Nog altijd trouwt een meerderheid van de Turkse en Marokkaanse jongeren met een partner uit het land van hun ouders. Om precies te zijn 70 procent van de Turken en 59 procent van de Marokkanen. Maar waarom is dat eigenlijk?
De Turkse moslimorganisatie Milli Görüs, de Unie Marokkaanse Moslim Organisaties Nederland (Ummon) en de Unie Marokkaanse Moskeeën Amsterdam en Omstreken (Ummao) stelden zichzelf die vraag en gaven onderzoeksinstituut Siswo van de Universiteit van Amsterdam de opdracht om het uit te zoeken.
Sociale ontwikkelingen
Net als de Nederlandse overheid zijn de organisaties niet blij met de importhuwelijken. De aanvoer van nieuwe slecht sprekende migranten remt namelijk de sociale ontwikkeling van de mensen die hier al wonen. Daarnaast monden deze huwelijken vaak uit in echtscheidingen.
Het onderzoek, met de titel 'Liefde op maat', toont aan dat familieloyaliteit en conflictvermijding de belangrijkste redenen zijn om een partner uit het land van herkomst te halen. Kinderen zijn bang voor ruzie met hun ouders of nog erger dat ze uit de familie worden gezet.
"Opmerkelijk is dat ouders juist zeggen dat de tijd van dwang in partnerkeuze voorbij is", stelt Carolien Bouw, één van de onderzoekers.
Omdat er doorgaans niet openlijk over dit onderwerp wordt gesproken, zo concludeert het onderzoek, gaan de kinderen ervan uit dat de ouders iemand uit hetzelfde herkomstland - het liefst ook uit hetzelfde dorp en dezelfde familie - de beste huwelijkskandidaat vinden.
Individualiseren
De onderzoekers verwachten dat gedwongen en gearrangeerde huwelijken in de toekomst minder zullen voorkomen. Dat komt doordat Turkse en Marokkaanse jongeren steeds meer individualiseren. Vooral hoogopgeleide allochtone jongeren hechten meer waarde aan opleidingsniveau, ambities en opvattingen van hun partner.
»
»
»