Door correspondent Tim Overdiek
Hij is een handvol dagen verwijderd van zijn veertigste verjaardag, maar David Cameron sprak tot de Conservatieve Partij met de eminentie van een gelouterd staatsman. Althans, die rol speelde hij. En met overtuiging. Hij weigert zich de les te laten lezen door premier Blair, bijvoorbeeld. De Conservatieve Partij is bij hem in solide handen.
De achterban omhelsde hem met een ongekende gretigheid. Cameron, zo weet de partij van Churchill en Thatcher, is op dit moment de meest concrete hoop op een terugkeer naar de macht. Zijn toespraak in Bournemouth, waar de hele week optimisme en harmonie hoogtij vierde, werd gevolgd door een instemmend applaus.
Brutaal
Beetje brutaal is Cameron natuurlijk wel, maar het is jeugdige branie met onverholen ambitie. Hij parafraseerde de illustere John F. Kennedy, die zijn volk ooit toesprak met de woorden "Vraag niet wat het land voor u kan doen, maar wat u kan doen voor het land". Cameron zei ongeveer hetzelfde, en de oproep was bewust gekozen.
Subtiel verschil wellicht, Kennedy sprak die woorden toen hij net was geïnstalleerd als 35ste president van de Verenigde Staten. Cameron heeft nog een heel lange weg te gaan, maar de toon en symboliek in zijn toespraak vanmiddag bevestigden de overtuiging bij de Tories dat we hier met een toekomstig premier van Groot-Brittannie te maken hebben.
Aanval
Natuurlijk zal hij dan de opvolger van Tony Blair pootje moeten haken, en Cameron nam alvast een voorschot op die strijd door de huidige premier stevig aan te vallen. Meest kwetsbare punt: De nationale gezondheidszorg (NHS). Die is gratis en voor iedereen, maar staat door groeiende kosten behoorlijk onder druk. Mismanagement, vond Cameron.
Als vader van een gehandicapt kind raakte Cameron een gevoelige snaar bij zijn partij, en wellicht ook bij de rest van het land. "Ik maak dag en nacht gebruik van de NHS", aldus Cameron, "en het doet pijn om te zien hoe dit systeem slachtoffer is geworden van bureaucratie en slechte keuzes. Een betere NHS is mijn prioriteit."
Echt concreet aangeven hoe dat dan zou moeten gebeuren, deed Cameron niet. Bewust niet, want het was deze week naar eigen zeggen "geen moment om met een tien stappen-plan op de proppen te komen". Hij wilde er zeker van zijn dat de partij doordrongen was van de moeilijke klus die nog voor de boeg ligt: De kiezer aan zich binden met hem als inspiratie.
Ongenoegen
Omdat hij vaak wordt vergeleken met de minstens zo jeugdige en frisse Tony Blair uit 1997, dook Cameron zelf maar even in de geschiedenis. "Weet u nog hoe die jonge premier zo werd omarmd?" Om na een snelle 'fast-forward' vast te stellen: "Diezelfde premier heeft het volk laten vallen." Dat ongenoegen, zo weet hij, ligt nu voor het oprapen.
»