» Demonstratie in de straten van Alexandrië Hussein El Shafei Hussein el Shaffei (27) is internetondernemer in Alexandrië. Begin dit jaar sloot hij zich aan bij de protesten tegen Hosni Mubarak en hielp het verzet via internet te organiseren. Op 10 februari racete hij naar het Tahrirplein om bij de val van Mubarak te zijn. Zijn enthousiasme is een klein jaar later ver te zoeken.
Over een maand viert Egypte de eerste verjaardag van de revolutie. Zo aan het eind van 2011 terugkijken op het jaar, doe ik me tegenzin. Toen ik de opmerkelijke bewustwording in januari en februari zag en meemaakte, kon ik niet vermoeden dat het op zo'n verfoeilijke manier zou escaleren.
Maikel Nabil is een blogger aan wie ik vroeger een hekel had. Hij grossierde in haatzaaien en samenzweringstheorieën, maar sinds zijn arrestatie deze maand heb ik mijn mening moeten bijstellen. Ik heb zijn columns opnieuw gelezen en tot mijn grote verbazing begon ik de logica te zien in de stukken die hij in februari maakte.
Met welk recht zijn de militaire tribunalen ingesteld? Wat mogen ze ons voorschrijven? Is de noodtoestand er alleen zodat personen met macht hun wil kunnen doordrukken?
Mensenrechtenorganisaties ondersteunen Maikel. Al vier maanden bekritiseren ze de militaire tribunalen, zonder een enkele reactie van het bewind. Het hof heeft er blijkbaar nog nooit van gehoord dat iedereen zijn mening mag uiten, of dat nu gesproken, geschreven of op internet is.
Niet gestemd
Ik weiger te gaan stemmen, omdat het voor mij duidelijk is dat verkiezingen ongeldig zijn als die plaatsvinden terwijl burgers worden afgeslacht. Verkiezingen die worden opgelegd en uitgevoerd door een overheid die demonstranten doodt en bloggers oppakt, kunnen nooit resulteren in een regering die de mensenrechten respecteert.
Egyptenaren lijken een fobie voor mensenrechten te hebben ontwikkeld. Bij het maken van een televisieprogramma over het onderwerp hoorde ik alleen maar dingen als "Gezond verstand is toch ook genoeg?", "We hebben die westerse ideeën niet nodig" en "Wat zegt het geloof over mensenrechten?"
Geen wonder dus dat islamitische partijen het parlement overnemen. Een meerderheid van de bevolking durft zo snel niet weer een seculiere regering te vertrouwen. Zij vinden hun toevlucht in het geloof en denken dat hun land alleen kan worden toevertrouwd aan een regering die God vreest, omdat Hij onze rechten beter kent dan wijzelf.
Ik vertrek
Als iemand die dit jaar zijn patriottisme heeft gevonden en weer is kwijtgeraakt, zie ik dat totaal anders. Hoe kan een land worden overgedragen van een corrupte regering naar een militaire regering naar een theocratische regering, terwijl de burgers die juist om verandering vragen nog steeds in groten getale worden neergeschoten en bestookt met traangas?
Ik was sarcastisch en bitter toen ik voor het eerst hoorde van de Facebook-groep 'Wij zijn allen Khaled Said', die de revolutie predikte. Maar toen ik zag wat er op 25 januari met de betogers gebeurde, won mijn enthousiasme het.
Ik raakte het weer kwijt toen ik hopeloos moest toezien hoe radicale moslims de macht overnamen. Nu ik mijn bevlogenheid heb verloren, staar ik wezenloos naar de beelden die op tv, Facebook en Twitter herhaald worden. In januari waren we één volk tegen het systeem. Nu verstikken we in pluralisme. De onrechtmatige Militaire Raad gebruikt zijn verzamelde achterban om zijn wreedheid uit de media te houden. Zo is een steeds groter gedeelte van het volk zich er al niet meer van bewust.
Ik kan niet meer in het donker vechten. Dat is een van de redenen waarom ik mijn land binnenkort vaarwel zeg. De halfbakken revolutie zal, ironisch genoeg, binnenkort gevierd worden. Voor mij betekende het meer een fase van persoonlijke groei dan een periode waarin mijn land werd opgebouwd. De echte helden zijn zij die achterblijven en blijven vechten voor verandering. Ik zal daar niet meer bij zijn.
Deel deze pagina
»
»
»
»