Schilder Karel Appel is zijn woonplaats Zürich overleden. Hij was één van de bekendste en beroemdste Nederlandse beeldende kunstenaars van deze eeuw.
Appel werd geboren in Amsterdam, waar hij van 1940 tot 1943 studeerde aan de Rijskacademie. Na de oorlog sloot hij zich met zijn vriend Corneille aan bij de Cobra-groep, een samenwerkingsverband van kunstschilders uit Kopenhagen, Brussel en Amsterdam.
Appel vertrok eind jaren veertig naar Parijs: "In Nederland was ik toen een verschoppeling. Niet alleen moesten ze niets hebben van vernieuwingen in de kunst, maar überhaupt niet van schilderkunst, van artiesten."
In 1949 kreeg Appel zijn eerste grote opdracht: hij moest de kantine in het Amsterdamse stadhuis beschilderen. De reactie van het publiek was uiterst negatief en de schildering werd bedekt. Pas tien jaar later werd zijn werk weer tevoorschijn gehaald.
Begin jaren vijftig brak Karel Appel internationaal door.
Toonaangevend
Sinds die tijd behoorde hij tot de meest toonaangevende kunstenaars in de wereld. Veel van zijn schilderijen worden gekenmerkt door de dikke lagen verf. Ze stralen vaak grote levenslust uit.
Behalve schilderijen maakte hij ook gouaches (schilderingen met matte waterverf), litho's en fel gekleurde beelden en reliëfs van hout, aluminium en polyester, die dieren en mensen voorstellen.
Zijn werkdrift is goed te zien in de film die cineast Jan Vrijman in 1961 van Appel maakte. Hierin werd Appel getoond in woest gevecht met de materie. "De rauwe schilderslik daar gaat het om." Ook zei hij: "Ik rotzooi maar wat aan."
In de jaren zeventig deed Appel opnieuw van zich spreken met landschappen, stillevens en portretten, opgebouwd uit parellelle verfstreken in allerlei richtingen, die motieven en kleuren reflecteren van de plaatsen en streken waar hij werkte.
Verder maakte hij ook veel monumentale werken zoals zes gebrandschilderde ramen voor de Paaskerk in Zaandam.
Weerslag
De schilder bleef tot ver na zijn tachtigste actief. Appels vriend Rudi Fuchs, tevens oud-directeur van het Stedelijk Museum, stelde in 2004 nog een tentoonstelling van hem samen voor museum Bozar in Brussel.
"Des te ouder ik word, des te sneller vernieuw ik. Ik leef met elan en enthousiasme, dat zie je aan de kleur", zei Appel. Hij voegde er echter aan toe dat alle ellende van de wereld toen ook haar weerslag vond in zijn werk.
Appel kreeg talloze onderscheidingen zoals de Unesco-prijs in 1954 en de Guggenheimprijs in 1960.
Deel deze pagina
»