Ronald Reagan had nog nooit een dagboek bijgehouden. Maar op de avond van 20 januari 1981, zijn inauguratie, pakte hij de pen op en maakte hij zijn eerste aantekening. Vandaag worden de boeken gepubliceerd, onder redactie van historicus Douglas Brinkley.
Reagan hield het de acht jaar van zijn presidentschap vol: ondanks een moordaanslag, de Koude Oorlog, Iran-contraschandaal en zeurende familieleden, elke dag een kort stukje.
Een unieke kijk op het leven in het Witte Huis, van de enige president die ooit een dagboek bijhield.
Mr. G.
Wereldpolitiek en familieleven wisselen elkaar af. Zijn ontmoetingen met Margaret Thatcher en Michail Gorbatsjov ("Er is absoluut chemie met Mr. G.") of zijn frustratie over de Libische leider Kadhafi ("die gekke clown"), staan naast zijn liefdesverklaringen aan zijn vrouw Nancy.
De onderhandelingen met Gorbatsjov lijken soms makkelijker te verlopen, dan die met zijn eigen kinderen. Die beklagen zich regelmatig over de ingrijpende veiligheidsmaatregelen in hun leven.
Het lukt de president niet om hen te doen begrijpen dat hij niet op eisen van mogelijke kidnappers in kan gaan. "Ik zou moeten weigeren in het belang van de natie."
Toch komt er geen onvertogen woord over de lippen van de president. Vloekwoorden als "hell" en "damn" worden keurig "h--l" en "d---".
Aanslag
Reagan schreef elke avond trouw in zijn dagboek: in het Witte Huis, op staatsbezoek, aan boord van Air Force One. Alleen toen hij in het ziekenhuis lag na een mislukte moordaanslag, sloeg hij een paar dagen over.
Over de aanslag schrijft hij later: "Plotseling werd er geschoten. Een lijfwacht duwde me tegen de grond en ging op me zitten. Ik voelde een knal tegen mijn rug die ongelofelijk pijnlijk was."
Later vat hij de hele episode nog eens kort en bondig samen: "Neergeschoten worden doet pijn."
Armageddon
Reagan komt uit de boeken naar voren als iemand die met een relativerende blik naar de wereld kan kijken, maar zich van tijd tot tijd ook oprecht zorgen maakt. Na de aanval van Israël op een Iraakse nucleaire reactor verzucht hij "Volgens mij nadert Armageddon."
Toch zijn er ook luchtigere momenten in de dagboeken, zoals een bezoek van de Britse prins Charles, die per ongeluk een kopje thee met het theezakje er nog in krijgt aangereikt. "Vreselijk hij zat daar maar met het kopje en zette het toen maar terug."
De laatste aantekening is van 19 januari 1989, acht jaar na de eerste. Geen woord teveel: "Morgen ben ik geen president meer."
Deel deze pagina
»
»
»