»
Handy Tibert
Foto: Roel Pauw / NOS Vijf weken na de aardbeving in Haïti hebben de meeste journalisten het land weer verlaten, maar voor de Haïtianen zelf is het verhaal nog lang niet afgelopen. Daarom houdt 'onze man in Port-au-Prince', Handy Tibert, de komende tijd een weblog voor ons bij.
Met de aardbeving, nu meer dan een maand geleden, ben ik mijn besef van tijd kwijtgeraakt. Ik slaap niet meer dan vier uur per dag. Ik leef van het ene moment in het andere. Ik ben continu bezig met het zoeken naar een nieuwe baan.
De journalisten die me tot nu toe aan werk hebben geholpen, zijn vertrokken. Of ze weten de weg in de stad inmiddels zo goed dat ze mij niet meer nodig hebben. Mijn hoofd zit vol met gedachten. Maar wat ik weet is dat ik leef. En dat is natuurlijk het belangrijkste.
Haïti is vervallen tot een puinhoop. En soms, als ik om me heen kijk, kan ik mezelf bijna wijsmaken dat dit een nieuwe planeet is of zo, of een stukje aarde dat nog maar net is ontdekt. Op elke straathoek wappert een andere buitenlandse vlag.
Slenteren
De grootste attractie in Haïti op dit moment is het Amerikaanse leger, de soldaten die een beetje door de straten slenteren, lol hebben met elkaar, foto's maken van de meisjes hier. Terwijl op elk plein, in elk plantsoen mensen onder wat lakens moeten slapen, of onder een stuk karton, eindeloos wachtend op tenten, die net zo eindeloos onderweg zijn.
Twee keer leek het te gaan regenen in Port-au-Prince. Het begon zelfs al een beetje te miezeren. Motregen, als goddelijke waarschuwing voor de grote stortbui die niet ver weg kan zijn. De regen zou een ramp zijn voor al die mensen in hun tentjes.
Maar wat heb ik het over al die mensen? De afgelopen twee nachten heb ik bij m'n schoonmoeder gelogeerd. Met zeven mensen sliepen we op de binnenplaats van het huis. Onder een stuk plastic. Idiote toestanden toch, bang voor de regen en tegelijkertijd op zoek naar water.
Kindersmokkel
Maar de media hadden het niet over de regen natuurlijk. Die weidden vooral uit over die tien Amerikanen die zijn opgepakt vanwege kindersmokkel. De regering wilde duidelijk een voorbeeld stellen: zo ga je niet met onze kinderen om.
Maar een voorbeeld aan wie? En van wat? Die Amerikaanse zendelingen probeerden uitgehongerde kinderen te laten ontsnappen uit een geruïneerd Haïti. Ze hebben het natuurlijk niet handig aangepakt, maar ik geloof vast dat het uit een goed hart kwam.
Maar verder houdt die affaire me niet zo bezig. Want of die Amerikanen nou gevangen zitten of worden vrijgelaten, aan mijn situatie verandert het helemaal niets. Of die van mijn familie. Mijn vrienden, mijn landgenoten die iedere dag zitten weg te rotten in hun stinkende schuilplaatsen.
Opnieuw beginnen
Ik ben één van de gelukkigen die 1. tijdens de aardbeving geen schrammetje heeft opgelopen. 2. Die niemand uit zijn naaste familie heeft verloren. 3. Die nog enig aanzien geniet bij anderen. En die 4 5 6 7 blablabla. Tel je zegeningen Handy. Maar ik ben ook de pechvogel die met z'n goede beroepsopleiding, met z'n universitaire graad, met de eigen onderneming die ik had weer helemaal opnieuw kan beginnen.
Dit is het jaar nul in de geschiedenis van Haïti. We gaan de boel weer opbouwen. Wie dat dan moet doen, dat weten we nog niet eens. Dat kan me ook niet schelen. Ik weet alleen dat ik erbij zal zijn.
Op het moment van de aardbeving zat ik op de tweede etage van een gebouw van drie verdiepingen, en er is zelfs geen raam kapot, terwijl andere gebouwen, die onverwoestbaar leken zijn omgevallen als een kaartenhuis. Ik ben uitverkoren om nog iets te doen.
Nationale rouw
Volgende week zullen er drie dagen van gebed gehouden worden in ons land. Alle religies zullen zich verenigen, ze gaan bidden, hun opperwezen bedanken voor van alles en nog wat, in de eerste plaats voor het leven zelf. Het is een officieel decreet van de Haïtiaanse overheid.
Diezelfde overheid die na de aardbeving een maand van nationale rouw afkondigde. Daarmee alle activiteiten uitbannend die een angstig volk hadden kunnen afleiden en ontspannen. Valentijnsdag, dat was de eerste gelegenheid dat we weer konden doen alsof alles weer normaal is.
Maar het jaarlijkse carnaval (groot feest, en een optocht in carnavalscostuum, muziekgroepen, dansers op de Champs de Mars, een feest dat overheid en bedrijfsleven elk jaar twee miljoen dollar kost), dat zal deze keer zeker niet doorgaan.
Enfin, ik laat het hierbij. Ik zal buiten eens gaan kijken wat er vandaag op de straat te beleven is. Tot volgende week. Salut.
Handy Tibert
Deel deze pagina
»
»
»