Door Jessica Lutz, NOS-correspondent in Istanbul
"Hoe serieus de bedreigingen zijn die ik krijg, weet ik niet. Het ergste is de marteling die ik mezelf aandoe. Ik zie de mensen naar me kijken en denken 'he, is dat geen Armeen?' En dan begint de molen in mijn hoofd." Dat schreef de vermoorde Hrant Dink in het laatste nummer van AGOS, het weekblad voor Armeense Turken waarvan hij hoofdredacteur was.
Zijn blad, die als dagelijkse krant begon in 1996, heeft veel gedaan om de Armenen in Turkije naar de Turken toe een geizcht te geven. Dagelijks kreeg Dink dreigtelefoontjes en -mails. De laatste tijd was hij bang om over straat te gaan.
Hij ijverde voor het erkennen van de genocide op zijn volk aan het begin van de twintigste eeuw. Ja, maar dan wel op de zijn eigen, zachtmoedige manier. Hij maakte zich kwaad op de Armenen in het Westen, de afstammelingen van alle mensen die een eeuw geleden gevlucht zijn. Hun gelobby om de genocide erkend te laten worden door de parlementen in Europa en de VS maakte de Turken alleen maar kwaad en tegendraads.
Wrang
Het maakte de dialoog waar hij zo'n voorstander van was, onmogelijk. In een reeks artikelen vroeg hij zijn mede-Armeniers om zich te richten op het welzijn van Armenië, in plaats van altijd maar de Turken te willen kastijden. "Die Turkenhaat vergiftigt jullie bloed", schreef hij. Wrang genoeg werd hij voor deze zin in 2005 tot 6 maanden voorwaardelijk veroordeeld. Hij zou de Turken beledigd hebben omdat hij hen vergeleek met gif.
Dink was diep gekwetst door deze veroordeling en vertelde huilend aan het persbureau AFP hoe moeilijk hij het vond om met zoveel haat te leven. Artikel 301, dat het beledigen van de Turkse natie strafbaar stelt, is een doorn in het oog van Europa.
In hun eerste reacties op de moord zeiden veel vooraanstaande Turken dan ook dat degene die deze moord gepland heeft, er wel op uit moest zijn om een wig te drijven tussen Europa en Turkije. Ook wezen sommigen erop dat de overheid wel heel nalatig geweest was, als er niets gedaan was met de dreigbrieven die Dink bij de procureur neerlegde.
Bedreiging
In een van de laatste nummers van AGOS beschreef hij een bezoek aan de onder-gouverneur van Istanbul, op diens uitnodiging. De onder-gouverneur maakte hem duidelijk dat als hij op deze manier doorging, er wel eens iets heel ernstigs met hem zou kunnen gebeuren. Dink vatte dit zelf op als een bedreiging.
Hij wilde geen politiebescherming, omdat hij niet geloofde dat het iets zou helpen. Vele vrienden drongen er bij hem op aan dan maar naar het buitenland te gaan. Hij had sinds een paar jaar eindelijk een paspoort dat hem altijd geweigerd was door de autoriteiten.
Hij was er erg verguld mee en zijn eerste reis was naar Armenië. Maar vertrekken wilde hij niet. Zijn taak lag in Turkije. Bovenal hield hij, ondanks alles, zielsveel van zijn land.
Deel deze pagina
»
»
»