»
Op de smalle strookjes grond tussen de tenten worden groenten, maïs en fruit verbouwd
Roel Pauw / NOS De komende dagen wordt de voorlopige uitslag van de verkiezingen in Haïti bekendgemaakt. De afgelopen week is de stembusgang op allerlei manieren en door allerlei instanties en personen becommentarieerd, bekritiseerd en bejubeld. Verslaggever Roel Pauw is in Haïti. Dit is zijn het vijfde artikel in een serie.
1,3 miljoen daklozen. Een naamloze massa, willoos en doelloos opgesloten in honderden tentenkampen. Als je zo naar de Haïtianen kijkt, doe je ze groot onrecht. In het dagelijks leven nemen ze tientallen, honderden beslissingen. Haïtianen, dakloos of niet, zijn net zulke calculerende burgers als u en ik.
Neem het probleem van de huisvesting: veel mensen hebben hun huis kwijtgeraakt en wonen nu al 10 maanden onder een tentzeiltje in een park. Sommigen van hen zouden kunnen verhuizen naar tentenkamp Corail, een eind buiten Port-au-Prince. Dat is voor veel mensen niet handig, want ze hebben hun werk in de stad. Als je elke dag op en neer moet reizen, 30 kilometer heen, 30 kilometer terug, verlies je veel kostbare werktijd. En bovendien ben je een deel van je inkomsten alweer kwijt aan vervoer. Ze blijven dus maar zitten waar ze zitten.
Tent niet opgeven
Maar de tent die ze van de overheid hebben gekregen willen ze ook niet opgeven, want je weet maar nooit waar die goed voor kan zijn. Als ik het ter sprake breng in het kamp op de golfbaan in Pétion Ville, worden mensen heel voorzichtig. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je de plek bezet houdt van iemand anders.
Ik sprak een andere vrouw die doorgaans in haar eigen huis woont (zwaar beschadigd en eigenlijk afgekeurd), maar die op het naburige plein nog wel een klein tentje heeft staan. Af en toe laat ze daar haar gezicht zien, want het moet wel duidelijk zijn dat dat haar onderkomen is. En stel je voor dat er weer eens een aardbeving komt, dan heb je tenminste nog een plek om naartoe te gaan.
Geen huur betalen
Dan zijn er mensen die de situatie waarin ze verzeild zijn geraakt als een 'kans' zien om geen huur meer te hoeven betalen. Bovendien hebben ze allerlei voorzieningen binnen handbereik waarvoor ze ook niet hoeven te betalen. Dat betekent wel dat het zo langzamerhand niet meer duidelijk is hoeveel mensen er daadwerkelijk dakloos zijn. Het zou best kunnen zijn dat het getal van 1,3 miljoen allang niet meer klopt.
Tegelijkertijd: zelfs al zouden sommige (veel?) kampbewoners een loopje nemen met de regels, dan kun je ze dat niet eens kwalijk nemen. Of moet je juist zeggen: de wederopbouw van Haïti is ook en misschien zelfs in de eerste plaats een kwestie van een mentale reset.
Deel deze pagina
»
»
»