(Klik op het menu voor video-item)
Door correspondent Wouter Zwart
Kijk maar eens goed in uw sokkenmandje. Wist u dat één op de drie kousen aan uw voeten uit de Chinese stad Datang komt? De fabrieken daar produceren jaarlijks negen miljard paar. "Anderhalf paar voor iedereen op aarde dus", rekent burgemeester Yang ons trots voor. Op zijn naamkaartje prijkt 'No.1 sock city'.
Datang is inderdaad de sokkenhoofdstad van de wereld. Nergens worden zoveel sportkousen, kniekousen, netkousen en pantykousen in elkaar geweefd als hier. De hele stad staat in het teken van textiel. Vrijwel alle 70.000 inwoners hebben een eigen garenwinkeltje of werken in één van de honderden fabrieken.
Het grootste bedrijf van Datang is Zhejiang Danjiya. Achter de ijzeren poort leidt een indrukwekkende doch ietwat nutteloos lange oprijlaan naar het Mekka van de voetkledij.
We worden begroet door de minstens zo indrukwekkende directrice Hong Dong Ying. Gestoken in een kleurrijk mantelpak en voorzien van een streng en onvermurwbaar kapsel, gunt de grand ol' lady van de sok ons een kijkje in haar koninkrijk.
Rijkste vrouw
Hong was een pionier toen ze bijna dertig jaar geleden begon met een straathandeltje in eigengemaakte sokken. Min of meer noodgedwongen, omdat ze als lerares al drie maanden niet betaald had gekregen.
Het waren de strenge dagen van het communisme, dat dergelijke initiatieven toen nog bestempelde als een kapitalistische misdaad. "Maar de mensen hier hebben altijd een sterk gevoel voor handel en marktwerking gehad", zegt Hong, waarmee ze min of meer lijkt aan te geven dat ze nooit is gezwicht voor het verbod van hogeraf.
Inmiddels prijst de eigenaresse de huidige regering volop. Er is veel veranderd. Geld verdienen mag weer en het systeem van socialisme met een markteconomie maakte van haar straathandeltje een miljoenenbusiness.
Hong is nu een van de rijkste vrouwen in de provincie. "Ik ben nog steeds dankbaar voor de stap van lerares naar zakenvrouw. De keuze van destijds is van groot belang gebleken."
Spoelen en haspels
Wanneer de deur van een van de fabriekhallen opengaat, ontsnapt direct een hels kabaal van honderden weefmachines. 24 uur per dag worden hier sokken in elkaar gedraaid. Vol automatisch, meldt een woordvoerder.
Maar dit is China en dat betekent dat naar goed socialistische gebruik nog steeds honderden arbeiders door de hal drentelen. Ze begeleiden garenhaspels, verwijderen stofophopingen en controleren letterlijk elke sok op gaatjes. Dat betekent zeshonderd miljoen controles per jaar, in deze fabriek alleen.
Burgemeester Yang neemt ons mee naar het hart van de sokkenhandel in Datang. Een complex van markthallen waar duizenden kleine handelaren hun textielbedrijfjes hebben ondergebracht. Ze verkopen niet alleen sokken, maar ook sokmachines, sokgaren, spoelen en haspels.
"Dat is het grote voordeel van Datang", meent Yang. "Hier vind je op één plek de hele productieketen; van de ruwe materialen tot de productie en de verkooppunten. Ideaal voor buitenlandse bulkinkopers. Het houdt de kosten laag en geeft ons een voorsprong op de concurrentie in bijvoorbeeld Europa."
Grote speler
Yang doelt daarmee op het Chinese succes van geconcentreerde handel. Een hele stad stort zich volledig op de productieketen van één artikel, waardoor zo'n regio binnen no-time kan uitgroeien tot een grote speler op de wereldmarkt.
Zo komt zo'n beetje elke aansteker in de wereld uit Wenzhou en heeft één op de drie zakenmensen een maatpak met knopen of een stropdas uit Shenzhou. Datangs aandeel op de wereldsokkenmarkt is ongeveer 35 procent.
De effectieve productiemethoden van de Chinezen en de lage lonen trekken een harde wissel op de Europese concurrentie. De EU en Amerika beschuldigen China zelfs van het dumpen van goedkoop Chinees textiel op de westerse markt. Volgens de laatste ontwikkelingen bezint de Europese Commissie zich op importquota voor Chinese en Vietnamese schoenen.
Sokkenkoningin Hong spreekt smalend over de textieloorlog: "We verkopen aan Amerikaanse winkelketens voor 5 dollar per dozijn sokken. Dat is een hele redelijke prijs en absoluut geen dumping. En ook de EU moet niet overdrijven, dat creëert alleen maar conflicten en dat is niet nodig. Europeanen kunnen simpelweg niet zonder Chinees textiel. Als we niet naar Europa kunnen exporteren, verkopen we onze kousen gewoon ergens anders."
Deel deze pagina
»
»
»