»
Luciana Aymar
ANP Studio Sport-commentator Philip Kooke volgt in Argentinië het WK hockey voor vrouwen en laat bij zijn tweede bijdrage voor de NOS-site vanuit Rosario zijn licht schijnen over de populariteit van de thuisploeg.
In vrijwel geen enkel buitenland kent de gemiddelde gewone man, die niet bovenmatig is geïnteresseerd in sport, de nationale hockeyhelden. Oké, in India en Pakistan zijn de hockeyers van weleer die ooit olympische medailles meebrachten nog altijd vedetten met een eerbiedwaardige status. De huidige generatie Aziatische hockeyers blijft bij gebrek aan successen naamloos bij de bevolking, omdat de schaduw van die grootse voorgangers hen nog altijd kleineert.
Maar hier, in Argentinië, zijn de hockeysters gekend, bij vrijwel iedereen. Niet alleen lachen de portretten van de 'Leeuwinnen' je al op het vliegveld en in de straten tegemoet en ligt de biografie van superster Luciana Aymar vooraan in elke boekhandel, ook de tot vervelens toe geciteerde taxichauffeur, buschauffeur, voorbijganger en receptionist in Buenos Aires: iedereen kent heus de vrouwenhockeyploeg. Of liever gezegd, die schitterende hockeysters.
Nee, niet de mannen. De mannen hockeyen ook wel in Argentinië, en bij vlagen niet eens onverdienstelijk, maar het heeft hier toch ook iets sneus: alleen als je als man het niet redt als voetballer, je niet lang genoeg bent voor basketbal of niet vierkant genoeg voor rugby, ga je hockeyen. Dan ben je net niet...
Maar je bent in ieder geval wel in de buurt van de vrouwen van Argentinië. Dat is niet zomaar iets. Daar verlangen vele mannen en meisjes naar.
Trotse voorhoede
Halverwege de jaren negentig vochten de Leeuwinnen van de pampa's zich naar de wereldtop. Ze waren de uitzondering op de regel, want uitgezonderd een tennisster op zijn tijd zijn er geen succesvolle sportvrouwen in dit land. De hockeysters vormen een trotse voorhoede. Elk sportief meisje in dit land wil nu hockeyen. Rijk of arm. En elke Argentijn wil ze kennen. Rijk of arm.
En niet alleen vanwege hun prestaties. Wie het hier heeft over de hockeysters, heeft het zonder uitzondering meteen ook over de onthullend mooie looks. Geen vrouw is in Argentinië vrouwelijker dan de nationale hockeysters.
Zelfs de hoe zeggen we het beschaafd cosmetische verfraaiing aan het lijf van Aymar wordt in de media openlijk, zonder opsmuk en met trots besproken. De hockeysters laten hun volk zich beschaafd opgelaten en opgewonden voelen. Ja, zonder uitzondering kleuren de Argentijnen mannen en vrouwen van zwoele ondeugd in het gezicht als de hockeysters ter sprake komen.
Heiligdom
O ja, ik weet dat er nu mensen in ons land zijn die bij deze woorden van razernij de gordijnen in willen vliegen, en de gordijnrails nog willen opeten ook. "Het gaat toch alleen om de sportprestaties! Zo worden sportmannen toch ook niet besproken! Waarom nou deze seksistische elementen? Waar is dat toch goed voor?"
Heus, ik ben het daar geheel mee eens. U vindt mij aan uw zijde. Het gaat in onze, Europese, beoordeling alleen om de sport en niets dan de sport. Maar daar denken ze hier toch iets anders over. Toegegeven, als de hockeysters niet tot de besten der wereld zouden behoren, zou het uiterlijk onbesproken blijven. Nu zijn de Argentijnen, die doorgaans wars zijn van patriottisme, om twee redenen trots op hun hockeysters.
Als ik vertel dat ik de Argentijnse vrouwenhockeyploeg ga bezoeken, lijkt het voor hen alsof ik naar Lourdes of Santiago de Compostela ga, een heiligdom tegemoet. Al twee keer kreeg ik, toevallig of niet, met een ondeugende knipoog dezelfde, bijna ironisch religieuze wens toegevoegd: "We hopen voor je dat de Leeuwinnen je bijten."
Ach, er gaat zo veel prachtige nuance verloren in de vertaling...
»
»
»
»
»
»
»
»