Oud-politicus André van der Louw (PvdA) is overleden. Dat heeft een woordvoerder van de Publieke Omroep donderdag gemeld. Van der Louw is 72 jaar geworden.
Hij leed al bijna een jaar aan kanker.
De PvdA'er bekleedde vele functies: van redacteur van het weekblad Hitweek tot perschef van de Vara en van minister van CRM tot voorzitter sectiebestuur Betaald Voetbal bij de KNVB.
'Rooie rakker'
André van der Louw (1933) was een typische 'rooie rakker' uit de jaren '60 en '70, met zijn karakteristieke zwarte walrussnor, zijn pijp en bruine corduroy-jasje met elleboogstukken.
Naam maakte hij vanaf 1965 als één van de leidende figuren van Nieuw Links, een vernieuwingsbeweging van PvdA'ers die zich hard maakte voor meer democratie binnen de partij en duidelijkere, meer radicale standpunten.
Hij was één van de auteurs van het spraakmakende programma 'Tien over Rood' uit 1966, dat bijvoorbeeld pleitte voor onvoorwaardelijke erkenning van de DDR en het uit de Navo zetten van Portugal.
Nieuw Links legde de vernieuwers in de PvdA - onder wie ook Jan Nagel, Wim Meijer, Jan Pronk, Marcel van Dam en Wim Polak - geen windeieren.
Berendans
Tegen de verwachting van de partijtop kozen de leden op een partijcongres in 1969 een aantal Nieuw-Linksers in het partijbestuur.
Uit pure vreugde voerde Van der Louw bij die gelegenheid zijn befaamde 'berendans' op, waarbij hij zwaaiend met zijn armen zijwaarts tussen de banken door sprong.
Een paar jaar later werd hij zelfs de nieuwe partijvoorzitter (1971-1974) en kwam hij samen met Joop den Uyl - geen groot voorstander van Nieuw Links - op de verkiezingsposter van de PvdA te staan.
Daarna schopte hij het, nog slechts 41 jaar oud, tot burgemeester van Rotterdam. Die baan vond hij, vertelt hij in zijn boek 'Op de huid van de tijd. Herinneringen' (2001), de leukste die hij heeft gehad.
Vakantieadres
Hij gaf dan ook niet meteen gehoor toen de Haagse politiek een beroep op hem deed bij de vorming van het tweede kabinet Van Agt.
In zijn boek schrijft hij dat hij zich op een gegeven moment zelfs 'verstopte' op een vakantieadres in Italië, maar toen hij daar werd opgespoord geen 'nee' meer durfde te zeggen tegen het ministerschap.
Die overstap kwam hem duur te staan. Acht maanden later viel het kabinet, omdat de PvdA-ministers zich niet konden vinden in de financiering van het werkgelegenheidsbeleid.
Van der Louw kon toen niet meer terug naar zijn geliefde post in Rotterdam, waar zijn partijgenoot Bram Peper inmiddels was geïnstalleerd.
Bende van vier
Daarna ging het minder goed met Van der Louw. Hij was korte tijd voorzitter van de Rijnmondraad, en ging vervolgens tot ieders verrassing voor de KNVB werken, waar hij geen mijlpalen bereikte.
Daarna werd hij voorzitter van de NOS. In die rol moest hij toezien hoe de nieuwe zender Sport7, die overigens weer snel verdween, de voetbalrechten in de wacht sleepte.
Politiek gezien liet hij nog een paar keer van zich horen. Zo organiseerde hij begin jaren '90 met de PvdA'ers Kombrink, De Hondt en Bomhoff een congres over vernieuwing binnen de partij.
Partijleider Kok maakt korte metten met het "crisiscomité". Op een partijcongres zei hij geen behoefte te hebben aan de ideeën van de 'bende van vier'.
André van der Louw ontkende dat er sprake was van een "couppoging" binnen de partij en eiste tevergeefs excuses van Kok.
Ook een later initiatief om de drie progressieve partijen nader tot elkaar te krijgen, kreeg hij niet van de grond. Hij bleek niet langer de invloedrijke PvdA'er te zijn die hij ooit was.
Deel deze pagina
»