»
Willemien, Jason en Jayden Krul
Foto: familie Krul Willemien Krul is in Haïti om werkzaamheden te verrichten voor de Mission Aviation Fellowship (MAF), een christelijke zendingsorganisatie. Ze werd overvallen door de aardbeving. Krul schreef haar verhaal op haar weblog en stuurde die door naar de NOS via NOS Ooggetuige. Lees ook haar eerste artikel: 'Help ons nou God alsjeblieft'
"Helikopters vliegen over ons huis. Het gezoem van de propellers veroorzaakt al een rilling over mijn rug. Ik ben nerveus. We hebben zoveel naschokken gevoeld dat ik de tel ben kwijtgeraakt.
Mijn zoontje Jayden houd ik dicht bij me terwijl we het huis uit lopen. Jayden kan niet omgaan met de stress. 'Muren vallen. Stenen vallen. Grote rommel.' Hij klinkt als een beschadigde plaat, hij herhaalt steeds dezelfde zinnen. Hij is bang van harde geluiden en vliegt me meteen in de armen.
Omdat ik gek word van het niets doen, besluit ik samen met mijn buurvrouw het huis eens op te ruimen. Hoewel de muren nog op instorten staan, werkt het huishoudelijke werk rustgevend, ook voor Jayden. Hij ligt ondertussen een dutje te doen in zijn eigen kamer. Ik ben zo blij dat hij eindelijk even slaapt en dat ik de naschokken niet meer voel.
Verschrikkelijk
Mijn buren zijn de stad ingereden en laten foto's zien van de situatie daar. De straten zijn bezaaid met lichamen, sommigen ingepakt in lakens, anderen open en bloot. Nabestaanden zijn wanhopig op zoek naar hun geliefden. Ook zijn er mensen die wat ronddwalen, omdat ze nergens meer naartoe kunnen.
De foto's van de Caribische supermarkt, waar ik normaal altijd mijn boodschappen doe, zijn verschrikkelijk. Het metaal van de winkelwagens is omgebogen, her en der liggen stukken van de kassa; het is een grote bende.
Normaal gesproken is de winkel altijd vol met mensen. Ik zou er zelf geweest kunnen zijn tijdens de aardbeving, want we doen altijd boodschappen als mijn man uit zijn werk komt.
Ineens realiseer ik me hoeveel geluk we hebben gehad. Vlak voordat de aarde begon te schudden, stond Jayden met twee vriendjes te spelen naast een muur die is ingestort. Als de ramp een uur later had plaatsgevonden, waren ze allemaal verpletterd geweest. Ik schud mijn hoofd om deze gedachten kwijt te raken. God bepaalt alles en ik wil niet te veel tijd besteden aan hypothetische gedachten.
Serieuze problemen
Mijn man is bezig thuis de problemen op te lossen die de aardbeving heeft veroorzaakt. De propaantank van de oven is omgevallen en de aansluiting is daarbij afgebroken. De waterleidingen in huis zijn gebroken omdat de draagmuur van het huis is ingestort. Daarnaast is de watertank omgevallen, dus het wordt sowieso lastig om aan water te komen.
Mijn man realiseert zich dat de schade zijn pet te boven gaat. Hij geeft het op. We zitten nu zonder oven, gasstel en zonder waterleiding. Omdat er geen elektriciteit is, ben ik dolblij dat we zonnepanelen hebben, die ons nog stroom leveren voor de primaire levensbehoeften. Meer dan zonnestroom hebben we niet, want we hebben geen brandstof voor onze stroomgenerator. De situatie is penibel.
Hoelang zouden we kunnen overleven zonder drinkwater? En zonder eten nu de supermarkt is ingestort? Gelukkig hebben we nog 75 liter drinkwater in onze tank. Eén van de andere MAF-families heeft ons een stuk brood gegeven. Zo probeert iedereen elkaar in leven te houden."
Lees de verhalen van Willemien Krul (in het Engels) op haar weblog.
Deel deze pagina
»
»
»