»
Mazloum Youssef bij een portret van zijn vader.
NOS Simone Bierman verloor haar zus en zwager bij de schietpartij in Alphen aan den Rijn. Mazloum Youssef zijn vader Nadim. Zij vertellen waarom zij participeren in een megaclaim tegen politie Hollands Midden.
Ver weg van Alphen aan den Rijn, in de kop van Noord-Holland, zit Simone Bierman op de bank. Ze rookt een sigaret. Een portret van haar zus Constanze en zwager Michael staat op de tafel. Normaal heeft ze geen foto's in de huiskamer van haar overleden familie. Te heftig, te zwaar. Maar voor dit gesprek heeft ze speciaal bij haar vader de foto's in een keurig zilver lijstje opgehaald.
Ze wist het eigenlijk gelijk, die negende april vorig jaar. Toen ze op de autoradio hoorde van de schietpartij en haar zus Constanze haar niet belde. Ze hing altijd aan de telefoon als er iets gebeurde in Alphen aan den Rijn. Toch duurde het tot elf uur 's avonds voordat ze definitief te horen kreeg dat haar zus en diens man tot de dodelijke slachtoffers hoorde.
Moedeloos
Ontelbare telefoontjes met gemeente, politie, instanties, verzekeringsmaatschappijen zijn er inmiddels al verstreken. Ze is er moedeloos van. Er moesten veel, heel veel praktische zaken worden geregeld en de bureaucratische molens draaien nu eenmaal vaak tegen elkaar in. Maar ze wilde ook antwoorden. Hoe kan het dat een mentaal zieke jongen een wapenvergunning kreeg, door hoeveel kogels zijn haar zus en zwager eigenlijk omgekomen? Ze belde met gemeente Alphen aan den Rijn, de officier van justitie die belast was met het onderzoek en god weet wie nog meer. Maar de antwoorden die ze wenste, heeft ze nog steeds niet.
En door al dat bellen, heen en weer rijden naar Alphen aan den Rijn, de begrafenis, gederfde inkomsten doordat ze in de ziektewet belande, is de bodem van haar bankrekening wel in zicht. Er was hulp beloofd, ook financieel, maar behalve een kleine vergoeding uit het Schadefonds geweldsmisdrijven, kreeg ze niets. "Nog geen telefoontje om te vragen hoe het met me ging."
Dus sluit ze zich aan bij de groep van tientallen ondernemers, slachtoffers en nabestaanden die een letselschadeclaim indienen bij politie Hollands Midden. "We zijn al neergezet als geldwolven. Vreselijk vind ik dat. Ik hoef er echt niet rijk van te worden. Maar ik heb kosten gemaakt omdat mijn zus en zwager zijn vermoord. Dat wil ik simpelweg vergoed hebben. Maar meer nog dan dat vind ik dat ik het Constanze en Michael verplicht ben te achterhalen hoe dit schietdrama kon gebeuren, wie er verantwoordelijkheid dragen en wat er precies met hen is gebeurd in dat winkelcentrum", zegt ze.
Ironie
In Leiderdorp staat pontificaal een altaar met foto in de woonkamer van de familie Youssef. De foto is van vader Nadim. Een Syrische dichter en journalist die op dit moment tot de opstandelingen tegen het regime van president Assad zou behoren. Hij streed in eigen land al 20 jaar tegen dat regime. Hij overleefde er een bomaanslag en zocht uiteindelijk in Nederland een veilige haven. 9 april 2011 werd hij doodgeschoten bij winkelcentrum De Ridderhof.
Oudste zoon Mazloum zit op de bank in die woonkamer. Hij kan het nog nauwelijks begrijpen: die ironie. Zijn vader die in eigen land streed voor vrijheid, openheid, eerlijkheid, met alle gevaren van dien. Hier in Nederland doodgeschoten en vervolgens gingen alle luiken dicht.
"Mijn vader heeft zes uur op de grond gelegen. Dat vindt men in mijn cultuur enorm respectloos. Maar zo zijn de regels nu eenmaal in Nederland. Ik wilde weten welk onderzoek ze hen uitgevoerd en wat daar de resultaten van waren. Zodat ik mijn familie, vrienden kon uitleggen waarom mijn vader daar zo lang gelegen had. Maar ik kreeg geen enkel antwoord op mijn vragen."
Via de gemeente Alphen aan den Rijn heeft hij naar eigen zeggen geprobeerd contact te zoeken met andere slachtoffers. "Ik kreeg geen respons en dacht dat zij er wellicht geen behoefte aan hadden. Tot ik onlangs toch met hen in contact kwam. Ze hadden mijn brief helemaal niet gekregen. Ik heb de gemeente nog niet kunnen vragen wat er daar met mijn brieven is gebeurd."
'Geld interesseert me niet'
Van een onbezorgde jongen, werd Mazloum van de een op de andere dag een volwassen man, belast met de zorgen voor zijn moeder en jongere broertje. Die verantwoordelijkheid drukt zwaar op zijn schouders. Het kostte hem een jaar van zijn studie tot tandartsassistent. Het gezin verhuisde van Alphen aan den Rijn naar het nabijgelegen Leiderdorp. Net ver genoeg om zijn moeder niet meer elke dag geconfronteerd te zien met het leed rondom het verlies van zijn vader. "Zij kon niet meer in dat huis wonen. Dat kon ze niet opbrengen."
De verhuizing, het extra studiejaar, het zijn maar een paar voorbeelden van de kosten waar ze ongewild mee werden opgezadeld. Maar geld is niet de drijfveer van Mazloum om mee te doen met een letselschadeprocedure. "Ik wil alles weten wat met de schietpartij te maken heeft. Ik heb om antwoorden gevraagd en ze niet gekregen. Ik wil dat betrokkenen hun verantwoordelijkheid niet ontlopen. Daarom doe ik mee. Geld interesseert me niet. Elke cent die ik er aan over houd, stuur ik naar Syrië. Daar hebben ze het harder nodig dan ik."
»
»
»