Correspondent Nicole le Fever reist rond in het Koerdische deel van Irak. Dit is deel vier van een serie
Deel 1: Onafhankelijk Koerdistan als drukmiddel Deel 2: Gifgasaanval tekent Halabja nog steeds Deel 3: Veiligheid boven alles in Koerdistan
Ze zitten met z'n tweeën op een stoepje in één van de armere wijken van de hoofdstad Arbil. Net zoals gisteren, morgen en de dag erna. Twee vrienden van een jaar of 70. Hun hoofden traditiegetrouw bedekt met een klein hoedje met daaromheen een grijs zwarte sjaal. Net zoals hun vaders en grootvaders. Als je iets wilt weten over de buurt moet je bij hen zijn. Niets ontgaat de twee. Het bijhouden van de laatste ontwikkelingen vormt hun dagtaak. Verder hebben ze niets te doen.
Ze wonen nu bijna 20 jaar in de hoofdstad en nog steeds kunnen ze niet aarden. Ze verlangen naar hun dorp op het platteland. Daar waren ze iemand. Ze zorgden voor het vee en verbouwden gewassen. "Mijn bron was de beste uit de hele buurt. Het water was zo helder dat het licht gaf. En mijn huis was een paleis. Zo mooi en groot. Het mooiste van het hele dorp. "
Bulldozers
In de jaren 80 van de vorige eeuw zijn veel dorpen op het Koerdische platteland met de grond gelijk gemaakt. Met bulldozers is alles platgewalst. Veel mensen verloren het leven. Saddam Hoessein trachtte het verzet te breken van het volk dat voor erkenning en onafhankelijkheid streed. Veel families kwamen naar de grote stad. Anderen vertrokken omdat ze niet meer van het land konden leven.
De grenzen zijn nu open. Buitenlanders kunnen hun producten importeren. En dat doen ze. In de winkels liggen groenten en fruit uit alle buurlanden. De Koerdische boer krijgt zijn spullen hier niet verkocht. Door de enorme brandstofprijzen lukt het hem niet zijn gewassen naar de stad te vervoeren. En dus haken steeds meer agrariërs af en komen in de verpauperde wijken in de grote steden terecht.
Dromen
Een drukke weg scheidt de wijk van een bouwterrein. In rap tempo wordt hier een nieuwe woonwijk uit de grond gestampt. Voor 150 duizend dollar kun je je de gelukkige eigenaar noemen. Met een gemiddeld inkomen van een paar honderd dollar per maand blijft dit een verre droom voor de meeste inwoners van Arbil.
De dromen van de twee mannen zijn bescheiden: "Als ik geld zou hebben zou ik een huis bouwen van steen met elektriciteit en een kraan waar water uit komt. Maar ik heb niet eens genoeg geld om met de bus naar het centrum te gaan, laat staan een huis te bouwen."
De mensen zijn afhankelijk van wat ze krijgen van de overheid. Een klein baantje, een rantsoen olie, thee, suiker en rijst. Vuilnis wordt niet opgehaald, de straten lijken een open riool. Ontsnappen is voor de meeste mensen niet mogelijk. Het ontbreekt ze aan de juiste contacten. En die heb je nodig wil je wat bereiken.
Vrienden
Voor een goede opleiding koop je niets, je moet vrienden hebben, hoge vrienden. "Het is allemaal de schuld van de politieke leiders, zeggen onze net verworven vrienden. Met hun buiken vol zijn ze vergeten hoe het voelt om honger te hebben."
We nemen afscheid. Nadat we nog een keer hebben geluisterd naar hoe mooi de bron wel was. "Het water was als een spiegel." De lippen van de oudste van de twee bewegen, alsof hij het water nog proeft. "Dankjewel voor jullie bezoek, kom nog een keer". Hand in hand laten we ze achter.
Deel deze pagina
»
»
»