Door Thomas Loudon, correspondent van de NOS in het Midden-Oosten.
Wie er wint staat eigenlijk al vast. De zittende president Hosni Mubarak heeft bij de eerste verkiezingen met meer kandidaten in Egypte, geen echt serieuze tegenstand te duchten. Daarvoor is de oppositie te verdeeld en te slecht voorbereid.
Tot nu toe was het altijd zo dat het parlement, dat door de partij van Mubarak wordt gedomineerd, een kandidaat voor het presidentschap naar voren schoof. Vervolgens mocht de bevolking in een referendum uitmaken of die kandidaat wel of niet gewenst was.
De afgelopen 24 jaar heeft Mubarak vier keer met nauwelijks geloofwaardige percentages het presidentschap naar zich toe getrokken. In Egypte gaat dan ook de grap dat je bij dit referendum 'Ja' of 'Ja graag' kon zeggen tegen Mubarak.
Onder grote nationale en internationale druk om te democratiseren zijn er nu verkiezingen. Maar hoe democratisch zijn die?
Broederschap
De grondwet stelt strenge eisen aan de kandidaten. Zo streng zelfs dat onafhankelijke kandidaten eigenlijk geen kans maken. Ook de verboden Moslim Broederschap kan onmogelijk aan de eisen voldoen en doet dus niet mee aan de verkiezingen. Dat terwijl deze organisatie als enige politieke beweging echt brede steun geniet onder de Egyptenaren.
De meeste kandidaten die nu meedoen, hebben behalve hun partijleden vrijwel geen wortels in de samenleving.
Toch is het interressant om te kijken welk percentage van de stemmen niet naar Mubarak gaat. De verwachting is dat Mubarak met een overweldigende meerderheid wint. Als die meerderheid bijvoorbeeld niet groter is dan 60 procent zal dat uigelegd worden als een stevige deuk in zijn imago.
Er zijn zorgen over het toezicht op de verkiezingen. Internationale waarnemers worden niet toegelaten, dat zou strijdig zijn met de Egyptische soevereiniteit. Er zijn wel zo'n 9000 nationale waarnemers, rechters die moeten toezien dat er geen onregelmatigheden zijn. Dat zal een onmogelijke taak zijn omdat er meer dan 54000 stembureau's zijn. Ruimte genoeg dus om te frauderen, zeggen sceptici hier.
Lesgeld
Al met al zullen deze verkiezingen niet de geschiedenis ingaan als het schoolvoorbeeld van volwassen democratische verkiezingen, maar dat mocht niemand ook verwachten. Het is een eerste stap.
Door deze verkiezingen is Mubarak ineens gedwongen om over nationale problemen als werkloosheid, gebrekkig onderwijs, lage lonen, slechte gezondheidszorg en corruptie te praten. Het politieke debat is ineens de straat op gegaan en kranten durven plotseling kritische geluiden te laten horen over de ooit onaantastbare president. Er is kortom beweging gekomen in een hopeloos vastgeroest politiek systeem.
Deze verkiezingen zijn het lesgeld dat betaald wordt voor de volgende verkiezingen, als de oppositie zich wel heeft kunnen voorbereiden en er waarschijnlijk veel meer echte strijd zal zijn tussen de verschillende kandidaten.
Deel deze pagina
»
»
»