door NOS-verslaggever Joris van de Kerkhof vanuit Bawuran, Indonesië
Het is echt met de moed der wanhoop. Na drie dagen nog op zoek zijn naar je vrouw tussen de puinhopen. Hij weet het ook wel, maar hoopt tegen beter weten in.
Misschien is ze zaterdagochtend wel de bergen in gegaan. En niet, zoals normaal, boodschappen gaan doen bij het winkeltje aan de overkant. Hij weet ook wel dat het niet waar is, maar waarom zit hij anders met zijn handen in het puin te graven...
De man wordt geholpen door familie en vrienden uit het dorp. Zij weten dat ze op zoek zijn naar een stoffelijk overschot. Maar niemand die het zegt. Allemaal met de handen in het puin, graven naar die aardige vrouw, die zus, die vriendin.
Brancard
Niemand kijkt op of om als zes militairen met een brancard langskomen. Ze dragen het dode lichaam van een 89-jarige man. Binnen het uur wordt hij begraven. Met een schep wordt het zand weggehaald. Met een stok, die ongeveer even lang is als de man, wordt gekeken of het lichaam erin past.
Er kijkt iemand toe. Deze vrouw hoort net dat ze geen vader meer heeft. Berusting. Ze vertelt dat twee kinderen en een kleinkind ook overleden zijn. Waar liggen ze eigenlijk, vraagt ze aan de grafgravers. Aan de andere kant van het dorp.
Ceremonie
Ze wil wel een begrafeningsceremonie voor haar vader houden, maar dat komt er niet van. Een baksteen van een ingestort huis wordt gebruikt als teken dat op die plek iemand ligt begraven. Tientallen stenen vinden zo een herbestemming.
Die aardige vrouw ligt er nog niet bij. Zij is nog steeds niet gevonden.
Deel deze pagina
»