»
De Republikeinse gouverneurskandidaat in Californië, Meg Whitman
Meg Whitman 2010 / Flickr / Creative Commons 2.0 by-nc-sa De vierde aflevering van de serie 'Nederlanders over local races'. Dit keer door Joost Ouendag uit Torrence, Californië.
Na vandaag zit het er weer op. De postbode is blij, hij werd zo langzamerhand moe van alle extra drukwerk dat-ie rond heeft moeten slepen de afgelopen weken.
Californië kiest een opvolger voor de Governator, Arnold Schwarzenegger. Verder wordt er gekozen voor een van de twee Senaatszetels, een hoop Afgevaardigden en een serie ballot initiatives, oftewel referenda. Hoewel deze op nationaal niveau niet bestaan, zijn er een aantal staten die ze wel hebben. En in Californië, met een bijzonder divers kiezerspubliek, levert dat altijd wel iets interessants op.
Marihuana
Twee jaar geleden werd via een referendum (waar volgens velen in deze doorgaans liberale staat de Mormoonse kerk achter zat) het homohuwelijk zomaar verboden. Dit jaar mag er gestemd worden over het legaliseren van marihuana.
Het ziet er niet naar uit dat het wat wordt, want zoals het meestal gaat, zo loopt het ook deze keer: de doorsnee kiezer heeft moeite door de bomen het bos te zien, is sceptisch ingesteld en neigt ertoe 'nee' te stemmen.
Niet te koop
Een lichtpuntje in al het nare gedoe rond deze verkiezingen, waar de 'attack ads' alle records breken: de uitslag van de gouverneursrace in Californië. Als we de opiniepeilingen mogen geloven, wordt Jerry Brown, de Democratische kandidaat, de nieuwe man.
Los van de politieke agenda's die in de verkiezingsstrijd in het geding waren, kunnen we opgelucht ademhalen in de wetenschap dat dit soort ambten niet zomaar te koop is: Meg Whitman, de Republikeinse kandidaat, krijgt voor de 140 miljoen dollar die ze aan haar campagne heeft uitgegeven (een absoluut recordbedrag) naar alle waarschijnlijkheid nul op het rekest.
In een land waarin doorgaans geld een enorme rol in verkiezingen speelt, wordt een weldenkend mens welhaast gedwongen, los van politieke kleur, het voor elke David op te nemen, en te juichen als er af en toe eens een Goliat stevig onderuit gaat. Sorry, Meg, it's nothing personal - it's just politics.
Deel deze pagina
»
»
»
»
»
»
»