Door Miriam Sluis, correspondent op de Antillen
"De meest cruciale verkiezingen van dit decennium, bepalend voor de richting die wij inslaan voor onze toekomst." Zo omschreef premier Emily de Jongh-Elhage de stembusgang, vandaag, op de Nederlandse Antillen. Ruim 140.000 stemgerechtigden, verdeeld over vijf eilanden, kiezen per eiland een nieuwe eilandsraad.
De laatste, want per eind 2008 houdt de Antillen op te bestaan. Met Nederland is afgesproken dat de kleinere eilanden Bonaire, Saba, Sint-Eustatius dan worden opgenomen in het Nederlandse staatsbestel en dat Sint-Maarten een status aparte krijgt, ofwel een autonoom land wordt binnen het koninkrijk, net zoals Aruba sinds 1986 is.
En dat was ook de bedoeling voor Curaçao. Maar het grootste Antilliaanse eiland is het niet eens met de met Nederland gemaakte afspraken over de toekomstige staatkundige structuur. In ruil voor sanering van de Antilliaanse staatsschuld van 2,4 miljard euro wil Nederland meer invloed op justitie en overheidsfinanciën.
Slotverklaring
De afspraken, vastgelegd in de zogenoemde Slotverklaring, verdelen Curaçao tot op het bot. Pro- en contrapartijen zijn in een nek-aan-nek-race verwikkeld, waarbij twee partijen voor de Slotverklaring en maar liefst acht tegen zijn. De strijd wordt vooral uitgevochten op tv, waar beide kampen zich van geestige spotjes bedienen om de tegenpartij zwart te maken.
Zo zijn er verschillende commercials over de fictieve Partido Kontra di Korsou (PKK), die op ongeloofwaardige wijze een oplossing voor de Antilliaanse staatsschuld zoekt. Centraal staat het uit een Curaçaos comedy-programma bekende typetje Araña. Een populist die, zo wil het filmpje, alleen tegen de Slotverklaring is om zijn eigen zakken te blijven vullen.
"Beledigend", meenden enkele politici in het contrakamp. Inmiddels zijn verschillende campagneborden van de sociaal democratische partij MAN beklad met de letters PKK, waarmee de fictieve partij zijn eigen leven is gaan leiden in de politieke realiteit van Curaçao.
Doña E
Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Anderhalve week voor de verkiezingen verschenen op de nationale zender TeleCuraçao commercials over Doña E; een in het geel gestoken dame die te biecht gaat om vergiffenis van het volk te vragen voor de laatste veertien jaar regeringsdeelname. "De armen zijn alleen maar armer en de rijker alleen maar rijker geworden. Maar ja, daar kon ik niets aan doen, wij zijn een partij voor de rijken toch?", zegt de vrouw, in een onmiskenbare parodie op premier Emily de Jongh-Elhage, die met haar gele PAR-partij een fervent voorstander is van de Slotverklaring.
De Doña E spot deed veel stof opwaaien op het katholieke Curaçao en is inmiddels van de TeleCuraçao gehaald. Het filmpje is ook niet meer te zien op de populaire web site YouTube. Daar staat nu wel de veel minder creatieve video over MAN-politicus Gerrit Schotte, Tur Tur Ku Boefman. De MAN heeft nu een tweede Doña E spot op TeleCuraçao gelanceerd.
Dat de makers van de Doña E commercials lange tijd onbekend bleven, net zoals de mensen achter de PKK-filmpjes, is veelzeggend voor Curaçao. Op een eiland waar bijkans iedereen elkaar kent en machthebbers nog lang met elkaar verder moeten, is het not done om elkaar openlijk te bekritiseren. Achter de schermen gebeurt dat des te meer.
Interessant is dat sommige partijen daarbij onaantastbaarder lijken dan anderen. Toen arbeiderspartij Frente Obrero Liberashon van Anthony Godett enkele jaren geleden aan de macht kwam verschenen allerhande spotprenten, waar iedereen om moest lachen. Maar het op de hak nemen van het boegbeeld van elitepartij PAR ligt op Curaçao kennelijk toch gevoeliger.
Deel deze pagina
»
»