Voor architect Hervé Baptiste is de opknapbeurt van de Sorbonne gewoon een restauratie, maar voor schrijfster Nicole Descours is het een zoektocht naar een verborgen schat. Zij hoopt dat de schedel van kardinaal Richelieu deze maand wordt gevonden tussen de stenen van de kapel.
De kapel van de universiteit in Parijs wordt in december onderhanden genomen. Voor Descours breekt daarom een spannende tijd aan: zij is ervan overtuigd dat het hoofd van kardinaal Richelieu, minister onder Louis XIII en in die tijd één van de machtigste mannen van Europa, ergens in een pilaar zit verstopt.
Onthoofd
Richelieu stierf in 1642 en werd begraven in de kapel van de Sorbonne. Die plek bleef niet lang zijn 'laatste rustplaats': in 1793 werd het graf geschonden door aanhangers van de revolutie die hem onthoofden en zijn lichaam in de Seine gooiden.
De rest van het verhaal is een semi-officiële legende: het hoofd, beschermd door conserverende stoffen, werd door een sansculotte meegenomen en kwam uiteindelijk via een omweg terecht bij Napoleon III. Die zou hem weer hebben teruggebracht naar de grafkelder.
Een cartoon die in 1866 werd gepubliceerd in een tijdschrift lijkt dit verhaal te bevestigen. Maar historica Françoise Hildesheimer gelooft er niet zo in. "Als het al waar is dat de schedel een hele reis heeft gemaakt, dan weten we nog niet of dit wel de juiste route is. Er rolden in 1793 wel meer koppen over de boulevard Saint Michel....."
Goebbels
Descours laat zich niet zo makkelijk afpoeieren. Zij wappert met een manuscript van een medewerker van het ministerie van Cultuur tijdens de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog. Deze Claude de Bayser kreeg de opdracht het hoofd uit de grafkelder op te graven voor Goebbels, de nazi-minister van Propaganda.
Goebbels wilde de nagedachtenis aan de kardinaal eren in het bijzijn van zijn schedel. Maar toen Bayser de grafkelder opende, was die leeg. Hij vond het hoofd in een trap, ingemetseld in een pilaar en zette het daar later weer terug.
Roman
Over het manuscript waar dit verhaal in wordt verteld, heeft Descours ook een roman geschreven. Voor Hildesheimer is dit ook wat het is: een roman en niet meer. Haar versie van de gebeurtenissen is anders: "In 1895 zou Gabriel Hanotaux, minister van Buitenlandse Zaken, het hoofd hebben opgegraven en het in beton hebben gegoten. Dat is de laatste keer dat het hoofd is gezien."
Architect Baptiste kost het in ieder geval geen hoofdbrekens. Het heeft hem al lang genoeg geduurd voordat Parijs met geld voor de restauratie op de proppen kwam en hij wil verder geen tijd verspillen. "Het graf ziet er picobello uit, ik ga het niet openmaken." Een geheime trap is er volgens hem ook niet. "Ik heb de rondleiding door de kapel gedaan en er is geen geheime plek."
Baptiste: "De stenen zijn vierhonderd jaar oud en ze zijn ziek. Het is een restauratie en geen jacht op de schat."
Deel deze pagina
»
»
»