»
Een smullende Vincent
Foto: Joris van de Kerkhof / NOS Door verslaggever Joris van de Kerkhof
Applaus voor Vincent, voor Vincent die aan het afvallen is, voor Vincent die hardloopt. In de gymzaal van behandelcentrum Heideheuvel in Hilversum doet hij de shuttlerun, de piepjesloop. "Je moet heen en weer lopen, als er een piepje komt, moet je bij de andere kant zijn. Als je twee keer te laat komt, dan is het afgelopen." Het is zo simpel als Vincent het zegt. Even simpel als vermoeiend. Van de groep van zeven dikke kinderen die behandeld worden voor hun overgewicht, haalt Vincent de meeste piepjes. Op zijn grote, ronde gezicht komt een grote glimlach. "Ik ben wel moe, maar ook blij dat ik gewonnen heb."
Vincent Boterman is dertien jaar oud, 1 meter 61 en hij weegt op dit moment ruim 76 kilo. Een jaar geleden was hij zeven kilo zwaarder. Sinds hij behandeld wordt voor zijn overgewicht gaat het beter met zijn lichaam. Hij voelt zich zelf ook beter. In het Radio 1 Journaal is de strijd van Vincent tegen zijn dikke lijf te volgen. Voor de zomer de eerste vijf afleveringen en deze week het vervolg van zijn strijd op het behandelcentrum, maar ook thuis en op school.
Geïrriteerde vader
Nadat Vincent uitgehijgd is van de piepjesloop moet hij samen met de andere dikke kinderen gaan volleyballen tegen de ouders. Een paar ouders doen niet mee, maar de ouders van Vincent zijn zoals altijd fanatiek aanwezig. Vincents vader heeft het zwaar vandaag, de ergernis druipt van zijn gezicht: "Het lijkt alsof sommige mensen nog nooit een bal hebben vastgehad. Raar." De kinderen winnen tot grote blijdschap van Vincent.
Voor de zomer kregen Vincent en zijn ouders te horen dat ze best wel minder fanatiek mogen zijn. Het leven moet ook nog leuk blijven. Ze hadden dat fanatisme niet alleen met sporten, maar ook met het afvallen. Alles moest er voor wijken. Maar nadat de dokter had gezegd dat het leven ook leuk moet blijven, zijn ze iets rustiger aan gaan doen. "Je moet ook pizza kunnen blijven eten", zegt Vincents vader. In de zomervakantie is Vincent een beetje aangekomen, en na Sinterklaas en de afgelopen feestdagen ook wel.
Een voorbeeldig kind
Tijdens de behandeldag in Hilversum wordt er een uurtje gesport. De rest van de dag wordt vooral besteed aan praten. De kinderen met de kinderen en de ouders met de ouders. Sommige ouders geven aan dat hun kinderen zich nog steeds te buiten gaan aan vreetbuiten: "En hij is nog te lui om de verpakkingen van alles wat hij eet, weg te gooien. Zijn kamer ligt bezaait met plastic." De moeder van Vincent vindt het moeilijk om hierover te praten. "Het lijkt alsof het met Vincent alleen maar goed gaat, alsof hij een voorbeeldig kind is." Vincent heeft blijkbaar geen vreetbuien meer.
De kinderen moeten het 'slechte' op een papiertje schrijven en dat papiertje begraven. Vincent schrijft dat hij 'vroeger', toen hij nog niet onder behandeling was, wel eens een snoepje pakte. "Ja, één snoepje", zegt hij, als ik twijfel aan de hoeveelheid. Het lijkt mij dat hij wel meer pakte. Maar Vincent houdt het bij dat ene snoepje te veel. Dat ene snoepje heeft hij dus nu symbolisch begraven. Hij heeft ook geleerd dat je toch best wel eens een keer iets lekkers mag, maar daarna moet je goed bewegen en extra gezond eten. "Zo kun je het in balans brengen."
Levenslang
Opnieuw constateren we samen dat hij dus zijn hele leven met die balans bezig moet zijn. Hij zucht er bij.
Morgen is de kinderarts er voor de opbeurende woorden. Dokter Feith denkt dat het wel goed komt met Vincent. De complimenten voor de jongen met het grote, rode en in dit geval blozende hoofd, maar ook de complimenten aan zijn ouders. Hun steun is onmisbaar, ook al waren ze soms te fanatiek.
Deel deze pagina
»
»
»
»
»
»
»
»