»
Rick Landman op het dakterras van zijn woning, met uitzicht op de groeiende nieuwe WTC-toren
Harrie van Veen Door redacteur Harrie van Veen in New York
Rick Landman woont al 31 jaar op Broadway, vlak in de buurt van Ground Zero. Hij herinnert zich de beruchte dinsdagochtend in september 2001 nog maar al te goed. "Het was werkelijk een prachtige, heldere, donkerblauwe hemel. Ik moest aan mijn oma denken die altijd in Zwitserland naar een kuuroord ging. Ze had het altijd over de gezonde lucht, dus ik opende al mijn ramen en toen ben ik naar buiten gegaan", vertelt Landman op het dakterras van zijn appartementencomplex.
Het terras met planten en tuinmeubilair biedt prachtig zicht over de skyline van Lower Manhattan en aan de andere kant op de Brooklyn Bridge. Het nieuwe One World Trade Center begint overduidelijk boven de andere wolkenkrabbers van Lower Manhattan uit te stijgen.
Uitkijkend over de nieuwe skyline vertelt Landman dat hij die dinsdag eigenlijk een afspraak had op de 88ste verdieping van het World Trade Center, dat hij vanuit zijn raam kon zien. Een dag eerder was de afspraak verzet naar vrijdag. Dus ging Landman op de fiets naar zijn werk op New York University. "Eerst heb ik nog gestemd omdat er die dag voorverkiezingen waren. Daarna ben ik op de fiets naar Houston Street gegaan. Toen ik daar aankwam, riep er iemand dat er een vliegtuig laag was overgekomen en richting downtown vloog. Ik ben naar het dak gegaan, toen ik daar aankwam, zag ik de vlammen uit het gebouw komen."
Slapen op kantoor
Landman zag de ontwikkelingen van die dag allemaal gebeuren. Het tweede vliegtuig dat zich in de Zuid-Toren boorde, het instorten van de beide torens van gebouw 7, even na 17.00 uur die dag. Op dat moment waren de meeste van zijn collega's al naar huis, en pas toen realiseerde Landman zich dat híj niet naar huis kon. Immers: zijn wijk lag onder het puin en stof en was bovendien hermetisch afgesloten.
"Ik heb toen maar op de vloer van mijn kantoor geslapen. De volgende ochtend kon ik naar huis. Ik moest door het stof fietsen. De politie en het leger wilden me pas doorlaten nadat ik in huilen was uitgebarsten en had gezegd dat ik mijn medicijnen nodig had. Ik ben maar kort gebleven, en heb uit voorzorg de planten maar extra water gegeven, want ik had al wel het gevoel dat ik voorlopig niet meer thuis zou komen."
Landman sliep een hele week in zijn kantoor. Daarna kon hij terecht bij zijn ouders omdat hij daar sowieso naar toe zou gaan wegens Rosh Hashana, het joodse nieuwjaar. Eenmaal terug in New York was het gebied rond Ground Zero nog steeds afgesloten. Inmiddels was er voor de buurtbewoners wel het één en ander geregeld. Zij konden slapen in hotels in de buurt, die toch geen toeristen meer mochten ontvangen. De kamerprijs was verlaagd van 400 naar 99 dollar per nacht. Pas halverwege oktober keerde Landman terug naar zijn woning, waar hij eindelijk aan het schoonmaken kon beginnen wegens de openstaande ramen.
Moeizaam
De weken na 9/11 moest Landman tot zijn irritatie telkens zijn identiteitskaart tonen als hij naar huis wilde. De politieagent die er dagelijks stond en die Landman inmiddels van gezicht kende, was en bleef streng als Landman een keer gewoon langsliep. "'Meneer Landman', riep hij dan terug, 'u heeft uw identiteitskaart nog niet aan mij getoond'".
"En er was die stank als de wind onze kant op stond. Daarna was er een periode waarin vrachtwagens af en aan reden om al het puin op te ruimen."
Ook de jaren die volgden waren moeizaam. Landman, een geboren New Yorker was in die tijd ook lid van de stadsdeelraad voor Lower Manhattan. "Er waren de politieke gevechten over de toekomst van het gebied. Sommigen wilden dat Ground Zero een kerkhof zou worden, al het puin van het World Trade Center moest worden teruggebracht en daar worden begraven. Anderen wilden dat het weer een World Trade Center zou worden. Al dat politieke gekonkel duurde jaren. Inmiddels is het nu een gewoon bouwput en een toeristenattractie. Eigenlijk was het al vrij snel na 9/11 een attractie."
Nauwelijks veranderd
Volgens Landman is Lower Manhattan eigenlijk nauwelijks veranderd door 9/11. "Ik woon hier al 31 jaar. Ik ben hier in 1979 gaan wonen omdat het goedkoop was. Toen 9/11 kwam, was de buurt al aan het gentrificeren. Er kwamen meer restaurants, kroegen en dat soort dingen. Het idee dat niemand hier meer zou willen wonen, waarvan sprake was na 9/11, klopte niet, vooral voor die mensen die hier een eigen huis hadden. In mijn eigen gebouw is er in elk geval niemand vertrokken. Er is eigenlijk helemaal geen terugslag geweest in de laatste tien jaar."
"Het is allemaal eigenlijk wat sneller gegaan zelfs, maar dat kwam ook omdat de onroerendgoedmarkt in de VS booming was. Er waren zo veel hypotheken en deals die het ontwikkelaars mogelijk maakte om meer huizen te bouwen. En als je meer huizen hebt, heb je meer mensen."
"Deze buurt is meer voor de rijken geworden, en ook meer gericht op families. Toen ik hier kwam wonen, waren er in het hele gebouw twee kinderen in alle 62 appartementen. We krijgen volgende maand weer een nieuwe school daar aan de overkant, naast de andere scholen die we de laatste jaren hebben gekregen. De buurt heeft zich de laatste dertig jaar ontwikkeld, daar heeft 9/11 eigenlijk geen invloed op gehad."
Deel deze pagina
»
»
»