2012: terugblik NOS-verslaggevers

Jaaroverzicht 2012»
Jaaroverzicht 2012 ANP/EPA/AFP

Wat gebeurde er het afgelopen jaar?

We vroegen naar de persoonlijke herinneringen van Menno Reemeijer, Kysia Hekster, Mattijs van de Wiel, Jeroen de Jager, Paul Sanders, Karin Alberts, Henrik-Willem Hofs, Colette van Nunen, Joris van de Kerkhof, Theo Verbruggen, Marc Hamer, Jeroen Wielaert, Matthijs Holtrop en Pauline Broekema.

Menno Reemeijer

En daar sta ik dan in een vreemde stad. Het is 22.30 uur 's avonds. Na even zoeken zijn cameraman Hans Burgers, collega-verslaggever Marieke de Vries en ik aangekomen bij het Landeskrankenhaus in Innsbruck. Nog een beetje verdwaasd van de gebeurtenissen eerder die dag staan we vanaf de stoep te kijken naar het ziekenhuis waar die middag prins Friso is heengebracht.

Vrijdagmiddag 17 februari 15.15 uur. Ik rijd van de supermarkt naar huis. Nog snel even boodschappen gedaan voordat ik naar Hilversum ga om de avonduitzending van Langs de Lijn te presenteren. De telefoon gaat en ik neem zonder te kijken op. "Je moet nu naar Hilversum komen, er is iemand van het koninklijk huis onder een lawine gekomen", hoor ik. Een collega uit Hilversum.

Vijf minuten later ben ik thuis. Opnieuw telefoon. Ik moet niet naar Hilversum maar naar Oostenrijk is de korte boodschap. Ik gris wat spullen bij elkaar en gooi het in de koffer. Opnieuw telefoon. Of ik live op de radio al wat kan vertellen.

Tijdens het pakken van de koffer vertel ik het weinige dat ik weet. Op de stoep bij het Landeskrankenhaus gaat opnieuw de telefoon. Het Oog op Morgen, of ik al wat kan vertellen. Het is 23.03 uur 's avonds . In plaats van Langs de Lijn doe ik het eerste liveverslag vanaf de stoep voor een ziekenhuis in Innsbruck.

Kysia Hekster

Telefoon. Hilversum, herken ik in het scherm van mijn mobiele telefoon. "De Rijksvoorlichtingsdienst heeft een bericht uitgedaan over prins Friso. Hij vertoont tekenen van minimaal bewustzijn", klinkt het aan de andere kant van de lijn.

Het is de eerste dag van mijn eerste bezoek met prins Willem-Alexander en prinses Máxima in mijn nieuwe rol als verslaggever Koninklijk Huis. Ik ben in Brasilia, de hoofdstad van Brazilië en wacht op hun aankomst bij het presidentieel paleis.

Naast mij zie ik RTL collega Antoin Peeters ook al met de hoorn aan zijn oor. "We hebben zo een extra uitzending, kun je ons al een reactie geven? Het verslag over de missie hoeven we niet meer, dat zou raar zijn, om dat vanavond ook uit te zenden."

Ik heb er met mijn cameraman die nacht tot twee uur aan gemonteerd. De fotograaf die naast me staat, ziet de licht verbijsterde blik in mijn ogen en stelt me gerust: "Welkom in de wondere wereld van het Koninklijk Huis".

Mattijs van de Wiel

Moord en doodslag, misbruik, oplichting. Als je vaak in de rechtbank komt, kijk je nergens meer van op. Beroepsdeformatie of gezonde afstand, het blijft gezellig in de persbankjes.

Het proces tegen Robert M. zou anders zijn, dat was wel duidelijk. Toch begint het als een gewone rechtszaak. Juridisch gedoe, een wraking. Dagenlang gaat het niet over het misbruik van tientallen zeer jonge kinderen.

Tot die woensdagmiddag in de tweede week. Opeens gaat het er echt over en opeens wordt alles gezegd. De rechter draait er niet om heen. Hij leest de chatberichten voor, waarin M. opschepte over wat hij deed. Alles wat je nooit wilde horen.

Het is nog nooit zo stil geweest in de rechtszaal. Collega's in tranen. Voor mij één zorg: hoe ga ik dit in de uitzending vertellen?


Jeroen de Jager

Een zondag. Ik zit net aan het avondeten als er gebeld wordt. Een treinongeluk ter hoogte van het Westerpark in Amsterdam. Ter plekke blijkt dat het spoor aan het oog wordt onttrokken door geluidsschermen. En dus aanbellen bij omwonenden in nabijgelegen appartementen.

Eerst beland ik bij een bejaard echtpaar. Mevrouw is oud en ligt ziek en stil op bed, maar steeds opnieuw mag ik via haar slaapkamer naar het balkon waar ik zicht heb op de gebotste treinen. Steeds opnieuw glimlachen we naar elkaar. Haar man heeft het horen gebeuren.

Later word ik twee appartementen verderop uitgenodigd door twee vriendinnen die in de avondzon zaten toen ze pal voor hun ogen de twee treinen elkaar zagen naderen. Ooggetuigen. Een beetje teut, zenuwachtig lacherig en uiterst behulpzaam. Allemaal bereid om de NOS te woord te staan.

Elke dag weer al die mensen die deel uitmaken van het nieuws en er willen zijn voor ons. Dank!

Paul Sanders

London. Zomer 2012. De Olympische Spelen. Een drie weken durend feest der sportiviteit en 'Good Vibes'. Als verslaggever was het een voorrecht om erbij te mogen zijn. Bij de gouden prestaties van Epke Zonderland en de hockeydames, van Ranomi Kromowidjodjo.

Ik zag Marianne Vos haar gouden sprint aangaan voor Buckingham Palace. Ik was bij de majestueuze 100 meter van Usain Bolt. Dat alles was mooi, maar ik mijn absolute hoogtepunt van de afgelopen sportzomer was groengekleurd.

Op 9 augustus trad een Ierse lichtgewicht aan in de olympische boksfinale, met tienduizend uitzinnige landgenoten op de tribune. Nooit zag ik zoveel beleving, emotie en vaderlandsliefde bij sportfans. Het is een moment dat me altijd bij zal blijven. De gouden medaille voor Katie Taylor. Nee, een gouden medaille voor alle Ieren. Ik mocht erbij zijn. Onvergetelijk.



Karin Alberts

Ik bewaar een warme herinnering aan de Elfstedentocht die op vrijdag 10 februari 2012 werd gereden. De officieuze dan. Want ondanks het besluit van het bestuur om de tocht niet door te laten gaan, komen honderden fanatiekelingen naar Friesland om de 200 km op eigen gelegenheid af te leggen. Dan maar geen kruisje.

Om 5.45 uur kom ik aan bij de bevroren sloot, net onder Leeuwarden. De laatste kilometer laat ik me telefonisch gidsen door een van de deelnemers. In het donker is het lastig zoeken.

Tientallen auto's staan al in een weiland geparkeerd. Bekenden groeten elkaar, handen worden warm geblazen, het geklik-klak van klapschaatsen op weg van de nog warme auto naar het ijs.

In de ochtenduitzending doe ik verschillende keren live verslag. De verbinding houdt het wonderwel! Door naar IJlst en vervolgens naar Hindeloopen, waar de schaatsers bijna op de helft zijn.

Na de uitzending van 13 uur lost collega Mattijs van de Wiel me af. Ik aarzel. Mijn schaatsen liggen achterin de auto, maar eigenlijk ben ik te moe. Mijn wekker is die nacht om even na drieën afgegaan. Ik kijk naar het ijs, naar al die mensen die voorbij schaatsen. De een zwalkend, de ander monter en ritmisch.

Dan spreek ik mezelf streng toe. "Je bent er nu! Hoe vaak krijg je deze kans nog?" Even later glijd ik over het bevroren water door het schilderachtige Hindeloopen. Net lang genoeg om die middag tevreden neuriënd terug naar huis te rijden.

Kees van Dam

Mijn persoonlijk hoogtepunt in 2012? Natuurlijk de Elfstedentocht die niet doorging. Wat was het spannend die bitterkoude dinsdagavond 7 februari. Ik ging live om 06.00 uur en 08.00 uur in het prachtige plaatsje Sloten op het ijs van de gracht in het centrum.

Ik vertelde de kijkers dat (ondanks de vele slechte pekken op de route) het wellicht zou kunnen allemaal, als het nog maar een paar nachten goed zou doorvriezen. Er waren weercomputerprogramma's die fikse vorst voorspelden. Spannend!

Na de uitzending word ik aangeklampt door een stokoude Slotenaar, die neemt me mee naar een muurtje naast het plaatselijk café. "Kijk", zegt hij, "zie je die lichte witte uitslag op de stenen? Dat betekent dat het over een 'paar dagen gaat dooien! Neem het maar van mij aan: die Elfstedentocht komt er niet!"

Precies 24 uur later staan in een zaal van een hotel in Leeuwarden zo'n honderd journalisten te wachten op de persconferentie van het organiserend comité. Maar ik weet het dan al.


Henrik-Willem Hofs

Het komt niet iedere dag voor dat de chef Binnenland 's ochtends vroeg belt op mijn huistelefoon. Met opgewonden stem vertelt hij me dat er kunst is gestolen uit de Kunsthal.

Als ik een half uurtje later voor de deur van het museum sta, weten we nog niet dat het om één van de grootste kunstdiefstallen van de afgelopen decennia gaat. Als aan het begin van de middag de lijst met kunstwerken via de politie binnenkomt, schrikt iedereen van de omvang.

De Kunsthal geeft niet thuis. De directeur zat in Turkije en komt halsoverkop terug.

Ondertussen is de recherche met sporenonderzoek begonnen. Bandensporenonderzoek in dit geval, want het grasveld achter het museum staan duidelijke afdrukken van autobanden. Ook de vingerafdrukken op de achterdeur krijgen veel aandacht.

Zo makkelijk zal het toch niet gegaan zijn, denk ik nog. Zelfs kunstbeveiligingsexpert Ton Cremers, die aan de lopende band interviews geeft, staat er van te kijken.

Wat je op zo'n moment niet in de gaten hebt is dat de kunstroof inmiddels wereldnieuws is geworden. Dat wordt wel duidelijk tijdens de persconferentie aan het eind van de middag. Een enorme batterij camera's voor en een kluwen microfoons op de tafel. Later hoor ik van een vertegenwoordiger van de Europese publieke omroepen dat onze beelden van die dag honderden keren zijn verstuurd naar tv-stations in heel de wereld.

Het is donker geworden en achter het museum zijn de politielinten weggehaald. Inmiddels weten we hoe de dieven ongeveer te werk zijn gegaan.

Dat brengt ons op een aardig idee. Samen met mijn vaste cameraman Erik Nekeman zetten we auto's op het achterterrein om het gebouw uit te lichten. Vlak voor acht uur oefenen we ons loopje twee keer. En dan volgt ons laatste kunststukje...

Goed voorbereid en snel, waren ze. Dat bleek later uit de beveiligingsbeelden. Tot op de dag van vandaag is nog onbekend wie deze kunstdieven waren of waar de schilderijen zijn gebleven.

Colette van Nunen

De boottocht naar de sleephopperzuiger in de Noordzee, dat is mijn hoogte- en ook dieptepunt van het jaar. De dag voordat koningin Beatrix het laatste beetje zand op de Tweede Maasvlakte spoot, maakte ik een radioreportage op zee. Het was een winderige dag. De golven waren hoog.

Met z'n drieën, een tv-verslaggever en een cameraman en ik, zouden we met een klein bootje naar de sleephopperzuiger worden gebracht. Die zuigt zand op van de bodem van de zee, vaart naar de Tweede Maasvlakte, en spuit het daar op.

Eenmaal op zee werd verteld hoe we aan boord van de sleephopperzuiger moesten komen. Met een touwladder. De zee was onstuimig, de golven meters hoog. "En hoeveel meter is het dan klimmen naar dat andere schip?" vroeg ik.

"Nou, een meter of vijf, maar dan moet je wel op het goede moment de touwladder pakken, want anders hang je aan de onderste sport te bungelen en dat hou je niet lang vol." Vijf meter klimmen! Op open zee, met om je heen alleen maar meters hoge golven. Ik werd al zeeziek van de gedachte.

We voeren eerst langs andere schepen, om bemanning weg te brengen. Zo konden we alvast zien wat dat betekende, klimmen op open zee. Ik werd steeds misselijker. Waarom werkte dat pilletje niet? Hoe kon ik op dat schip klimmen als ik zeeziek was? Het werd stil in ons bootje, heel stil.

We waren bij het schip. "Als ik 'nu' zeg moet je de ladder pakken en meteen klimmen" zei mijn begeleider. Het was een stoere kerel, een echte zeebonk. Ineens wist ik dat ik het wel zou kunnen. "Nu" zei hij en tilde me op de ladder. Binnen een paar seconden was ik boven. De misselijkheid was meteen weg, en het uitzicht op dat hoge schip, over de uitgestrekte zee, was fantastisch.

Na het dieptepunt van mijn jaar als verslaggever, volgde meteen het hoogtepunt, wat een spannende mooie ervaring.

Joris van de Kerkhof

De film over Joseph Kony, Ugandees rebellenleider, de man achter dat leger met al die kindsoldaten, die film bracht mij in april van dit jaar in Uithoorn. Via Facebook en Twitter werd de film in een paar dagen tijd miljoenen keren bekeken.

Maar in Uithoorn zat Nancy, 12 jaar oud.

Nancy was in Nederland op uitnodiging van de Stichting Kinderhulp Afrika. Ze probeert de kindermoordenaar te vergeven, en te vermoorden. Met blije, vrolijke ogen en een engelenstem vertelt ze haar gruwelijke verhaal.

Joseph Kony is nog steeds niet gearresteerd, het nieuws over de film is weggeëbd, maar Nancy blijft doorzingen.


Theo Verbruggen

Voor mij was het meest bijzondere moment dat Diederik Stapel 's ochtends op woensdag 28 november onze NOS-studio in Den Bosch binnenstapte. Na dagenlang onderhandelen met zijn woordvoerster kwamen we tot de afspraak dat hij met zijn vrouw die ochtend met Maino Remmers en mij in gesprek ging.

Daardoor zijn wij de enige twee journalisten die afgelopen jaar met Stapel hebben gesproken. Ik merkte hoe slim de man was, communicabel, innemend en soms ook boos kon worden. Toen ik hem typeerde als 'verslaafd aan het succes' kwam er stemverheffing.

Roel Pauw

2012 in net geen 100 woorden.

Brinkmans Austerlitz wordt Waterloo. Occupy verdampt. De Elleboogkerk herrijst. De St. Joseph herleeft. Amsterdammertjes op tijd naar bed. Livius' trein komt te laat. Nijmegen na vier dagen terug bij af. Leek omarmt Akbari. Groningen blijft droog. Winschoten brandt. We verliezen in Charkov. We winnen in Londen. Vondst uit WOII ontregelt Schiphol. Vondsten uit Westerbork ontregelen bezoekers. Het graan wordt duur betaald. Hondenpoep ook. Bubbels worden goedkoper. Utrechters plassen bij Bruna. Ganzen gaan naar de voedselbank. De Eskimowulp sterft uit. Eeuwig jonge Stones worden 50.

Duurzaam ten grave, de trend van 2012.

Marc Hamer

2012 was voor mij het jaar van wetenschap. Ruimtevaarder Andre Kuipers maakte wetenschap begrijpelijk, inzichtelijk. Het was mooi om zijn reis, van de lancering in Baikonur tot de landing naast zijn broers in Noordwijk, van 'dichtbij' te mogen meemaken.

Maar er was meer wetenschap in 2012: de ontdekking van het Higgs-deelte. Velen enthousiast geworden door Kuipers zijn verrichtingen dachten: leuk! "Hoe ziet ie eruit dat deeltje, Marc?" Tsja, hoe ziet ie eruit? Het enige dat ik zag op een scherm in Amsterdam-Oost waren grafieken en tabellen die ik alleen nog wel eens zie als ik nachtmerries heb over wiskunde op de middelbare school.

Uit die grafieken kon je afleiden dat-ie er wel moest zijn. Nee, een afbeelding van het Higgs-deeltje zag ik niet. Wel heel veel dolenthousiaste wetenschappers die jarenlang hier aan gewerkt hadden en nu helemaal uit hun bol gingen. En misschien was dat wel veel mooier?"

Jeroen Wielaert

Op de rustdag in Pau vroeg ik Bradley Wiggins hoe hij dacht over de legendarische Tourmalet. Met Britse humor antwoordde hij: "Wel, hij gaat omhoog?"

Bradley is het liefst cool, you know. Hij kwam uit de Pyreneeën als zekere Tourwinnaar. Tijdens de afsluitende persconferentie zei hij: "Er hangt veel romantiek om de sport, maar het wielrennen is veranderd. De Tour is menselijker geworden door alles wat de UCI heeft gedaan. Solo's van 220 kilometer zijn niet werkelijk meer, tenzij je een paar liter extra bloed hebt."

Met die laatste opmerking raakte Wiggins de kern van alles. Het was een teken over de verandering in het wielrennen die daarna volledig werd overschaduwd door de ontmaskering van Lance Armstrong. Een legende stortte omlaag, in een tuimeling van gelovigen en ongelovigen, gevolgd door een optocht van moraalridders. Eens te meer realiseerde ik me dat zuiverheid geen optie is in een zware opdracht als de Tour. Daarmee ben ik het geloof in het evenement niet verloren. Het blijft gelaagd straattheater, in het licht en het duister."

Matthijs Holtrop

Het is niet altijd het ANP of de NOS-redactie die mij als verslaggever tipt met nieuws. Toen de Nijmeegse electriciteitscentrale van Electrabel ontplofte sliep ik op nog geen 2 kilometer van de plek des onheils als een roos.

Maar een vriend uit de straat was wel wakker en aarzelde geen moment. Om 7.05 uur, twee minuten na de klap, werd ik wakker gebeld. "Moet jij niet werken?" vroeg hij mij. Ik dacht van niet, met mijn slaperige hoofd. "Doe het raam eens open, kijk op Twitter en je weet genoeg", riep hij mij toe en hing direct op. Op het balkon klonk Nijmegen als het vertrek-platform van Schiphol. Na een korte autorit kon ik de luisteraars van Radio 1 beschrijven hoe de centrale eruit zag. Zeer snel, dankzij oplettende buren!

Pauline Broekema

"Die man van de dijk", heet hij in de reacties. Topman bij een waterschap die beslist over vele miljoenen. Hij toont ons zijn werkgebied: Hollandse luchten boven uiterwaarden, vrachtwagens, grijpers en bulldozers.

"Laat me de dijk oplopen en film het. Dit kon ik vroeger niet, op het laatst kon ik nauwelijks meer lopen."

Cameraman Maxime draait. Johan, getekend door de ziekte. "De ziekte van Pompe heeft van mijn beenspieren touwtjes gemaakt, maar ik loop weer als een kievit." Als hij mij passeert zie ik tranen. "Waarom was je zo ontroerd?", vraag ik later. Hij slikt. "Daarom dus." Vanwege dat middel waarvan de vergoeding ter discussie staat.

Een dag later filmen we hem thuis. "Daar gaat mijn vriend", zegt hij ernstig als het infuus loopt. Een 'weesgeneesmiddel'. Duizenden euro's, om de twee weken. Zeker, daar staat hij altijd bij stil. Levensreddend en het hem nu ontnemen? Moderne zelfmoord noemt hij het.

De vergoeding blijft, na een lang en bewogen politiek en maatschappelijk debat. Voor veel kijkers, zo blijkt, is hij de man die de discussie een gezicht geeft. Ik word er nog geregeld op aangesproken.

Hoe indrukwekkend hij was. En hoe inzichtelijk hij de discussie maakte, die dappere man van de dijk.

Zie ook de terugblikken van onze correspondenten, de Haagse redactie en de economieredactie.

Deel deze pagina

Video en Audio

  • » Abe betuigt deelneming MH17 Video Premier Abe van Japan heeft zijn deelneming betuigd met de Nederlandse slachtoffers van de...30 okt 2014, 170 keer afgespeeld
  • » Onrust in Burkina Faso Video De regering van Burkina Faso heeft een omstreden voorstel voor een grondwetswijziging ingetrokken...30 okt 2014, 242 keer afgespeeld
  • » Haagse borstendokter vrijgesproken Video De Haagse gynaecoloog Rock G. die zich uitgaf voor borstchirurg is vrijgesproken. De fouten die hij...30 okt 2014, 753 keer afgespeeld

Meer video en audio