De voorgenomen fusie tussen Essent en Nuon staat op losse schroeven. De beide energiemaatschappijen hebben de voorbereidingen voor hun krachtenbundeling opgeschort, omdat de aandeelhouders (provincies en gemeenten) dwars liggen.
Eerder dit jaar lieten Essent en Nuon weten dat ze samen willen gaan. Daardoor zou verreweg de grootste energieleverancier van Nederland ontstaan.
Essent en Nuon zijn bang dat ze afzonderlijk te klein zijn om tussen de giganten op de Europese energiemarkt overeind te blijven. Maar de aandeelhouders van Nuon vinden prijs letterlijk te hoog.
Rekensom
Volgens het fusieplan zouden de gemeentelijke en provinciale overheden die Nuon in handen hebben 45 procent van de aandelen krijgen, die van Essent 55 procent.
Deze verdeling was gebaseerd op een globale rekensom, maar aanvullend cijferonderzoek wijst volgens de eigenaren van Nuon uit dat zij te weinig krijgen.
Daarbij wijzen ze op de financiële resultaten over de eerste helft van dit jaar. Nuon maakte toen een nettowinst van 514 miljoen euro, Essent verdiende 483 miljoen euro.
Onbespreekbaar
Voor de aandeelhouders van Essent is een andere verhouding onbespreekbaar. Vandaag bespreekt de raad van commissarissen van Nuon de impasse.
Een extra complicatie zijn de eisen die de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) aan het fusiebedrijf stelt. Al voor de fusieplannen bekend werden liet de concurrentiewaakhond weten, dat een fusie tot een "onaanvaardbare machtsconcentratrie" zou leiden.
Mogelijk moet de combinatie twee of drie electriciteitscentrales afstoten en afscheid nemen van een deel van het klantenbestand.
Essent en Nuon hadden de hoop dat de NMa haar eisen zou afzwakken, bijvoorbeeld door niet de Nederlandse energiemarkt als maatstaf te nemen, maar de Noordwest-Europese.
Zere been
Maar volgens het Financieele Dagblad beweren insiders dat de toezichthouder de duimschroeven zelfs heeft aangedraaid. Om niet te dominant te worden zouden niet één miljoen klanten moeten worden afgestoten, maar anderhalf miljoen.
Dit is tegen het zere been van de publieke aandeelhouders, die het niet als hun taak zien om de relatie van de energiebedrijven met hun klanten te verbreken.
Deel deze pagina
»
»
»