»
Een Amerikaanse arts verzorgt een slachtoffer van de bomaanslagen in Uganda.
EPA De Nederlandse Edith Tulp is in de Ugandese hoofdstad Kampala en ging gisteravond kijken in het Mulago ziekenhuis waar veel slachtoffers van de dubbele bomaanslag binnenkwamen. Tulp is freelance journalist en oprichter van hulporganisatie Fair Pen Foundation.
"Gisteravond hadden we tijdens de WK-finale twee bomaanslagen in de stad. Ik hoorde de explosie, maar wist niet wat er aan de hand was. De hele Hollandse goegemeente was feest aan het vieren in Iguana, een Hollandse kroeg waar ik niet heen wilde vanwege al dat gedoe. Ik zat op de bank met wat kinderen bij een van de ambassademensen thuis. Iguana werd ontruimd, zodat niemand dat doelpunt nog zag.
Een Nederlandse arts wilde per se helpen en natuurlijk ging mijn journalistenhart harder kloppen. Dus wij reden de nacht in. Bij de plaats van onheil, een groot rugbyveld, schreeuwde de politie dat we beter naar Mulago ziekenhuis konden gaan als we zo graag lijken wilden zien. Ik zag vandaag de foto's van het rugbyveld. De toeschouwers zaten dood in hun plastic stoeltjes alsof ze nog naar de wedstrijd zaten te kijken.
Wat ik aantrof in het ziekenhuis was verschrikkelijk. Mensen lagen op de betonnen grond te baden in het bloed, te reutelen, te kreunen. Ergens in een kamertje trof ik twee blanke vrouwen aan: bleek een Amerikaanse oma en haar kleindochter. Ze zagen er verschrikkelijk uit. Ze zaten onder het bloed. Het meisje had haar beide benen in dikke bloederige verbanden en haar gezicht zag grijswit. Ze stonken naar kruitdamp en verbrand haar. De oudere vrouw riep maar: "mijn kleindochter, mijn kleindochter". Ik heb haar gezegd dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, dat alles goed zou komen.
Amputatie
Maar dat wist ik natuurlijk niet. Ik heb hun hand vastgehouden. Emily heette het meisje en ze zei "I love you", toen ik zei dat het met haar oma goed zou komen. Het was zo zielig. Ze wisten niet wat er gebeurd was. Ze zaten met een Amerikaanse religieuze club in een Ethiopisch restaurant te kijken naar de wedstrijd toen de bom afging.
Een Ugandese arts kwam naar me toe en zei me dat het been van het meisje zo naar gort was dat hij het moest amputeren, of ik even mijn toestemming kon geven...mooi niet dus. Gelukkig zei de arts dat we het konden uitstellen tot vanochtend. Na een uur kwam eindelijk de viceconsul van Amerikaanse ambassade kijken.
Ik heb oma en kleindochter zoveel mogelijk getroost, maar er waren ook Ugandezen. Eentje op de grond verloor zoveel bloed, ze bleven maar dweilen, emmers bloed werden er afgevoerd. Jan, de Nederlandse arts zei dat er geen reactie meer was, hij ging dood. Ze wilden dat ik een verband legde om een hoofd van een man, ook op de grond. Ik zat te klooien met de plastic handschoentjes en kon uiteindelijk alleen zijn hand vasthouden.
Aangeslagen
Het was zo gruwelijk en er was zo weinig medisch materiaal. Emily, het Amerikaanse meisje had zoveel pijn. En buiten in de nacht stonden mensen te gillen en te huilen. Ik ben er rond een uur of twee weggegaan en heb natuurlijk niet kunnen slapen met de beelden in mijn hoofd.
Heel Kampala is aangeslagen en wat hebben we mazzel gehad dat ons Oranje café niet is opgeblazen met de hele Nederlandse gemeenschap erin. Dat mag een wonder heten.
Ik heb vanochtend de vice-consul gebeld: Emily's been kan waarschijnlijk gered worden en ze wordt vandaag nog naar Zuid Afrika gebracht. De ziekenhuizen zijn er wat beter."
Deel deze pagina
»
»
»