Verslaggever Eelco Bosch van Rosenthal is in Afghanistan, waar hij een bezoek brengt aan de Nederlandse troepen in Uruzgan. Op deze website brengt hij verslag uit.
Wanneer bereiken we ons doel, en wanneer kunnen we weer weg? Het zijn gerechtvaardigde vragen aan boord van de DC-10 van de Koninklijke Luchtmacht, in de wacht op de startbaan van Vliegbasis Eindhoven.
Niet voor niets is de wekelijke shuttledienst van Defensie 'Maybe Airlines' gedoopt, en ook ditmaal duurt de vlucht (via de Emiraten) een dag langer dan gepland.
Maar uiteindelijk komen de nog net besneeuwde bergtoppen rond Kabul dan echt in zicht, en inmiddels bieden slappe koffie en breedbandig internet een redelijk alternatief voor de slaap.
Geen nieuws
Wanneer bereiken we ons doel, en wanneer kunnen we weer weg? Rond de Nederlandse missie in Uruzgan woedt de discussie volop, mede dankzij een interview met Dick Berlijn, Nederlands hoogste militair, in het Algemeen Dagblad.
Dat was merkwaardig, want het gesprek bevatte weinig schokkends. Nederland trekt zich in de zomer van 2008 terug uit Uruzgan, maar dat mag toch nauwelijks nieuws heten. Zo hebben regering en parlement het namelijk afgesproken.
Bovendien: stel dat Berlijn zegt dat Nederland wel oren heeft naar een langer verblijf. Dan denkt elke NAVO-partner om wiens extra ISAF-inzet zo langzamerhand gesmeekt wordt vanuit Brussel: mooi, opgelost. Geen nieuws dus.
Schuitje
Maar het spel is op de wagen, en niet alleen bij ons. Altijd interessant: hoe verloopt het debat in de landen die in hetzelfde schuitje zitten als Nederland?
Neem Canada, een land dat zichzelf hoofdzakelijk net als wij als leverancier van vredessoldaten ziet. De Canadese regering heeft het verblijf van haar circa 2500 militairen in de zuidelijke provincie Kandahar vorig jaar met twee jaar verlengd, tot 2008 dus.
Deze week bracht het Center for Global Studies aan de Universiteit van Victoria een rapport uit over de rol van Canada in Afghanistan. Auteur is Gordon Smith, voormalig NAVO-ambassadeur en onderminister van Buitenlandse Zaken. Volgens Smith werkt de huidige ISAF-strategie om de Taliban te verslaan voor geen meter.
Resolve
In steno Smith' argumenten voor dat laatste:
* de Pashtun-bevolking in het zuiden is nog steeds Taliban-angehaucht; de NAVO-bommen én de papaververnietiging in hun gebied kweken alleen maar meer antipathie tegen het westen;
* Pakistan doet niet genoeg om zijn grenzen te bewaken;
* en een verrassender argument dan de voorgaande drie - de NAVO-landen tonen niet de resolve om de strijd te winnen. Misschien wel, suggereert Smith, omdat Afghanistan zo verrekte ver weg ligt en 9/11 alweer een tijdje achter ons ligt.
Bijna alles zit dus tegen een Senaatscommissie in Canada trok onlangs vergelijkbare conclusies. En toch concludeert Smith noch de Senaat dat Canada zijn troepen zou moeten terugtrekken. Sterker nog: Smith wil dat ze blijven tot ná 2009.
Desnoods moet de NAVO met de Taliban rond de tafel gaan zitten. En in het uiterste geval moet het bondgenootschap het zuiden opgegeven en werken aan een levensvatbare natie in het noorden en oosten van Afghanistan.
Zie-je-wel
Munitie genoeg deze dagen voor de zie-je-wel-zeggers: zie je wel, wéér een aanslag op een Canadees konvooi, vier gewonden en een kind gedood. Zie je wel, een verslaggever van La Repubblica wordt ontvoerd in Helmand, zijn chauffeur onthoofd, het is er levensgevaarlijk.
Het is waar dat, deels omdat onafhankelijke journalistiek in het zuiden zo lastig is, the fog of war er weer onprettig laag hangt. Hoeveel stappen vooruit zetten de Nederlanders eigenlijk in Uruzgan, en hoeveel achteruit?
Ik heb niet de illusie er deze week echt achter te komen. Maar het valt te hopen dat de discussie in Nederland de komende tijd niet beperkt blijft tot: blijven we of trekken we ons terug.
Lees ook ons factsheet over embedded verslaggeving in Afghanistan
»
»
»