Op Schiphol wachtten vandaag familieleden van de slachtoffers van de vliegtuigcrash op meer informatie.
Sommigen van hen hadden een telefoontje gekregen van hun dierbaren vanuit het vliegtuig. Anderen moesten langer wachten om meer te horen.
Zij werden, vaak dodelijk ongerust, vanaf Schiphol naar het opvangcentrum in gebracht.
Daar bezocht verslaggeefster Pauline Broekema hen:
"Hij belde dat hij in het vliegtuig zat en doodging". Dat was het laatste wat de drie mannen van hun zwager hoorden.
Dodelijk ongerust stappen ze uit hun auto bij het opvangcentrum in Badhoevedorp, want na die ene mededeling hebben ze verder niets meer gehoord.
Er komen bussen aan, bezorgde gezichten achter de ramen. Niemand die ons kan vertellen of het om louter familieleden gaat van de passagiers van het gecrashte vliegtuig. Of dat er ook passagiers bijzitten.
Een echtpaar stapt uit en loopt gehaast naar de sporthal, vader, moeder en klein kind. Het jongetje heeft een goud kleurige ballon aan een touwtje bij zich. Was het een welkomsgeschenk voor iemand die vanochtend met het vliegtuig uit Istanbul zou arriveren?
Een man loopt uit de hal naar de politie die de pers van het sportcomplex weghoudt. Hij gebaart, argumenteert, hij wil zijn familie zien.
Ondertussen gaat het gewone leven door. Een crew van een Koreaans toestel stapt uit een bus, gaat het aangrenzende hotel in, zit even later gemoedelijk kauwend in de koffiehoek, met uitzicht op de cameraploegen buiten.
Twee dames melden zich, de een met een hondenmandje achter op de fiets. Vrouwen van middelbare leeftijd zijn het, de politieman, die ze vaderlijk te woord staat laten ze weten dat ze uit Badhoevedorp komen. "We zijn hulpverleners, meneer." zeggen ze.
Als de agent zich ervan verzekerd heeft dat het om vrijwillige hulpverleners gaat, dames die uit eigen beweging "goed willen doen" raadt hij ze beslist doch vriendelijk aan naar huis te gaan.
"Binnen zijn voldoende hulpverleners, mevrouw" laat hij de meest kordate van de twee weten. De man met de mobiele toiletten mag er wel door, en de marechaussee, de plaatselijke bakker, en een cateringbedrijf en dan arriveert nog een bus. De gezichten binnen staan strak gespannen. Een klein jochie kijkt naar de camera's buiten. Met grote angstogen.
Dodelijk ongerust stappen ze uit hun auto bij het opvangcentrum in Badhoevedorp, want na die ene mededeling hebben ze verder niets meer gehoord.
Er komen bussen aan, bezorgde gezichten achter de ramen. Niemand die ons kan vertellen of het om louter familieleden gaat van de passagiers van het gecrashte vliegtuig. Of dat er ook passagiers bijzitten.
Een echtpaar stapt uit en loopt gehaast naar de sporthal, vader, moeder en klein kind. Het jongetje heeft een goud kleurige ballon aan een touwtje bij zich. Was het een welkomsgeschenk voor iemand die vanochtend met het vliegtuig uit Istanbul zou arriveren?
Een man loopt uit de hal naar de politie die de pers van het sportcomplex weghoudt. Hij gebaart, argumenteert, hij wil zijn familie zien.
Ondertussen gaat het gewone leven door. Een crew van een Koreaans toestel stapt uit een bus, gaat het aangrenzende hotel in, zit even later gemoedelijk kauwend in de koffiehoek, met uitzicht op de cameraploegen buiten.
Twee dames melden zich, de een met een hondenmandje achter op de fiets. Vrouwen van middelbare leeftijd zijn het, de politieman, die ze vaderlijk te woord staat laten ze weten dat ze uit Badhoevedorp komen. "We zijn hulpverleners, meneer." zeggen ze.
Als de agent zich ervan verzekerd heeft dat het om vrijwillige hulpverleners gaat, dames die uit eigen beweging "goed willen doen" raadt hij ze beslist doch vriendelijk aan naar huis te gaan.
"Binnen zijn voldoende hulpverleners, mevrouw" laat hij de meest kordate van de twee weten. De man met de mobiele toiletten mag er wel door, en de marechaussee, de plaatselijke bakker, en een cateringbedrijf en dan arriveert nog een bus. De gezichten binnen staan strak gespannen. Een klein jochie kijkt naar de camera's buiten. Met grote angstogen.
Deel deze pagina
video
video
video
»
»
»