» New Delhi bij nacht NOS Het is allemaal doodnormaal
door Philip Kooke
Bij aankomst in New Delhi vertelde een collega dat er vlak voor ons hotel, onder een viaduct, al dagenlang een man lag te sterven. Hij kon alleen nog een arm bewegen, elke dag iets minder. Dagelijks reden duizenden auto's, brommertjes en fietsen aan dit tafereel voorbij, zonder er aandacht aan te schenken. Een dag later was hij er niet meer. Opgehaald, kennelijk.
In een taxi, voor het stoplicht, slaat een jochie van een jaar of zes verwoed op een trommel. Een meisje dat nog jonger is maakt ernaast driftige, lenige radslagen op de vuile straten. Een ander kind met bruine oogjes, vodden aan het lijfje en afgetrapte schoentjes probeert me door het open raam een half pakje viltstiften te verkopen. Een pen, anders, mister?
De taxichauffeur draait onbewogen mijn raampje dicht. Hij zag dat ik aarzelde om haar iets te geven. In drie zinnen vertelt de chauffeur schouderophalend zijn mores. Een mores waarin hij bepaald niet alleen staat. Die kinderen zijn nu eenmaal zwervers, hij is nu eenmaal een eenvoudige taxichauffeur en weer anderen zijn rijk. Zo is het, zo hoort het te zijn, en zo zal het altijd wezen. Iedereen krijgt wat hij verdient, dat is je lot, een keuze is er niet, zo staat het in de sterren. Als je moet bedelen om te overleven, zal je het daar in vorige levens wel naar gemaakt hebben.
Gisteren dook er bij een stoplicht ineens een manke, ogenschijnlijk zwakzinnige man op. Ondanks een gesprongen bovenlip en een open gehemelte - een toch al niet alledaags gezicht - lachte hij. Met een zojuist bemachtigd briefje van tien roepie, bijna twintig eurocent, wekt hij de indruk een gelukzalig moment door te maken.
Vijfsterrenhotel
Op nog geen honderd meter van het uitstekende vijf sterrenhotel, waar de Nederlandse hockeyers aan niets anders behoren te denken dan een mogelijke wereldtitel, zoekt een aantal gezinnen beschutting onder een paar doeken en zeilen, die over een paar paaltjes zijn gespannen. Een windvlaagje en de bouwvallige woninkjes donderen in elkaar.
Gelukkig komen de enige rukwinden van de snel optrekkende auto's die er voorbij razen. De vrouwen zitten urenlang roerloos in hurkzit voor de tentdoeken. De tientallen zwaarbewapende agenten gunnen hen geen blik waardig. Zij bieden alleen bescherming aan hen die al alles hebben. Sommigen hebben alles, anderen niets. Dat is niet oneerlijk, dat is 'karma'.
Rechtvaardigingen
Natuurlijk worden hier aan het diner er wel eens enkele woorden aan vuilgemaakt. Als er voor tientallen euro's per persoon wordt gesoupeerd, komen alle gebruikelijke rechtvaardigingen voorbij.
- "Hier in India zijn ook de armen gelukkig met hun bestaan."
- "Je kan er toch niets aan veranderen."
- "Je moet je eten er niet door laten verpesten. Je mag jezelf toch wel iets gunnen?"
- "Jij geeft zelf je maaltijd nu toch ook niet aan een zwerver?"
- "Als die mensen hier er niet mee zitten, waarom zou jij dat wel doen als jij hier even op bezoek komt?"
- "Je helpt hun economie en werkgelegenheid toch ook als wij hier goed eten?"
- "We mogen nu toch genieten? We werken er toch hard genoeg voor?"
-"Arme mensen zijn er nu eenmaal altijd geweest en ze zullen er altijd zijn. Daar doe je toch niets aan."
- "Jongens, we zijn hier met een hockeytoernooi bezig. Alsjeblieft!"
Dat laatste is helemaal waar. Geen speld tussen te krijgen. Alle bovenstaande argumenten zijn volledig gelegitimeerd. Het is allemaal doodnormaal...
»
»
»