Door Joris van de Kerkhof
"Weet u wat er hier aan de hand is?" Twee jonge Griekse mannen spreken me aan. In eerste instantie zie ik de paniek in hun ogen niet. Het lijken gewoon toeristen die het oude Olympía willen bezoeken.
Maar als ik aan een antwoord begin over vuur dat gedoofd is, en dat het museum en alle andere bezienswaardigheden geen schade hebben, barsten ze los. Huilend vertellen ze dat ze hier uit de buurt komen, dat hun dorp van de brandweer mocht branden om te voorkomen dat het oude Olympía zou gaan branden. Er vielen gelukkig geen slachtoffers in hun dorp.
"Dat is prettig, geen slachtoffers bij u. En dat ook nog de archeologische site is gered, moet toch erg fijn zijn, vindt u niet?" Dat mijn antwoord helemaal nergens op slaat blijkt dan pas. Ze geven aan dat het museum mooi is, dat het fijn is dat mensen hier aan de oude Olympische Spelen kunnen denken van 2700 jaar geleden, maar dat de echte bezienswaardigheid nu toch echt kapot is.
Spookachtig
Het gaat om de berg, en de bomen op de berg. De berg is nog wel, maar de bomen niet meer. Een spookachtig beeld van zwarte stokken op een zwartgrijze ondergrond. "Dat komt nooit meer terug", zeggen de mannen.
Ik voel me erg ongemakkelijk als de mannen blijven huilen. Ik ben hier nooit eerder geweest, kan niet beoordelen hoe het er vorige week uitzag, hoe oude natuur en oude stenen elkaar aanvullen. Hoe gemankeerd het nu dus is.
Burgemeester Jorgos Aidonis huilt niet, maar zijn verhaal wijkt eigenlijk nauwelijks af van dat van de jonge Griekse mannen. Maar, verwoeste natuur of niet, hoe doet wel een oproep aan de wereld: "kom allemaal hier naar toe. Het oude Olympía bestaat nog steeds."
Ramp
De toeristen moet dus niet wegblijven. Dat zou pas echt een ramp zijn voor de gemeenschap hier. Vanaf vandaag, dinsdag, is het museum weer open. Alle bezienswaardigheden, inclusief de zwartgeblakerde omgeving zijn voor slechts negen euro te bekijken.
Ik weet nu wat er aan de hand is. Het is een prachtige bestemming voor de herfstvakantie, eind oktober.
»
»
»