Wij kwamen het ziekenhuis binnen, op de eerste hulp afdeling. Direct viel het mij op dat er overal provisorisch camera's waren opgehangen, met kabels, studio tape en dergelijke.
Ik werd een behandelkamer ingereden en daar hing een camera die zich op mij instelde en scherp stelde. Boven mijn hoofd hing uit het plafond een microfoon. Omdat mijn aandacht uitging naar mijn uitvalsverschijnselen (waaraan ik in het meest ernstige geval zou kunnen overlijden), kon ik op dat moment verder weinig doen met mijn indrukken.
Toen de arts de tijd had om mij te spreken en onderzoeken vroeg ik na afloop waarom er een camera op mij gericht was. De arts verzekerde mij dat de camera uit stond. Enkel in het geval van patiënten die hier vooraf toestemming voor gaven, werden beelden gemaakt om hiermee een programma voor de commerciële zender te maken. Ik geloof dat mijn reactie was dat ik dit vrij smakeloos vond.
Omdat de camera's echter voortdurend zoemde en draaide, waarbij er lampjes knipperden verzocht ik mijn goede vriend opnieuw navraag te doen. Hij kwam na enkele minuten terug met een arts, in witte jas. Toe zij zich voorstelde als producer, vroeg ik of zij ook arts was. Dit was zij niet.
Ik merkte op dat ik dit wat misleidend vond. Hierop reageerde de (als arts uitziende) producer dat zij dit expres deed om mensen niet ongerust te maken. Ik heb daarna heel expliciet aan haar gevraagd wat de camera's deden in mijn behandelkamer. Haar antwoord was dat de camera's pas in gebruik gingen nadat toestemming werd verleend.
Mijn reactie was dat de camera's al in gebruik zijn wanneer ze op afstand worden bediend doordat ze lopende personen volgen en zich op mijn gezicht richten en inzoomen: allemaal zichtbaar voor het oog. Hierop nam ze haar woorden terug doordat ze nu toegaf dat de camera's wel aanstonden. De beelden werden echter niet geregistreerd, zo vertelde zei. Toen heb ik haar nog verder aan de tand gevoeld: ik vroeg haar hoe ze op tijd de opname konden starten als een patiënt binnengerold werd met bijvoorbeeld een bijl in zijn voorhoofd. Haar antwoord was dat ze zo snel mogelijk de registratie startte, pas nadat toestemming was verleend.
Mijn reactie was, dat zij dus naar eigen zeggen tussen de spoedbehandelingen van een ernstig gewonde persoon door toestemming zou moeten verkrijgen om de opname überhaupt te kunnen starten. Ik confronteerde haar met het feit dat ze ten eerste een verklaring weer had ingetrokken toen ik erop doorvroeg. En dat naar mijn beste weten wat er gebeurde nog steeds in strijd is met diverse wetten.
Tenslotte gaf ik de dame in kwestie mee dat registreren van beelden, niet bestaat uit het maken van de opnamen die zij ontkende te maken, maar het bekijken van een camera die aanstaat en is verbonden met de regiekamer. Ik heb haar verteld dat ik haar telkens veranderende verhaal niet langer kon vertrouwen. Daarop vroeg ik mijn vriend mijn jas over de camera te hangen. Wat hij deed.
Hierop kreeg mijn vriend de uitnodiging om persoonlijk een kijkje te nemen in de regiekamer.
Deel deze pagina
»
»
»
»
»
»
»
»