»
Bij de beving met een kracht van 6,1 op de schaal van Richter werden honderden gebouwen verwoest
Madelijne Daub / NOS Door redacteur Madelijne Daub in Christchurch
Het blijft nog steeds behelpen voor Philip en Anneke Kennedy. "Plassen kan nog gewoon boven in de badkamer, maar poepen doen we in een tentje in de tuin op een chemisch toilet." Hun riante huis is na de grote aardbeving van februari vorig jaar (6,3 op de schaal van Richter) weliswaar "prima leefbaar", maar staat midden in de rode zone van Christchurch, Nieuw-Zeeland. Alle huizen in de 'rode' buurt moeten neergehaald worden, omdat ze niet meer veilig zijn. "Het heeft niet zo veel zin om de badkamer te repareren als je weg moet", zegt Anneke. "Dus sinds februari vorig jaar doen we het maar zo."
Vandaag precies een jaar geleden werd Christchurch getroffen door een zware aardbeving, waarbij 185 mensen omkwamen. Het was voor de stad de genadeklap na de eerste grote beving (7,1 op de schaal van Richter) in september 2010. Er vielen toen geen doden, maar de fysieke schade was in februari nog lang niet hersteld. De tweede aardbeving liet weinig over van het centrum van de stad. De beroemde kathedraal stortte in, net als een hoog gebouw van een televisiestation waarin 115 mensen omkwamen.
Nog steeds ligt het centrum van Christchurch er troosteloos bij. Overal staan ingestorte huizen en kerken. Straten zijn afgesloten, stoepen liggen scheef en veel plekken zijn nog altijd bezaaid onder het puin. Volgens bouwkundig ingenieur Kip Cooper (28) is het toch een stuk beter dan het was. "Je had het hier net na de aardbeving moeten zien", zegt Cooper. "Overal waren militairen en door de straten reden tanks. Het leek wel een oorlogsgebied."
Eendjes voeren
Murray en Anita Wilkinson en hun twee dochtertjes moeten na vijf jaar weg uit hun 'rode' buurt Avonside. Ze verkopen hun grond en huis aan de regering en moeten voor april volgend jaar weg zijn. Ze zijn blij toe. "We hebben het gehad", zegt Murray (41). "De omgeving is er na een jaar niet op vooruit gegaan, het is een bouwput. Het was een fijne buurt, we konden met de kinderen vanaf het gras de eendjes voeren. Maar ons huis kan niet meer gemaakt worden en bijna alle buren zijn weg."
Sinds de grote klap van februari kampt Christchurch niet alleen met veel naschokken, ook waren er nog meer aardbevingen, zoals in juni en december. "Vooral de laatste was heel emotioneel", zegt Murray. "Alles was al kapot, er was niet echt schade, maar na het zware jaar maakten we ons op voor Kerstmis. En dan denk je: 'Nee hè, daar gaan we weer.' Moet je weer onder de tafel schuilen, elkaar proberen te bellen en vervolgens checken of je schade hebt."
Ruzie
De aardbevingen spelen een grote rol in de levens van de inwoners van Christchurch. "Het gaat er altijd over", zegt Philip Kennedy. "De meeste buren zijn weg uit onze wijk. 's Nachts is het stil, en dan slaat je fantasie op hol. Hoor ik nou iets? Is dat het gerommel van een nieuwe schok? Moet ik schuilen?"
"We zijn niet verdrietig, maar wel gefrustreerd, bijvoorbeeld vanwege verzekeringen die niet uitbetalen", zegt Philip. "En iedereen is een beetje zenuwachtig en prikkelbaar. We hebben maanden ruzie gehad met de buurman over iets onbenulligs, dat hadden we anders niet gehad."
Veel inwoners hebben genoeg van de stress en vertrekken, verplicht of niet. Toch is Christchurch niet bepaald een spookstad. Er is een intocht van bouwvakkers, ingenieurs en aannemers die de stad weer opbouwen. Bouwkundig ingenieur Kip Cooper is daarom net met zijn verloofde naar het zuidereiland verhuisd. "Er is zo veel werk nu", zegt Kip. "Voor de aardbevingen was er juist helemaal niets te doen in Nieuw-Zeeland. Maar nu kunnen we hier denk ik wel twee jaar blijven."
Bloemen
De inwoners van Christchurch herdenken vandaag de ramp. In de vele oranje pionnen zijn bloemen gestoken en om 12.51 uur lokale tijd, het moment waarop de aardbeving vorig jaar de stad trof, houden de Nieuw-Zeelanders een minuut stilte.
Maar Philip Kennedy gaat er niet bij stilstaan, hij houdt niet van herdenken. "Ik word er moe van dat steeds gezegd wordt hoe veerkrachtig de inwoners van Christchurch zijn", zegt Philip Kennedy. "Dat is het niet, we hebben geen keus en kunnen er niets aan doen. We gaan gewoon door met ons leven."
Deel deze pagina
»