Toneelstuk over vrouwenbesnijdenis Toneelstuk over vrouwenbesnijdenis Foto: NOS Door redacteuren Tanja Braun en Jikke Zijlstra
"Al kan ik maar één meisje redden." Voor Sahra Muse is het duidelijk waarom ze meedoet aan een toneelstuk over besnijdenis. De 39-jarige Somalische is zelf besneden, als klein meisje, in haar geboorteland.
Als ze terugdenkt aan die gebeurtenis, voelt ze nog de enorme pijn. "Ik ruik nog de kruiden waarmee ze de verdoving maakten. Mijn Allah, die pijn. Ik word gehecht met een naald van de boom. Drie van deze kant, drie van de andere kant. Tot er een klein gaatje overblijft."
Toen ze later in Nederland beviel van haar eerste kind, schrok de dokter. "Hij dacht dat ik daar verbrand was. Hij had nog nooit zoiets gezien."
Problemen
Hoewel de besnijdenis jaren geleden plaats vond, wordt ze nog dagelijks geconfronteerd met de gevolgen ervan. Lichamelijke, maar ook psychische.
Sahra is niet de enige. In Nederland wonen naar schatting 25.000 meisjes en vrouwen die het risico lopen besneden te worden, of dit al zijn. Een deel van hen heeft als gevolg van die besnijdenis allerlei problemen, zoals pijn bij het vrijen, angsten, depressies, stress of veel ruzie binnen de relatie, zo blijkt uit onderzoek van kennisinstituut Pharos.
Toneelstuk
Sahra weet het en voert juist daarom al jaren actie tegen besnijdenispraktijken. Bijvoorbeeld door andere Afrikaanse vrouwen in Nederland voor te lichten. Maar ze wilde meer doen. Meer bekendheid geven aan de gevolgen van besnijdenis. Samen met vriendin en medeactievoerster Rukio Adow (48) - ook besneden kwam ze op het idee een toneelstuk te laten maken over besnijdenis.
Dat gebeurde, met hulp van regisseur Kaat Zoontjens van het Rotterdams Wijktheater. Ze schreef een voorstelling op basis van de ervaringen van Sahra en Rukio, en van nog twee Somalisch-Nederlandse vrouwen: Nimo Hoddoon (28) en Sucaad Abbas (25).
Zo vertelde Nimo hoe ze als achtjarig meisje werd besneden in haar geboorteland. Op haar twaalfde verhuisde ze naar Nederland, waar ze een paar jaar later een hersteloperatie onderging. Maar nog altijd heeft ze moeite om haar lichaam te accepteren.
Hooyo ma'aan
Sucaad is als enige van de vier vrouwen niet besneden. Haar moeder wist dat op het nippertje te voorkomen. Tot opluchting van Sucaad, die zich desondanks ook nog regelmatig schuldig voelt, en een buitenstaander. Omdat zij als één van de weinige Somalische vrouwen juist niet is besneden.
Over dit soort gevoelens vertellen de vrouwen in het toneelstuk 'Hooyo ma'aan, de dag dat ik vrouw werd'. In de hoop hiermee duizenden meisjes te kunnen redden. Of desnoods maar één.
»
»
»