»
Het jaarlijkse Tribute in Light ter herinnering aan de slachtoffers van 9/11
flickr.com/photos/sis Alles zou anders worden na 11 september 2001. Hoe precies, dat wisten we een dag later nog niet, maar dat de aanslagen de wereld zouden veranderen, was duidelijk. Maar ís er iets veranderd, tien jaar later? En wat dan precies? De NOS vroeg het u. Het verhaal van mevrouw Weijers.
Ik ben een Nederlandse moslima, en ik veroordeel aanslagen zoals die die al-Qaida pleegt op alle manieren en met alle woorden die ik maar zou kunnen bedenken. Dit is mijn verhaal:
Op 11 september 2001 ben ik 15 jaar, bijna 16. Er wordt in mijn omgeving veel gepraat over moslims. Over hoe ze hun vrouwen opsluiten, en mishandelen. Over hoe ze eerwraak plegen, en kinderen naar verre landen ontvoeren. Over terroristische aanslagen heeft dan nog niemand het.
Ik vind het verschrikkelijk om te horen als iemand mishandeld of vermoord is, of als iemands kinderen ontvoerd worden. Zelfs als ik de slachtoffers helemaal niet ken. Een persoon die zulke daden pleegt, moet keihard aangepakt worden, ongeacht afkomst of religie! Maar zeggen dat 'alle' moslims deze dingen doen of goedkeuren is hetzelfde als zeggen dat 'alle' Nederlanders gierig zijn. Dat noemen wij in het Nederlands vooroordelen.
Terug naar 2011. Inmiddels ben ik 25 en al een aantal jaar moslima. Ik loop over straat, en iedereen die mij ziet heeft meteen door dat ik Nederlands ben én moslima. Mensen zijn het niet met mijn keuze eens, en begrijpen die niet. Dat begrijp ik en dat respecteer ik. Net zoals ik respecteer dat andere mensen andere keuzes maken als mij. Respect voor elkaar, dat is iets wat ik van huis uit heb meegekregen.
Helaas maak ik maar al te vaak mee dat sommige mensen vinden dat als je het lef hebt om als Nederlandse vrouw een hoofddoek te gaan dragen, dat je dan het recht op respect verspeeld hebt. Nu hoor ik u denken, maar de moslimjongens respecteren mij ook niet als ik een kort rokje aan wil trekken? Dat zie ik ook om mij heen gebeuren, en dat keur ik even goed af!
Samen
Respect moet van twee kanten komen. Dat staat als een paal boven water. Maar waarom niet als uitgangspunt nemen dat we elkaar respecteren tot we hebben ontdekt dat een persoon ons respect niet waard is? Waarom meteen een oordeel klaar hebben staan als je een vreemde op straat tegen komt? Zouden we elkaar niet het voordeel van de twijfel moeten geven?
Al-Qaida en terroristen die hun ideologie accepteren zouden niets liever zien dan dat wij een gepolariseerde samenleving worden. Als wij ons als een kudde makke schapen laten verdelen in kleine groepjes, die elkaar onderling gaan aanvallen, dán heeft Al-Qaida pas écht gewonnen.
Wat zou het een stunt zijn als alle mensen die deze daden verafschuwen zich ongeacht geloof of afkomst zouden verenigen, en samen een statement maken. Als ze met zijn allen zouden zeggen "Wij leven sámen in dit land, en wij accepteren dit niet!" Dan zou de wereld er toch een stukje mooier op zijn geworden.
Ik geef hierbij alvast een aanzet. Ik wens iedereen die dit leest het allerbeste toe, en hoop echt dat ik in de toekomst wat vaker mensen zie glimlachen naar elkaar! Een betere wereld begint bij onszelf!
Heeft 9/11 uw leven drastisch veranderd? Of juist niet? Mail uw verhaal naar de NOS.
Deel deze pagina
»
»
»