Door Carla de Wee, producer voor de BBC in Londen
We zijn nu meer dan twee weken verder
en langzaam probeer ik weer van Londen te genieten zoals ik deed voor de aanslag. Maar de gebeurtenissen gister hebben roet in het eten gegooid. Ik ben bijna weer terug bij af.
Ik werk in Oxford Circus en toen twee weken geleden de bommen afgingen was mijn eerste reactie een van 'kalmte'... we zaten er op te wachten.
Die donderdag ging heel snel voorbij en ik dacht dat ik 'gelukkig' niemand kende die vermist was of was omgekomen. Vrijdag hadden de meeste Londeners vrij en pas toen realiseerde ik me wat er was gebeurd. Ik was heel kwaad en voelde me heel onzeker de sirenes die je normaal elke dag hoort, klonken nu anders dan anders, ze klonken angstig.
Op die dag hoorde ik ook dat een vriendin van mijn beste vriendin nog steeds werd vermist. Wanneer je iemand kent die bij zoiets betrokken is, verandert er heel veel. Je realiseert je hoe kwetsbaar je eigenlijk bent. Ik heb haar maar een paar keer ontmoet, maar ik ken wel de mensen die ontzettend verdrietig zijn en die hopen dat ze ergens met geheugenverlies rond loopt.
Helaas was dit niet het geval. Vorige week, op de dag van de herdenking, kwam het nieuws dat ze was omgekomen in Edgware Road. Ze wordt vandaag begraven.
Wegrennen
Begin deze week besloot ik om niet meer kwaad te zijn, want op wie kan je nu kwaad zijn? Ik reis elke dag met de metro. De treinen waren de dagen na de aanslag minder vol (vond ik wel fijn aan de ene kant, eindelijk een plekje waar je kon zitten).
Maar al snel was de metro weer propvol met mensen. Langzamerhand waren er andere artikelen op de voorpagina's van de kranten (Love Rat Jude Law)...en het leek of er eigenlijk bijna niets was gebeurd.
Elke nieuwe dag was weer een stapje in de richting van het normale leven tot er gister weer ontploffingen waren. Ik moet eerlijk zeggen dat toen ik het nieuws hoorde, ik het liefst wilde wegrennen. Ik belde mijn vriend en het enige dat ik zei was: Why are we living here? Why do we want to put ourselves through this?
Ik weet wel dat de bommen geen schade hebben veroorzaakt zoals de bommen twee weken geleden. Maar dat was geluk, de bommen waren niet goed in elkaar gezet. De bommen waren bestemd om te doden.
Vanochtend weer in de metro, ik heb er nu wel wat meer moeite mee. Waarom hebben zoveel mensen rugzakken bij zich? Ik nam me voor dat als er een man met een tas naast me zou gaan zitten, ik uit zou stappen.
Ik ben niet uitgestapt en ik wil eigenlijk ook niet uitstappen. Ik wil die mensen (nou ja - beesten) niet laten winnen, ik wil niet dat zij mijn leven beïnvloeden. Maar heel stiekem weet ik wel dat ze dat al hebben gedaan.
Deel deze pagina
»
»
»