In Bolivia hoopt het parlement een opvolger te kiezen voor Carlos Mesa, die afgelopen maandag opstapte. Opvallend genoeg wordt de speciale zitting niet in de regeringszetel La Paz gehouden. De stad is al wekenlang in de greep van een politieke crisis. Massale demonstraties hebben het openbare leven volledig platgelegd.
Daarom moet het Nationale Congres noodgedwongen uitwijken naar Sucre, op 300 km van La Paz. Zo hopen de volksvertegenwoordigers het tumult te kunnen ontvluchten. President Mesa bood eerder deze week zijn ontslag aan. Vanwege de ene na de andere crisis kwam hij nauwelijks aan regeren toe. Maar het lijkt erop dat het ontslag van de president het land juist dieper naar de afgrond heeft gesleurd.
Het conflict in Bolivia is een conflict tussen de van oorsprong Europese elite versus de arme Indiaanse bevolking. De indiaanse meerderheid, zo'n 65 procent van de bevolking, is de laatste jaren bezig met een politieke emancipatie. Zoals zoveel inheemse volkeren in Zuid-Amerika hebben ze een forse ruk naar links gemaakt.
Onvrede
De strijd om de opvolging van Mesa en dus om de macht is nu in alle hevigheid losgebarsten. Volgens de grondwet mag het parlement óf nieuwe verkiezingen uitschrijven óf de voorzitter van de senaat als opvolger aanwijzen.
De volksvertegenwoordigers geven de voorkeur aan de laatste optie en schuiven senaatsvoorzitter Hormando Vaca Diez naar voren. Tot onvrede van de oppositie, die nieuwe verkiezingen eist. De Indianen hopen dat hun leider Evo Morales tot president wordt gekozen.
De conservatieve Vaca Diez staat symbool voor de politieke elite, waar de arme Indiaanse meerderheid nu juist vanaf wil. Bovendien is Vaca Diez een groot voorstander van de vrije marktwerking, terwijl de Indianen de grote olie- en gasreserves wil nationaliseren. Zo willen ze meer greep krijgen op de opbrengsten, waar Bolivia erg afhankelijk van is.
De linkse oppositie heeft al gewaarschuwd dat er bloed gaat vloeien als Vaca Diez president wordt. Tegelijkertijd lijkt ook de rijke minderheid in Santa Cruz waar veel olievelden liggen zich te organiseren. Beide partijen zetten de hakken in het zand en van toenadering lijkt geen sprake. En dat voorspelt op het Zuid-Amerikaanse continent, waar staatsgrepen geregeld voorkomen, niet veel goeds.
Deel deze pagina
»
»
»