Door Wouter Zwart, NOS-correspondent in China
Hollandser kan het bijna niet; een boerenkaasbedrijfje op het platteland. Ondernemer Marc de Ruiter begon er één. Echter niet in Nederland, maar in één van de arme boerengebieden van China; de provincie Shanxi.
Met de kaasmakerij hoopt De Ruiter arme veehouders in zijn omgeving een beter bestaan te geven. Zo klopt hij voor de benodigde melk uitsluitend aan bij kleine boeren met tien of minder melkkoeien. Mensen die de afgelopen jaren uit de markt zijn gedrukt door grote agrarische ondernemingen, die met hun overheidsconnecties alle subsidies opslokken.
Voorheen konden die kleine boeren hun melk alleen kwijt bij middelmannen, die ze slechts 17 cent per kilo betaalden. "Wij bieden ze per definitie een tien procent hogere melkprijs", legt De Ruiter uit. "Daar kan nog tien procent bijkomen als ze goede kwaliteit melk leveren. En daarnaast, als we genoeg kazen produceren en verkopen, gaan we ook trainingen voor de boeren opzetten."
Dankbaar
Een van de benaderde dorpelingen is Li Yaxi. Hij bezit zes melkkoeien en verdient zo'n 100 euro per maand. Li is dankbaar voor De Ruiters hulp, maar betwijfelt of het project een lang leven beschoren is.
Die apathische houding is kenmerkend voor veel Chinese plattelandsbewoners, merkte De Ruiter. "Dat komt door de manier waarop overheden en bedrijven soms met ze omgaan. Die komen met een idee voor hulp, rijden naar het dorp en laten zich daarna nooit meer zien. De motivatie is niet om te helpen, maar om zichzelf beter te maken. Zodat ze in hun boekje kunnen aftekenen: ik heb een training gegeven."
De schaal van de hulp op het platteland is volgens De Ruiter ook niet aantrekkelijk genoeg voor de overheid: "In China moet alles groot zijn. Als er geen twee-, driehonderd koeien zijn, dan is het niet interessant voor ze."
Toch is de Nederlander over zijn eígen ervaringen met lokale bestuurders goed te spreken: "Ik heb alle mogelijke medewerking gekregen bij het opzetten van de kaasmakerij. Ze voelen zich niet bedreigd door die buitenlander, omdat ze weten dat ik hier alleen maar kom helpen."
Goudse kaasjes
In de hagelwitte hal van het fabriekje werkt een groep Chinese vrouwen aan de nieuwste lading Goudse kaasjes. De melk stroomt door de brandschone metalen buizen, via de pasteurisatietank naar het kaasbad. Veel arbeid gaat met de hand, maar alles voldoet aan de kwaliteitseisen.
Alle medewerkers zijn afkomstig uit het dorp en ze zijn dolgelukkig met hun werk. "Mijn man is gehandicapt en kan niets meer", vertelt Song Peirong. Het feit dat ik deze baan heb gekregen, heeft ons hele leven veranderd."
Song en haar collega's leerden het kaasmaken van een Nederlandse student, die De Ruiter (van huis uit meer ondernemer dan agrariër) enige tijd heeft bijgestaan. "Toch kan nog een hoop beter. Het mooiste zou zijn als een Nederlandse kaasmaker ons de kneepjes van het vak wil bijbrengen. Hij of zij is van harte welkom."
Drijfveer
De Ruiters kaasfabriek werkt zonder geld van overheid of investeerders. Met opzet, omdat hij niet afhankelijk wil zijn van mensen 'die financieel resultaat eisen'. Totdat de verkoop van de kazen begint, wordt alles betaald met giften van christelijke vrienden of instellingen. Onder meer via Stichting Agrinas.
"Mijn christelijke achtergrond is een duidelijke drijfveer. Ik wil Gods liefde aan de mensen doorgeven, maar dan wel op een praktische manier. Dus niet even lief zijn voor de mensen, uitzwaaien en weer weg. Maar iets duurzaams, iets waarmee je na een paar jaar resultaat ziet."
Dat resultaat zoekt De Ruiter duidelijk bij de expatgemeenschappen in de grote Chinese steden. Die moeten uiteindelijk zijn kazen gaan kopen, want de Chinezen moeten nog altijd weinig hebben van melkproducten. Al denkt hij dat ook dat langzaam zal veranderen. De Ruiter: "Het is dan wel Hollandse Kaas, maar 'made in China'. Zoals alles tegenwoordig."
Deel deze pagina
»
»
»