Hij is er maar één keer geweest, op Cuba, bijna tien jaar geleden. Toch is Caleb McCarry de onbetwiste Cuba-tsaar van de Amerikaanse regering.
Sinds 31 juli vorig jaar heeft hij het razend druk. De bebaarde, enigszins timide Republikein reist wat af sinds de dag dat Fidel Castro officieel ziek werd verklaard. De Amerikaanse "coördinator voor een transitie in Cuba", benoemd door president Bush zelf, zoekt wereldwijd steun voor de Cubapolitiek van het Witte Huis. Nu is Nederland aan de beurt.
Veel wil McCarry er niet over kwijt. Het bliksembezoek aan Holland is een diplomatieke aangelegenheid en daar praat je natuurlijk niet over.
Maar desgevraagd wil hij best in algemene termen iets zeggen over de zoveelste stop op zijn trip door Europa. "We hebben een gemeenschappelijk doel, al verschilt de aanpak".
McCarry's doel is duidelijk: een ander regime in Havana, democratie Amerikaanse stijl. De aanpak van tien opeenvolgende presidenten van de VS, is keihard.
De Amerikaanse aanpak
Alles is geprobeerd om Fidel Castro uit de weg te ruimen. Letterlijk, met volgens de Cubaanse geheime dienst 638 moordpogingen van de CIA, via in Amerika getrainde opstandelingen en vooral met een decennialange economische boycot.
Het heeft allemaal niet mogen helpen, want het Castroregime lijkt ondanks de ziekte van Fidel nog stevig in het zadel te zitten. Sterker nog: bekende dissidenten als Oswaldo Payá noemen de economische boycot van hun land door Washington "contraproductief".
Net als de benoeming van Caleb McCarry overigens, omdat het volgens Payá van Amerika een Goliath en van het Cubaanse regime een soort David maakt.
Het is met andere woorden "munitie voor de Cubaanse propagandamachine", de perfecte gezamenlijke vijand.
Josefina Vidal, de Cubaanse tegenhanger van McCarry noemt de Amerikaanse pogingen om de democratisering op het Caraïbische eiland te bevorderen "het annexatieplan van Bush".
McCarry geeft meteen toe dat het lastig balanceren is: de Amerikaanse wens om democratisering te bevorderen zonder daarbij als buitenlandse bemoeial te worden gezien.
"Vandaar dat we ons doel steeds weer uitleggen: wij willen Cuba helpen democratisch te worden. En die boodschap kunnen we ook bij de Cubanen brengen, via de media."
Vrij Cuba
McCarry doelt met 'media' vooral op de door de Amerikanen gefinancierde omroep Radio en TV Martí, die een tegenwicht moet bieden aan de Cubaanse staatsomroep.
Havana blokkeert het signaal van Radio Martí en het is volstrekt onduidelijk hoeveel Cubanen de Amerikaanse berichtgeving over hun land kunnen volgen. Toch is het volgens Mccarry een belangrijk instrument dat zijn 'Commissie voor steun aan een Vrij Cuba' ter beschikking staat.
Pamfletten en diplomatieke contacten zijn andere wapens in de propagandastrijd en uiteraard steunt McCarry iedereen die een democratisch Cuba nastreeft.
Daarvoor heeft hij ruim 40 miljoen dollar tot zijn beschikking, en nog eens 55 miljoen na de dood van Fidel Castro. Maar de Cubatsaar blijft vaag over wát hij precies met dat geld wil gaan doen.
Scenario's
Dat hangt natuurlijk af van wat de toekomst brengt. Volgens allerlei media houden de Amerikanen rekening met een aantal scenario's. De Amerikaanse kustwacht heeft al geoefend voor het geval de dood van Castro een vloedgolf aan Cubaanse bootvluchtelingen betekent.
Gevraagd naar dergelijke plannen glimlacht de bebaarde, in krijtstreepgrijs gestoken 'coördinator voor een transitie in Cuba' vaagjes.
Ook wil hij niet bevestigen dat er een zwarte lijst bestaat waarop zo'n beetje alle potentiële opvolgers van Fidel staan gebrandmerkt als "onacceptabel voor de VS".
Wat als Raúl, broer en plaatsvervanger van El Comandante, een 'chinees model' van economische hervormingen zonder politieke verandering gaat invoeren?
McCarry wil desgevraagd alleen zeggen dat Amerika bereid is een democratische Cubaanse regering te steunen, mits die "politieke gevangenen vrijlaat en fundamentele vrijheden teruggeeft". Het is de boodschap van McCarry aan zijn Europese gastheren.
Maar of die boodschap overkomt? "Geen commentaar".
Deel deze pagina
»
»
»