Zijn visitekaartje pronkt op het erf. Stevig verankerd in de grond, maling aan wind en regen. Hier staat een kwaliteitsprodukt, zegt David Lucas zonder overdrijven. 'Engels eikenhout', da's het geheim van de timmerman. Het concept is simpel. Balk steil omhoog, dwarsbalk en een liggende balk. Aan het uiteinde een touw. Ziehier een puike galg.
Ik ben deze middag naar Suffolk afgereisd om met eigen ogen te zien wat voor man deze David Lucas is. Producent en exporteur van galgen. In opspraak door levering aan landen als Zimbabwe en Libië, en binnenkort slachtoffer van een export-verbod door de Europese handelscommissie. Galgen exporteren, dat doen we anno 2006 niet meer.
Lucas ziet het probleem niet zo. Dat de Europese Unie ingrijpt op aandringen van Amnesty International, da's op zich voorstelbaar. Maar hij noemt zich een vakman, iemand die gewoon een goeie galg maakt en levert aan landen waar de doodstraf bestaat. What's the big deal? Twaalfduizend pond per stuk en verder een brandschoon geweten.
Onmenselijk
Hij legt me uit wat zo geweldig is aan zijn galg. Iemand die hier aan het bungelen begint, blaast na dertien, hooguit vijftien seconden zijn laatste adem uit. Nee meneer, dan de zelf gebouwde galgen, waar je te maken krijgt met onnodig lange verwurging. "Dat is pas onmenselijk", zegt Lucas met dodelijke ernst. Denk daar maar eens even over na.
Het is niet zijn voornaamste handel. Lucas levert dierenvoedsel en -produkten. De galg is, zeg maar, een uit de hand gelopen hobby. Altijd handig geweest met hout, getuige het tuinmeubilair in zijn werkplaats. En ja, hij is nu eenmaal overtuigd voorstander van de doodstraf. En zakenman. Tel dat bij elkaar op, en je hebt een bijzonder beroep.
Meer dan morbide trekjes heeft het wel. Achter de parkeerplaats staat een afgedekte lorrie. Daarin, zo beweert Lucas, werkt hij aan een mobiele en meervoudige galg. Hij wil er niet te veel over zeggen, want de media leggen er naar zijn mening net iets te veel nadruk op. Wat dat 'multi-hanging system' kost? Honderdduizend pond.
Afgelegen
Zijn boerderij ligt afgelegen, zo'n twee uur rijden ten noorden van Londen. De buitenwereld laat steeds vaker van zich horen, sinds Amnesty International met succes bij de EU heeft geklaagd. Geen protesten op het erf van boer Lucas. Integendeel, zegt-ie, "ik krijg heel veel bijval". Af en toe komen vreemdelingen langs. Voor een fijne discussie.
Een dorpsgenoot valt binnen, als ik Lucas vraag om te poseren bij het schavot. Nog zo'n marteltuig uit lang vervlogen tijden. De twee mannen zijn het volmondig met elkaar eens. Zet zo'n ding op het marktplein, bind de crimineel erin vast. Geheid succes. Nee meneer, vernedering werkt afschrikwekkend. Beiden knikken het hoofd. Lucas is op dreef.
"Stel dat ik van de overheid toestemming krijg om een moordenaar op te hangen, en ik rijd mijn galg naar Wembley Stadium, dan weet ik zeker dat de tribunes volstromen", fantaseert Lucas. De dorpsgenoot lacht. "Dan rijd ik met plezier de vrachtwagen." Ik doe er beleefd het zwijgen toe. Vergeefs probeert Lucas mij te vragen wat ik er zoal van vind.
Alternatief
Ik vind niks. Mompel wat over journalistieke objectiviteit. Dat zijn verhaal voor zich spreekt en dat de luisteraar en lezer zelf maar een conclusie moeten trekken. Medelijden hoeven we niet te hebben. Als eind juli dat wettelijk verbod begint op de export van zijn galgen, is er genoeg alternatief werk, zegt hij. Ik voel een merkwaardig soort opluchting.
»