Weblog Berlijn augustus 2006

Correspondenten Margriet Brandsma en Jacques Schmitz houden een weblog bij vanuit hun standplaats Berlijn.

"Cool, krass, kippevel!"

Door Jacques Schmitz

Berlijn, 28 augustus – Al bij binnenkomst kreeg hij kippevel, bekent Jascha achteraf. "Het was gewoon krass om daar te zijn!  Het was wel erg vol en een hoop herrie. Maar al die mensen, dat stoorde me eigenlijk helemaal niet", zegt de (bijna) 14-jarige Schmitz-telg, die anders niet zo op mensenmassa's gesteld is. Het was "toll, cool, geil" op de Games Convention in Leipzig, de grootste beurs voor elektronische spelletjes van Europa.

En dat op de allerdrukste dag: 75.000 bezoekers afgelopen zaterdag! Een record in de geschiedenis van de Leipziger Messe, die tien jaar geleden werd geopend. Een record ook wat betreft het totale aantal bezoekers. In vier dagen bezochten 183.000 "gamers" de beurs en daarmee werd zelfs de beroemde Leipziger Buchmesse overtroffen.

Dat was dus langzaam langs de vele stands van de 368 exposanten schuifelen. Zweten in volgepropte ruimtes om de presentatie te kunnen zien van de nieuwste versie van populaire computerspelletjes. En lang in het gedrang hangen om in de buurt van de monitoren te raken waar het nieuwste van het nieuwste kon worden uitgeprobeerd. Jascha wist zelfs twee keer door te dringen tot het allernieuwste wat de Games Convention te bieden had: "Spore".

De jonge gamer is enthousiast. Op de GC (natuurlijk op z'n Engels uitgesproken, dus als "Dzjieh-Sieh") kon Jascha in de demo twee merkwaardige figuren ontwerpen, die in de toekomst de melkwegen van Spore gaan bevolken. Het ziet er "lustig" uit, vindt hij, "grappig, grafisch een beetje als een comic en er zijn zo ontzettend veel combinaties mogelijk, dat het haast onmogelijk is dat er iemand op de hele wereld dezelfde figuur ontwerpt als jij!"

Maar het nieuwste computerspelletje van top-designer Will Wright (ook de uitvinder van Sim City en The Sims) heeft nog veel meer te bieden. Jascha: "Het begint als een mini-spelletje, tweedimensionaal. Je bent bij de start een eencellig beestje, een pantoffeldiertje, dat je dan verder ontwikkelt. Dan komt de sprong aan land. Tot je een bewoonde planeet hebt ontworpen en vandaaruit kan je dan de kosmos ontdekken, waar je andere planeten en andere wezens kan vinden. Het spelletje is zó groot, dat het op vier cd's past!"  

"Spore" bevalt ook Jascha's vader wel, want het is geinig en creatief. En je hoeft niet de hele tijd de bloedspatten van het beeldscherm te vegen. Helaas geldt dat niet voor alle games die de Convention te bieden heeft. Jascha was wel onder de indruk van de trailer van "Warhammer – Mark of Chaos", een fantasy-wereld waarin monsters en mensen elkaar de hersens in slaan. Grafisch prachtig, dat wel, maar pedagogisch niet echt te verantwoorden. 

Gelukkig is de jonge Schmitz ook gek op spelletjes waar minder bloed vloeit, zoals zijn favoriete "Spore". Of ook nieuwe versies van al bestaande games: "Anno 1701" en " Medieval II". Opbouw- en strategiespelletjes. Zijn vader kent nu al Jascha's verlanglijstje voor zijn 14e verjaardag, Sinterklaas en Kerstmis!  

Website Game Convention (Duitstalig)

Website van het spel Spore (Engelstalig)

Video van het spel Spore

Will Wright bij wikipedia (Engelstalig)

Erg oud nieuws

Door Jacques Schmitz

Berlijn, 16 augustus – 

Niks nieuws: Günter Grass was bij de Waffen-SS. Dat wisten we al, omdat de Nobelprijswinnaar dat afgelopen weekend zélf al had rondgebazuind. Maar vandaag zijn er documenten opgedoken, die zijn bewering ook nog eens zwart op wit staven. Een beetje vergeeld wit overigens, want het gaat om zestig jaar oude papieren die al die tijd lagen te verkleuren in de archieven van de "Wehrmachtsauskunftstelle". Dat is het Berlijnse archief, dat alle gegevens van Duitse soldaten in de Tweede Wereldoorlog heeft verzameld.

Erg oud nieuws: De bewuste documenten hebben er al een héél mensenleven opzitten. Het gaat om Amerikaanse papieren, die in 1946 de vrijlating van de jonge krijgsgevangene Günter Grass documenteren. Daarin worden zijn personalia opgesomd: Geboren in Danzig in 1927. Krijgsgevangen gemaakt op 8 mei 1945 in Marienbad. Scholier. Leeftijd 18 jaar. Groot 1.71 m en 65 kilo zwaar. En natuurlijk dat hij dienst deed bij de "SS-Pz-Div." Frundsberg, een tankdivisie van de Waffen-SS.

Tóch nieuws: Het hád dus allemaal allang bekend kunnen zijn, er heeft alleen nooit iemand naar gekeken. Hoewel…één keer hebben de AOW-autoriteiten belangstelling getoond, maar verder heeft niemand ooit de moeite genomen om eens navraag te doen bij het Berlijnse archief, dat voor iedereen toegankelijk is. Geen historicus, geen collega-schrijver, geen biograaf. Niemand heeft in de afgelopen zestig jaar een bezoekje gebracht aan de "Dienstelle" in Reinickendorf, Berlijn. Zo is het toch nog nieuws geworden.

Autonieuws: Hij mag dan historicus zijn, maar is van álle markten thuis. Ook de automarkt. Joachim Fest orakelde van de week dat hij "van deze man nog geen tweedehands auto zou willen kopen". Zwaar teleurgesteld was de historicus over het decennialange zwijgen van Günter Grass. Zó zwaar, dat hij zelf zijn mond niet kon houden en zijn autotips moest verkondigen in de sensatiepers.

Bionieuws: Michael Jürgs was ook héél érg ontdaan over het onthulde geheim van Günter Grass. Logisch, want dat stond zo natuurlijk niet in de biografie die Jürgs over zijn idool heeft geschreven. Daar is de jeugdige Grass aan het eind van de oorlog nog een "Flakhelfer", een van de Hitlerjongens die bij het afweergeschut moesten helpen. Nu dubt biograaf Jürgs over de vraag of ie zijn boek moet herschrijven.

Boekennieuws: Op de vraag waarom hij eigenlijk zo lang (zestig jaar!) met de onthulling over zijn Waffen-SS-verleden heeft gewacht, gaf de Nobelprijswinnaar een wel heel mager antwoord: Alles wat ik daar over wil zeggen, staat in mijn boek! Dan verbaast het niet, dat sommige Grass-critici de auteur verwijten dat zijn bekentenis vooral een marketingtruc is. En die werkt! Het biografische werkje "Beim Häuten der Zwiebel" (Bij het uien pellen) staat bij internetboekhandel Amazon inmiddels al op de tweede plaats van de voorbestellingen-toptien.

Interview

Door Margriet Brandsma

Berlijn, 7 augustus - Zojuist ben ik telefonisch geïnterviewd door een verslaggeefster van een Berlijnse krant voor een zomerserie: hoe kijken buitenlandse correspondenten aan tegen Berlijn?

Dat heb ik al vaker meegemaakt, dat Berlijners benieuwd zijn naar de ervaringen van buitenlanders in hun stad. En steeds krijg ik dan het verwijt dat ik een veel te romantisch beeld schets van Berlijn. Hoezo veel groen? Veel hondenpoep zal je bedoelen! Hoezo ruim? Zeker nog nooit in één van de vele dagelijkse files in en rond de stad gestaan? Hoezo goedkoop? Weet mevrouw wat een liter benzine kost tegenwoordig?

Maar ik kan het niet helpen, nog met grote regelmaat ontdek ik dingen over Berlijn waar ik blij van word. Gisteren heb ik gewandeld in de buurt van de Müggelsee, het grootste meer van Berlijn. Een broodje gerookte vis (uit de Müggelsee) gegeten, terwijl ik zat te wachten op de enige veerdienst die nog op menskracht drijft: een roeiboot. Hoewel ik lelijk fout liep en daardoor ettelijke kilometers meer heb gelopen dan ik van plan was, kwam ik toch met een voldaan gevoel thuis.

Nou ja, dat vertel ik dus allemaal aan die verslaggeefster. En om haar voor te zijn, zeg ik ook nog dat ze me wel een rare romantica zal vinden die niets van het echte Berlijn weet. Nee, zegt ze beleefd, maar of ze het meent? Opeens weet ik het antwoord op haar vraag wat me niet aan Berlijn bevalt: het gemekker over de stad van Berlijners zelf! Maar dat zeg ik maar niet, want er komt ook een foto bij het artikel.