Door Tim Overdiek, correspondent van de NOS in Groot-Brittannië
Hij blijft liever in de auto zitten, en vraagt een beetje benauwd of we snel door kunnen rijden. Wat opmerkelijk is, want jarenlang was Leeford Walker in deze achterbuurt van Leeds heer en meester op straat. Hij handelde er in drugs, zette regelmatig inbraken en wist wie wel en niet vuurgevaarlijk was.
Maar tegenwoordig laat Leeford (19) zich er niet meer zien. Hij heeft die donkere periode in zijn leven achter zich gelaten. Bovendien, in het straatje waar we op zijn verzoek het gaspedaal even verder indrukken, woont een oude vijand die kennelijk nog een appeltje met hem heeft te schillen. Leeford neemt geen onnodige risico's.
Hij geniet nationale bekendheid als de eerste, en vooralsnog enige Britse jongere wiens Asbo is opgeheven. Asbo staat voor Anti-Social Behaviour Ordinance, en is een juridische combinatie van waarschuwing en afspraak. Gedraag je, en blijf op het rechte pad. Zoniet, dan volgen arrestatie en opsluiting. De Asbo is een allerlaatste kans.
Badge of honor
Leeford greep die kans, waar talrijke leeftijdgenoten in de fout gaan. De politie deelt al jaren Asbo's uit, voornamelijk aan hangjongeren die het leven van omwonenden zuur maken en daarbij over de criminele schreef gaan. Effectief? Niet echt, wordt gezegd, omdat Asbo's vaak gelden als 'badge of honor', een medaille voor slecht gedrag.
Zo dacht Leeford Walker er aanvankelijk ook over. Niemand kon hem wat maken. Totdat de ene na de andere kameraad werd opgepakt en achter de tralies verdween. Toen begon het ook Leeford te dagen. De straten mogen rustiger zijn geworden, dit drastisch gevolg was niet de bedoeling. Leeford klopte aan bij zijn sociaal werker Mark Cooper.
Cooper bracht hem onder in een speciaal begeleidingsprogramma van de gemeente. Hij is ervan overtuigd dat Asbo's alleen werken als er intensief met probleemjongeren wordt omgegaan. Dus desnoods zeven dagen per week, 24 uur per dag en dat over een periode van anderhalf jaar. Het lukte met Leeford, en waarom dus niet met de rest?
De rest is bovendien een betrekkelijk kleine groep, zegt Cooper. Uit onderzoek bleek dat een klein percentage verantwoordelijk is voor het merendeel van de criminaliteit. Dus kun je in die groep ingrijpen, dan boek je al snel omvangrijk resultaat. Een duur programma, erkent hij, maar goedkoper in belastinggeld dan jarenlange celstraffen.
No go-area
Het leek zo simpel. Leeford werd verboden om in zijn oude buurt te verschijnen. Op een plattegrond stond exact aan welke kant van welke straat hij wel en niet mocht lopen. Vooral een studentenwijk was een 'no go-area'. Daar beroofde Leeford als lid van de CMB-bende (cash money brothers) heel wat slachtoffers van kleine bedragen.
Mark Cooper kan zich al niet meer herinneren hoe vaak hij midden in de nacht werd wakker gebeld door Leeford. Zat de politie weer achter hem aan. Of worstelde Leeford met zichzelf omdat de verleiding van de straat te groot dreigde te worden. De geboorte van zijn dochtertje deed uiteindelijk wonderen. Leeford kwam tot inkeer.
Hij wil nu als sociaal werker lotgenoten op het rechte pad helpen brengen. Cooper en de gemeente Leeds vinden het geweldig, en beschouwen Leeford Walker als het bewijs voor hun aanpak. De realiteit leert dat Leeford een uitzondering is, maar wel eentje die aangeeft dat criminele hangjongeren geen hopeloos probleem vormen.
Deel deze pagina
»