»
Xander van der Wulp
NOS In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen schrijft politiek verslaggever Xander van der Wulp wekelijks een column, waarin hij de politieke gebeurtenissen van commentaar voorziet en een kijkje geeft achter de schermen.
Een flinke stoet vrolijke, frisse D66-jongens en -meisjes trok door het centrum van Utrecht. Allemaal waren ze gekleed in strakke witte t-shirtjes met het partijlogo erop. Voorop ging Alexander Pechtold, gewoon in kostuum. Hij hield de vaart er lekker in. Voor zijn voeten struikelden fotografen en cameramannen, die hem achteruit lopend probeerden bij te houden. 'En Nu Vooruit!', lachend riep Pechtold zijn campagneslogan. Ondertussen drukte hij tientallen mensen een flyer met zijn eigen hoofd erop in de hand: 'Nog maar een maand, mevrouw. Dan is het zover.'
Door naar de volgende: 'Weet u het al, meneer. Denkt u ook aan D66?' Wachten op het antwoord werd kennelijk beoordeeld als tijdverlies. Eenmaal aangekomen bij de finish, de Stadhuisbrug, trok Pechtold zijn jasje uit. Toen hij vlug zijn gouden manchetknopen had losgemaakt en zijn mouwen had opgestroopt, sprak hij alle aanwezigen op het pleintje toe.
Ik zag aan de voorbijgangers die de moeite namen even stil te blijven staan, dat ze het een vrij ingewikkeld verhaal vonden. Over de staatsschuld en over politieke partijen die een eerlijk verhaal moeten vertellen. In een poging tot verduidelijking deelden de D66-ers "gratis geld" uit. Het leek een succesvolle actie, veel mensen namen de chocolademuntjes gretig in ontvangst.
350.000 rozen
Ook Den Bosch werd opgeschrikt door een politieke optocht. Hier kwam de PvdA zichzelf laten zien. Dat gebeurde op een indrukwekkende manier, vijf trommelaars zorgden ervoor dat het niemand kon ontgaan dat Diederik Samsom en zijn kameraden in de stad waren. Oorverdovend.
Samsom nam de tijd voor mensen die hem aanklampten, vooral om met veel gebaren duidelijk te maken dat hij door die harde trommels niks kon verstaan. Honderden rozen werden er uitgedeeld. Ik hoorde dat de PvdA van plan is om in de hele campagne zeker 350.000 mensen blij te maken met een roos.
Samsom gaf een vrolijke mevrouw een bloem en sprak eventjes met haar. Hoe was dat gesprek? 'Wacht even, hij heeft gezegd hoe hij heet. Och, wat erg. Ik ben het alweer vergeten. Van de PvdA? Nee, daar ga ik niet op stemmen.' Ook Samsom eindigde zijn tocht op een plein, voor een korte toespraak. Op grote vlaggen stond "Diederik on Tour", daar omheen voornamelijk mensen in een rood t-shirt. Hij waarschuwde iedereen, kennelijk voor andere partijen: 'Laat u niets wijsmaken. U zult deze campagne worden overladen met simpele oneliners en ééndimensionale oplossingen.'
De hele middag bleef Samsom uiterst vriendelijk lachen bij alle vragen die hem werden gesteld over de SP en over het succes van Emile Roemer.
Camper
Arie Slob hing vrolijk uit het raam van zijn ChristenUnie-camper, een oude hemelsblauw geverfde Volkswagenbus. De Zomertoer van de ChristenUnie kwam langs op camping De Kleine Belties in Hardenberg. Slob ging achter een grote bak met schepijs staan. Tingelingeling, gratis ijs van Arie! Interessant, die campingbezoeken.
Toen ik Slob daar zo opgetogen zag scheppen, moest ik denken aan een toespraak van hem, een paar maanden eerder. Slob vertelde zijn partijgenoten toen over Europa. Hij had best wat kritiek op het functioneren van de EU, maar Europa had was toch ook heel fijn: 'Denkend aan Europa, denk ik aan al die mooie landen die we vroeger met het gezin bezochten. Vier kinderen op de achterbank, vouwwagen achter de auto. Heerlijk, overal rijd je zo naar toe.'
Ik keek om me heen, iedereen in de zaal zat instemmend te knikken. Kennelijk zaten daar alle vouwwagenbezitters bij elkaar. Die achterban probeert Slob tijdens zijn campingbezoeken nu uit te breiden met tentkampeerders en caravaneigenaren. Het ChristenUnie-blauwe ijs was populair. Het leek alsof iedereen op de camping zijn vier kinderen op Slob had afgestuurd. Tijd om over politiek te praten, had de lijsttrekker niet.
Marijke
Op Radio 10 Gold was CDA-leider Sybrand Buma uitgebreid te horen. Nou, dan weet je dat er geen ontkomen meer aan is.
- Ik neem aan dat u gelukkig getrouwd bent? - Ja, dat klopt. - Later gaan we uitgebreid de diepte in, maar eerst even over uw gezin. Uw vrouw, waar heeft u haar ontmoet? - Ja, dat is een hele leuke vraag. Bij onze eerste baan, bij de Raad van State in Den Haag. - Wat een ongezellig plek, getver! - Ik geef meteen toe, het werk was weleens saai, maar daarom had je zoveel interesse in de collega's. - Met name in haar? - Ja, met name in haar. - Wat was nou haar leukste kant, behalve de voorkant? - De binnenkant. - Ik snap het, u bent natuurlijk binnen geweest, maar u zag haar en wat dacht u toen? - Toen dacht ik eerst: leuke collega! Daarna kregen we steeds meer contact. Op het werk ontstond een vriendengroep en wij zijn altijd bij elkaar gebleven. Inmiddels kennen we elkaar ruim 20 jaar. - Hoe heet ze? - Marijke Geertsema. - Uw naam is ook zo lang hè? Sybrand van Haersma Buma, u wilt liever Buma genoemd worden? - Ja, eigenlijk deed ik dat altijd al vanzelf. - U noemde zichzelf al Buma? - Ja, dus als ik een telefoon opneem is het altijd: Sybrand Buma. - Terug naar Marijke, wat denkt uw vrouw dat uw leukste eigenschap is? - Ik denk de humor die ik heb. ? Ja?? Kunt u makkelijk ergens om lachen? - Ja, ik zie toch wel graag de humor van dingen in. - En wat is uw minste eigenschap, volgens haar? - Ik denk dat zij zich er weleens aan ergert dat ik heel veel dingen kwijt ben. - Toch niet de weg, hoop ik? Dat zou niet zo handig zijn.
Heerlijk, de campagne is begonnen.
»
»
»
»
»
»
»
»
»