buiten Killeen.
Daarachter ligt het Central Texas Veterans Cemetery. Als wij een bezoek brengen delft een graafmachine nieuwe graven. De spierwitte grafzerken staan er zeven rijen dik: allemaal Irakgangers, omgekomen in 2006 en 2007.
The General
Ook Donna Kiernan verloor haar man. Chris Kiernan was sergeant, maar zijn kameraden noemden hem liefkozend The General Chris was intelligent genoeg voor een paar strepen erbij. "Onoverwinnelijk", dacht Donna dat hij was.
Daarom maakte ze zich nauwelijks zorgen toen hij in januari voor de derde keer naar Irak vertrok: Somalië, Afghanistan en Bosnië had hij immers ook overleefd.
Op 6 mei 2007 zat Chris op een tank in een buitenwijk van Bagdad. Hij werd geraakt door een scherpschutter. De kogel ging dwars door zijn hart, maar Chris hield het nog twintig minuten vol. Onderweg naar de Groene Zone stierf hij, 37 jaar oud.
Donna heeft haar huiskamer ingericht als een museum, met foto's van Chris posterformaat. Zijn trouwring draagt ze aan een ketting om haar nek.
Zelfbescherming
Veel achterblijvers sluiten oren en ogen voor nieuws uit Irak, weet Donna Kiernan. Zodra het over de oorlog gaat, zetten ze de tv uit. Zelfbescherming.
Voor Donna heeft dat geen zin meer. Ze volgt de oorlog over de oorlog in Washington op de voet. Belde Congresleden, maande ze om zelf in Irak te gaan kijken. De komende week zal ze de hoorzittingen in Washington nauwlettend volgen via de televisie.
Donna is niet voor de oorlog en ze is niet tegen: "I just support the troops." Maar die troepen worden volledig in de steek gelaten door de Iraakse regering, zegt ze. Wat haar betreft mogen ze naar huis komen: "De Irakezen willen niet geholpen worden."
Terug
Ook met de soldaten die wel terugkomen loopt het lang niet altijd goed af. Fort Hood kende een handjevol zelfmoorden. Veel vrouwen herkennen hun man niet meer terug; het aantal scheidingen is groot. Legerpredikant Kenneth Sorenson vertelt hoe teruggekeerde soldaten de onderkant van hun auto checken voordat ze de boodschappen van WalMart inladen.
Zelf heeft Sorenson ook twee tours of duty achter de rug. Bij het laatste vertrek uit Bagdad barstte hij in tranen uit. Zijn vrouw was geschokt: eenmaal thuis wilde Sorenson zo snel mogelijk weer terug naar zijn kameraden.
De kapelaan was altijd dol op feestjes en nam overal foto's. Na terugkomst wilde hij niet meer naar verjaardagen, niet meer naar sportwedstrijden. Het voelde als verraad aan zijn collega's en bovendien: waar veel mensen bijeen zijn, worden aanslagen gepleegd. Het duurde twee maanden, tot Thanksgiving.
Sorenson: "Ik had ineens een wake-up call en haalde mijn fototoestel weer tevoorschijn. 'Wat doe jij nou?', vroeg mijn vrouw. En ik zei tegen haar: "I'm back".
Deel deze pagina
»
»
»