Door NOS-verslaggever Joris van de Kerkhof vanuit Bawuran, Indonesië
Terug naar het dorp van maandag. Vijf dagen na de aardbeving...
Ze zijn echt lekker aan het voetballen. Met z'n vijven. De kleinste met het enorme verband om zijn hoofd is de beste. Hij zegt heel serieus dat het belangrijk is om te sporten. Maar je ziet hem vooral plezier hebben. Zonder de drie vriendjes overigens waar ze normaal mee spelen.
Aan de rand van het grasveld is een modderpoel. Twee koeien staan er op. Bakstenen geven aan waar de lijken moeten liggen op dit geïmproviseerde kerkhof.
Wederopbouw
In het dorp, 400 gezinnen, 74 doden, 500 mensen in het ziekenhuis, zijn vrouwen aan het koken en aan het vegen. De mannen leggen hout bij hout en steen bij steen. Handig om te weten wat er straks bij de wederopbouw nog gebruikt kan worden.
De moskee staat nog even wankel als twee dagen geleden, maar is nog niet ingestort. Twintig meter verder waren ze afgelopen maandag aan het zoeken naar een vrouw. Met blote handen graven.
Gelaten
Dit was de plek waar een winkeltje was. Een winkeltje waar de vrouw het ontbijt voor man en kind gekocht zou moeten hebben. Ze was deze zaterdag iets later dan normaal. Ze werd gevonden in de wasruimte van haar huis. Naakt en dood.
Haar man vertelt het gelaten. Zijn dochter, Falas Alifianti, begrijpt er helemaal niets van. Ze wordt alleen een beetje huilerig als haar tante, haar grote neef en allemaal andere mensen haar opeens gaan knuffelen.
Huilen om wat er gebeurd is, doe je hier niet. Zeker niet in het openbaar. Daar heeft Falas nog geen last van.
Deel deze pagina
»
»
»