Betogers bij NRA: dit moet stoppen

Aangepast op
Buitenland

Door Simone Tukker in Washington

Het kantoor van de National Rifle Association (NRA), de grootste wapenlobbyist in de VS, in Washington D.C. zou normaal gesproken niet opvallen. Vandaag wel. In een kleine steeg staan op maandagmiddag zo'n honderd mensen te protesteren tegen het huidige wapenbeleid.

De discussie rondom wapenwetgeving is hevig losgebarsten na de schietpartij op een basisschool in de staat Connecticut, waarbij 26 mensen, waaronder 20 kinderen, om het leven kwamen.

"Schaam je NRA! Schaam je!", is de kreet die de demonstranten keer op keer herhalen. De meeste mensen houden een bord vast, met daarop een persoonlijke boodschap die roept om een drastische aanpak van het huidige wapenbeleid.

"Ik heb zelf kleinkinderen", zegt Cecile. "Ik moest huilen toen ik het nieuws hoorde afgelopen vrijdag." De tranen springen in haar ogen. "En als ik er maar even aan denk moet ik weer huilen. Dit moet stoppen."

Geen gehoor

De schietpartij van afgelopen vrijdag resulteerde in een stormvloed van kritiek op de NRA. Het recht om wapens te dragen en te bezitten is vastgelegd in de Amerikaanse grondwet en hier houdt de wapenclub zich stevig aan vast.

De organisatie heeft sinds vrijdag niet van zich laten horen. Geen persbericht, geen tweet en het Facebook-account van de organisatie is zelfs verwijderd.

Buitenstaander

Larry Ward is een buitenstaander. Hij woont om de hoek en besloot even te gaan kijken. Hij denkt er heel anders over dan de meeste mensen hier. "Je hoort altijd maar een kant van het verhaal na zo'n tragedie. Om die reden ben ik nu hier. Er is slechts één antwoord en dat is meer wapens. Al was er maar één leraar geweest die een wapen bij zich had gedragen die dag, met slechts één schot hadden er zo veel kinderen gered kunnen worden."

Zijn woorden worden al snel overstemd door de omstanders. "Je moet je schamen!" roepen ze de man luidkeels toe.

'Keerpunt bereikt'

Carol houdt een krantenpagina voor met daarop de gezichten van de twintig kinderen die zijn omgekomen. Ze geeft zelf ook les en legt gedreven uit waarom het haar zo aan het hart gaat wat er in Connecticut is gebeurd.

"Dit is genoeg, we hebben het keerpunt bereikt. Ik ben zelf lerares, en ik ben hier voor alle leraren. Ik kon het niet geloven. Het laatste wat zij van de wereld hebben gezien is haat en geweld. Dat is verschrikkelijk. Ik kon gewoon niet niets doen. Maar waar begin je? De samenleving moet anders gaan denken. We kunnen geen wapens verkopen die in oorlogen worden gebruikt."

Advies

Tussen de menigte springt een bord er tussenuit: "Ik ben ook een slachtoffer van wapengeweld" staat er geschreven. "Als er iemand is die weet wat deze kinderen doormaken ben ik het", legt Eddie uit. Voor hem komt een schietpartij zoals deze erg dichtbij. "Ik ben zo boos op wat er op de basisschool in Connecticut is gebeurd. Mijn moeder is vermoord met een automatisch wapen door haar partner. Daarna richtte hij het wapen op mij, maar net op dat moment liep het magazijn vast. De gebeurtenissen van vrijdag zorgen ervoor dat ik weer flashbacks heb. Er ging een pijn door me heen die ik heel lang niet meer heb meegemaakt."

"Ik begrijp wat deze kinderen meemaken: ze zijn bang en ze weten niet wat of wie ze nu moeten vertrouwen", zegt Eddie. "Het is heel moeilijk om te verwerken. Alles wat zij nu willen is een gevoel van veiligheid." Hij heeft nog wel een advies voor de kinderen van de getroffen basisschool: "Geef niet op, het wordt beter, echt."