Wanhoopskreet van ouders suïcidaal meisje: help ons aan passende zorg

Facebook
Geschreven door
Bas de Vries
Research-redacteur
Ardi Vleugels
Research-redacteur zorg

De ouders van een 16-jarig meisje met ernstige psychische problemen hebben via Facebook een wanhoopskreet laten horen over de wachttijden in de jeugdpsychiatrie. Aanleiding was een nieuwe zelfmoordpoging van hun dochter, die al sinds begin april wacht op een plek in een van de weinige ggz-klinieken die jongeren als haar dochter kan helpen. Die kliniek heeft maar acht plaatsen.

"We zijn ten einde raad. Hoeveel zelfmoordpogingen moeten we nog meemaken? Een geslaagde poging en we zijn ons meissie kwijt", schrijft moeder Claudia van Dooren op Facebook. Haar oproep om snel iets te veranderen in Nederland is inmiddels bijna 20.000 keer gedeeld.

Parnassia, de ggz-instelling waar de kliniek onder valt, laat weten het verhaal van de ouders te onderschrijven. "Het is schrijnend om te zien dat op zeer korte termijn geen passende opvang mogelijk is", zegt een woordvoerder.

Crisisopvang

Het meisje uit het Brabantse Rijen kampt volgens haar ouders sinds 3,5 jaar met een reeks aan psychische klachten, die er in combinatie met elkaar voor zorgen dat zij vastloopt in de gespecialiseerde ggz-zorg. Ze heeft borderline, de posttraumatische stressstoornis PTSS, autisme en ADHD.

Voor jongeren met dit soort complexe problemen is in Den Haag adequate hulp: zeer intensieve zorg met een opname die ten minste een jaar kan duren. Maar daarvoor is slechts een beperkt aantal plaatsen en is bovendien een wachtlijst.

Stel dat je je zou melden met een vleesetende bacterie in je been.

Pascal van Dooren

De dochter van Pascal en Claudia van Dooren wacht inmiddels maanden. In de tussentijd is zij afhankelijk van de crisisopvang. Die doet gezien de omstandigheden goed werk, zeggen haar ouders, maar kon gisteren niet voorkomen dat zij zich opnieuw van het leven probeerde te beroven, na verschillende eerdere pogingen.

Pascal en Claudia van Dooren vinden het vooral onbegrijpelijk dat in de jeugdpsychiatrie wachtlijsten zijn die in de gewone ziekenhuiszorg maatschappelijk nooit zouden worden geaccepteerd.

"Stel je voor dat je daar zou melden met een vleesetende bacterie in je been en dat je verteld zou worden dat je moet wachten", zegt vader Pascal. "Terwijl je weet dat je je been kunt verliezen en vervolgens zelfs kunt sterven. Dat zou toch gewoon niet kunnen? Waarom kan het hier dan wel?"

Heb jij hulp nodig?

Dan kun je contact opnemen met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.

Ggz-instelling Parnassia zegt niet op specifieke gevallen in te kunnen gaan, maar geeft wel aan wat de oorzaken zijn van het beperkte aantal bedden in de 'Kliniek Intensieve Behandeling' voor jongeren in Den Haag. Een van die oorzaken is dat gemeenten sinds 2015 verantwoordelijk zijn voor de jeugdzorg. "De meeste gemeenten kopen een lichtere vorm van zorg in en niet deze dure vorm", vertelt de woordvoerder.

Daarnaast is er niet altijd evenveel vraag naar deze zeer intensieve zorg. Wil de instelling extra bedden vrijhouden voor de zekerheid, dan betaalt die zelf de rekening. De oproep van Parnassia is "om landelijk te investeren in deze klinieken, zodat jongeren die dringend hulp nodig hebben deze zorg ook direct krijgen en niet tussen wal en schip vallen".

Geschrokken

De Landelijke oudervereniging LOC van kinderen in de jeugdzorg is erg geschrokken van het bericht. "We zien al anderhalf jaar dat wachttijden voor kinderen die hulp zoeken in het hele land oplopen", zegt een woordvoerder. "Er gebeurt helemaal niks. We begrijpen de wanhoop van de ouders goed."

Vorige week nog luidden kinderpsychiaters uit het hele land in NRC de noodklok over zorg aan kinderen. Sinds gemeenten verantwoordelijk werden voor jeugdzorg met minder geld, lopen de wachttijden op.

De NOS besteedde eerder aandacht aan het verschil in zorg per postcode en aan kinderen die te lang geen passende zorg kregen, zoals Thijs. Zowel de Kinderombudsman als de Transitie Autoriteit Jeugd heeft gewaarschuwd voor de geldproblemen in de jeugdzorg.