Op uitnodiging van Forum en het Oranje Fonds maken twaalf jongeren in de leeftijd van 18 tot 26 jaar een reis naar Turkije, parallel aan het staatsbezoek van de koningin.
De zes Turks-Nederlandse en zes autochtone Nederlandse jongeren van divers opleidingsniveau (mbo, hbo, wo) doen onder andere mee aan een conferentie over interculturele dialoog en media in Ankara. Daar ontmoeten zij ook prins Willem-Alexander en prinses Máxima. Op woensdag ontmoeten zij de koningin tijdens een themalunch.
Identiteit, ambitie en maatschappelijke betrokkenheid zijn de centrale thema's tijdens deze reis. In dit weblog doen de jongeren verslag van hun belevenissen.
Istanbul - donderdag 1 maart
Door Cansu Genc, Cihan Tekeli en Zelda van Laar
Na drie dagen Ankara komen we aan in Istanbul. Al op het vliegveld merk je het enorme verschil tussen deze steden. Wat een grote en drukke stad is Istanbul, ongelooflijk! Als we met de bus de stad in rijden is al duidelijk hoe druk het is op straat, het verkeer is langzaam en overal zie je huizen en gebouwen dicht op elkaar.
In de boottocht op de Bosporus met een groep studenten hebben we allemaal een 'wauw'-gevoel. Het is zo bijzonder om langs al die mooie gebouwen en onder de Atatürk en Galatabrug door te varen. We maken kennis met de Turkse studenten en zij vertellen ons wat meer over de plekken waar we langs varen.
We hebben onze eigen persoonlijke gids, zou je kunnen zeggen. Wel een verschil met de gids die we later krijgen tijdens het bezoek aan de Aya Sofia en de Sultan Ahmet Moskee. Dat is toch minder persoonlijk.
Aya Sofia
De Aya Sofia, die nu een museum is, diende overigens als moskee tot Atatürk aan de macht kwam. Maar eigenlijk is de Aya Sofia een kerk, gebouwd door de Byzantijnen tot de Ottomanen aan de macht kwamen. In de Aya Sofia, wat goddelijke wijsheid betekent, zie je overblijfselen van zowel de Byzantijnen als de Ottomanen.
Je ziet Arabische kalligrafie, maar ook Byzantijnse miniaturen, heel bijzonder. Met de Turkse studenten eten we later in de buurt van de Istiklal Caddesi, the place to be, in een heel hip restaurant. We praten over van alles en nog wat.
Over de voetbalwedstrijd van aanstaande zaterdag bijvoorbeeld, waar we helaas geen kaartjes meer voor hebben kunnen krijgen, omdat de wedstrijd al een maand is uitverkocht. Vooral voor de mannen in de groep een kleine teleurstelling, maar er zijn in deze stad nog zo veel andere dingen te doen, die we willen gaan ontdekken.
Ankara - woensdag 28 februari
Door Cansu Genc, Cihan Tekeli en Zelda van Laar
Afgelopen nacht hebben we nauwelijks kunnen slapen van de spanning. De hele avond kregen we te horen dat we op tijd naar bed moesten, maar dat is ons niet gelukt. Vind je het gek?! Vandaag gingen we de prins en prinses ontmoeten en zelfs met ze praten!!
Bovendien is het de grote dag van de conferentie zijn waarbij sommigen van ons op het podium iets moeten vertellen... Een enorm spannende dag dus. Ondanks de (gezonde) spanning hebben we toch een goede nachtrust gehad en zijn we fit en verschrikkelijk enthousiast opgestaan.
De ontmoeting met het prinselijk paar was ontzettend leuk! Maar daarna moesten we ons haasten naar de METU (de universiteit waar we de afgelopen dagen intenstief contact mee hebben gehad) vanwege de grote conferentie die was georganiseerd over interculturele dialoog.
Luyendijk
De leden van het panel die waren uitgenodigd hielden allen een praatje. Heel interessant, maar niet allemaal even gemakkelijk om naar te luisteren. Degene die het best de aandacht vasthield was Joris Luyendijk. Niet alleen was zijn verhaal makkelijk te volgen, het was ook leuk, grappig en levendig!
Daarna volgende een discussie waarbij de mensen (met name studenten) uit de zaal vragen konden stellen aan het panel. Aan het panel was overigens een van onze eigen studenten (Lisa) toegevoegd en een van de Turkse studenten. Er werden onder andere vragen gesteld over de rol van de media in beeldvorming en hoe dat was in Nederland met betrekking tot Turkije.
En elke keer als een van de studenten opstond om een vraag te stellen, ging er een orkest van cameraflitsen af! Wat ons verbaasde en waar we heel veel bewondering voor hebben, is dat ze zich door al die flitsen niet lieten afleiden en zeer welbespraakt hun vraag konden stellen. Ongelofelijk!
Na de discussie werd de prins uitgenodigd om onze website officieel te openen. Ook werden een aantal van onze studenten op het podium geroepen.
Nadat de prins op de beroemde rode knop had gedrukt gaven Birgul en Sydney uitleg over de website www.connectingidentities.com. Dat deden ze hartstikke leuk!
Vervolgens ging Zelda via de site chatten met een aantal jongeren in Nederland. En de techniek heeft ons gelukkig niet in de steek gelaten.
Contrapresatatie
Er kwam geen eind aan de leuke dingen vandaag, want `s avonds mochten we ons optutten en ons in onze pakken en 'avondjurken' hijsen voor de contraprestatie van de koningin. Een cadeau dat de koningin aanbiedt aan de president.
Dat cadeau was een optreden van het Nederlands Blazers Ensemble. Alhoewel velen van ons verwachtten dat het niet leuk zou zijn, was het een enorm groot succe. Het was echt prachtig! Helemaal niet stijf, maar heel mooi en op momenten zelfs grappig.
Na afloop hebben we met ze kunnen praten en hebben we een cd gekregen. Ook hebben we de kans gekregen om met de koningin te praten en met Maxime Verhagen en allemaal andere mensen, die heel erg toegankelijk waren.
Ondanks alle zenuwen die we de avond ervoor hadden gehad, konden we de dag met een heel tevreden gevoel afsluiten. Wat een bijzondere ervaring!
Ankara - dinsdag 27 februari
Door Cansu Genc, Cihan Tekeli en Zelda van Laar
Na de ontmoeting met de studenten in Ankara zijn we benieuwd naar hun universiteit, de METU. We rijden het terrein op en zien studenten langs de weg die uitkijken naar een lift. Zo groot is het terrein dus van deze universiteit, waar zo'n 30.000 jongeren studeren.
Het college waar wij heen gaan, wordt in het Engels gegeven. Wat ons opvalt is dat Turkse studenten veel respect tonen voor hun docent en dat de relatie veel formeler is dan wij in Nederland gewend zijn.
Het college zelf levert een aardig debat op, waarbij natuurlijk een thema als toetreding tot de EU niet kan ontbreken. Er bleken grote verschillen te bestaan in de manier waarop wij in Nederland naar Turkije kijken en hoe Turkije naar ons kijkt. De kunst is volgens ons om dat wat dichter bij elkaar te brengen.
Beeldvorming
Religie en staat zijn in Turkije heel erg gescheiden en daarover bestaat bij ons het beeld dat het erg van boven is opgelegd.
De professor vertelt ons dat het secularisme juist niet van boven is opgelegd, maar al sinds eeuwen een 'way of life' is. Misschien zou dit in de communicatie naar de EU meer benadrukt kunnen worden, zodat het beeld bijgesteld wordt. Ja, daar ziet de professor ook het nut wel van in.
Na al het denken en discussiëren zijn we toe aan 'doen'! We bezoeken een ontmoetingscentrum voor vrouwen die wel 4000 vrouwen in de armste wijk van Ankara bedient met 80 vrijwilligers. Tijdens een uitleg over allemaal activiteiten van deze Women for Women centrum eten we heerlijk 'home made food'. De 'manta' is heerlijk, maar Cihan vindt dat zijn mama het toch nog lekkerder maakt.
Voor het toetje, stroopwafels, lopen we naar een ander project van het vrouwencentrum. Een paar vrouwen hebben namelijk daar in de buurt een mini-atelier opgezet waar ze stroopwafels maken, heerlijk! Met z'n allen kopen we alle 18 zakjes met stroopwafels in de winkel.
Blij
Van de vrouwen naar de kinderen. Kinderen die leukemie hebben en de vrijwilligers van de stichting die met allerlei projecten en een eigen ziekenhuis deze kinderen en hun ouders bijstaan.
Het is heel indrukwekkend, want de kinderen in het ziekenhuis zijn heel blij en grappig ondanks hun ziekte. Ze zijn net als alle andere kinderen en zelfs misschien nog blijer. Onze reisgenootjes hebben samen met andere kinderen die al bijna genezen zijn in een eigen schooltje gezongen en gedanst.
Vermoeid maar geïnspireerd keren we terug naar het hotel en in de bus begint de spoedcursus relativeren
Ankara - maandag 26 februari
Door Cansu Genc, Cihan Tekeli en Zelda van Laar
Al vroeg zijn we met z'n allen op weg naar het Mausoleum van Atatürk, de stichter van de republiek Turkije. Onderweg in de bus doen we onze eigen versie van 'Goedemorgen Nederland'; elke dag neemt een aantal jongeren uit de groep de Turkse kranten door en vertelt aan de rest welke berichten opvallen. Zo blijven we allemaal op de hoogte van het reilen & zeilen van het land waarin we op bezoek zijn.
Mausoleum
Het eerste wat opvalt bij het Mausoleum, is de lange weg naar het graf. Er staan grote leeuwen langs de kant en de bestrating bestaat uit grote stenen met daartussen grote leemtes. Je moet behoorlijk opletten dat je je niet verstapt en dus is je blik vanzelf gericht op de grond. En daarmee toon je tegelijkertijd respect.
Daarna maken we een wandeling door het oude deel van Ankara. Het is ongelofelijk hoe je binnen vijftien minuten in een compleet andere wereld staat. In plaats van de luxueuze winkels, zijn we nu omgeven door kleine kruiden- en ambachtswinkels. De tegenstellingen tussen arm en rijk worden ineens wel heel duidelijk.
Na de wandeling hebben we eindelijk de ontmoeting met de twaalf Turkse studenten van de Middle East Technical University (METÜ). Tijdens de lunch maken we uitgebreid kennis met elkaar, en daarna gaan we in groepjes wandelen door de stad. De studenten brengen ons naar plekken die belangrijk zijn voor hun.
Wij komen terecht in het centrum waar we weer met de vele tegenstellingen worden geconfronteerd. Na de arme wijken en kleine straatjes, staan we middenin het moderne Ankara.
Waterpijp
Zo brengen de studenten ons bijvoorbeeld naar de kroegjes waar ze vaak met hun medestudenten komen. Hier roken we voor het eerst waterpijp! We krijgen de gelegenheid om meer te weten te komen over elkaar. We praten over identiteit en al snel leidt dat tot een verhitte discussie.
Wat ons opvalt is hoe gedreven de studenten hier zijn om te studeren. Blijkbaar melden zich jaarlijks twee miljoen mensen aan bij een universiteit, maar worden er maar 200.000 toegelaten. Ze weten het dus ook echt te waarderen dat ze kunnen studeren, heel anders dan bij ons.
Wat we echt leren door de gesprekken met de Turkse studenten, is Turkije door hun ogen te zien. Het klinkt cliché, maar ze zijn heel open en vriendelijk en de warmte waarmee ze ons ontvangen en ons hun stad laten zien, is een fantastische ervaring! De onderlinge gesprekken laten een enorme indruk achter.
Discussie
De evaluatie met de Turkse studenten, 's avonds in het hotel, resulteert in een verhitte discussie over de mogelijkheden en onmogelijkheden van Turkije. De Turkse studenten zijn nogal pessimistisch over het veranderingsproces, want de mogelijkheden zijn niet hetzelfde als in Nederland.
Er heerst een duidelijke angst om in hetzelfde circuit te belanden als hun ouders, toen zij probeerden om dingen te veranderen. Ga je nou wél de politiek in om dingen te veranderen of juist níet omdat het gevaarlijk zou kunnen zijn?
En wat de toetreding tot de EU betreft: de studenten voelen zich enigszins beledigd omdat landen als Roemenië wel worden toegelaten, maar Turkije de deur gewezen wordt. Een ding is ons helemaal duidelijk: deze discussie is nog lang niet over. Helaas de avond wel
»
»
»