Door Robbert Bosschart, correspondent van de NOS in Madrid
Nu kan ik er smakelijk om lachen, dit fraaie filmpje dat collega en vriend Marc Bessems heeft samengesteld uit stand-uppers en bloopers van mijn 25 jaar NOS-Journaal. Maar destijds was het allemaal bloedserieus en fors bewerkelijk.
Vanaf het wegrennen voor de politieke politie van de Franco-dictatuur, tot aan het ademloos binnenrennen bij een feedpoint, 30 jaar later, om op het nippertje nog een item over een terreuraanslag door te geven.
En daar tussenin onderwerpen met schattige dieren voor het Jeugdjournaal, die net zo goed veel voeten in aarde hadden en op tijd afgeleverd moesten worden.
Al die jaren beaamde ik het motto 'wij journalisten zijn geen nieuws': het ging om de verhalen, niet om onze belevenissen op het scherm te krijgen. Maar ik herinner me ze allemaal en mag ze nu wel opbiechten.
Zwarte lijst
Het telefoontje van Franco's censuurdienst dat ik m'n koffer kon pakken "omdat u nu over de grens wordt gezet". De avond van de militaire staatsgreep, toen ik de auto voltankte om zonodig mijn gezin over de grens te brengen. De waarschuwingen dat m'n naam links en rechts letterlijk - voorkwam op zwarte lijsten (mijn certificaat van onpartijdigheid, denk ik dan maar).
De aangekondigde bomontploffing, toen ik met onze reportagewagen door kwade agenten werd weggejaagd van een plek waar vijf minuten later de ETA-bom afging.
Het krakkemikkige bruggetje naar een overstroomde camping, waar ik als eerste buitenlandse reporter achter een ambulance overheen reed, en dat prompt instortte.
Blubber
De olieblubber van een milieuramp waarin ik, tot de enkels van m'n kaplaarzen weggezakt, zo lang op de verbinding met Hilversum stond te wachten, dat ik na het kruisgesprek met het Journaal half bedwelmd door de petroleumwaas weggedragen werd.
En mijn verslagen telefoontje naar hoofdredacteur Hans Laroes toen ik op de avond van Spanje's bloedigste 'jihad'-aanslag inzag dat ik me om de tuin had laten leiden door propagandaleugens over een ETA-actie.
Maar ook: het boze nijlpaard dat z'n ongelooflijke snelle stormloop op een dierarts omboog en op onze cameraploeg begon te mikken. En de 15 keer (wegens mijn versprekingen) herhaalde standupper onder de bloedhete middagzon in een Zuid-Spaanse woestijn.
Dalí
Tja, ik heb wat afgezien in 40 jaar Spanje-verslaggeving. Vanaf 1982 bij het Journaal, voordien vooral bij radio en kranten.
Ik herinner me hilarische gesprekken met Johan Cruyff, Salvador Dalí en Yasser Arafat, respectievelijk omdat ik niks van voetbal begreep; omdat Dalí niks begrijpelijks wenste te vertellen; en omdat Arafat begrijpelijk meer wilde vertellen dan er tijd beschikbaar was op de persconferentie die we voor hem organiseerden.
Ik ga er nog wel 'ns een boek over schrijven, wanneer de historische roman klaar is waaraan ik ben begonnen om af te kicken van een beroepsleven van haastjournalistiek.
Overigens, dankzij de redactie in Hilversum loopt het met die ijl-reportages meestal goed af. Want het Journaal blijft de kijkers aanbieden wat ik op m'n afscheidsavond bij de NOS samenvatte als onze bestaansreden: "Kijk, mensen, dit is belangrijk".
Deel deze pagina
»
»