Het plan van de Israëlische premier Sharon om de Gazastrook te ontruimen heeft al aan zeven ministers de kop gekost. Sommigen werden de laan uitgestuurd, anderen hielden de eer aan zichzelf. Een overzicht.
7 augustus 2005:
Benjamin Netanyahu, minister van Financiën en grote rivaal van premier Sharon in de Likudpartij. Was vanaf begin fel tegenstander van de terugtrekkingsplannen. Stemde aanvankelijk wel in met de ontmanteling van de nederzettingen, maar besloot anderhalve week voor het begin van de terugtrekking toch op te stappen.
2 mei 2005:
Sharansky, minister van Diaspora Zaken en Jeruzalem is de zesde minister die is vertrokken wegens het Gazaplan. Hij diende zelf zijn ontslag in omdat hij het ontruimen van de strook een "tragische misstap" vindt. De minister zonder portefeuille was geen lid van het parlement.
26 oktober 2004:
Minister zonder portefeuille Landau werd meteen na de stemming in de Knesset over het Gazaplan van Sharon ontslagen. Hij had als één van de weinigen tegengestemd.
8 juni 2004:
Effi Eitam, minister van Huisvesting, leider van de Nationale Religieuze Partij, oud-generaal en religieuze zionist stapte zelf op. Hij noemde Sharon een verrader van Israël. "Dat een broeder van Israël het land van Israël jodenvrij wil maken is immens triest."
8 juni 2004:
Onderminister Yitzak Levy van de Nationale Religieuze Partij diende tegelijk met zijn partijgenoot Eitam zijn ontslag in. Ook hij protesteerde daarmee tegen het principe-besluit van de regering om de joodse nederzettingen te ontruimen.
5 juni 2004:
De ultrarechtse minister Lieberman van de Nationale Eenheid werd door Sharon naar huis gestuurd omdat hij had gedreigd in het kabinet tegen het plan van Sharon te stemmen. Het plan zou dan slechts met de hakken over de sloot de meerderheid te krijgen. "Ik word ontslagen vanwege mijn mening, niet vanwege mijn stemgedrag", klaagde Lieberman.
Volgens de wet blijft een ontslagen minister in functie totdat de ontslagbrief persoonlijk aan hem is overhandigd. Daarom verstopte Lieberman zich in de fitnessruimte van het King David Hotel in Jeruzalem. Hij werd toch opgespoord en kreeg de brief alsnog.
5 juni 2004:
Zijn collega Elon van de Nationale Eenheid werd om dezelfde reden ontslagen. Hij slaagde er wel in om onvindbaar te blijven en verklaarde vanuit zijn 'onderduikpositie' dat hij naar de kabinetsvergadering zou komen om tegen te stemmen: "Ik heb er alles voor over om het land Israël te redden." Ondanks zijn inspanningen redde het plan van Sharon het toch.
»
»
»